اصطلاح نامه اصول فقه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٠
مأمور به
لفظ مشترك ( ادامه )
ا . ع : الفاظ متعدد المعنى
ا . و : اشتراك
قرينه
مشترك معنوى
لفظ مشكك
لفظ مشكك
بك : كلى مشكك
لفظ مشكل
لفظ مشكل
ا . ع : الفاظ غير واضح
ا . و : لفظ نص
لفظ مشهور
لفظ مشهور
بك : الفاظ مشهور
لفظ مطلق
لفظ مطلق
بك : مطلق
لفظ مفرد ( مقابل جمع )
لفظ مفرد ( مقابل جمع )
ا . ع : الفاظ مفرد
ا . و : استعمال لفظ مفرد در معانى متعدد
لفظ تثنيه
لفظ جمع
لفظ مفرد ( مقابل مركب )
لفظ مفرد ( مقابل مركب )
بك : الفاظ مفرد
لفظ منقول
لفظ منقول
بج : منقول
ا . ع : الفاظ متعدد المعنى
ا . خ : منقول تعينى
منقول تعيينى
منقول شرعى
منقول عرفى
منقول لغوى
ا . و : لفظ مرتجل
لفظ منقول ( ادامه )
نقل
لفظ موضوع
لفظ موضوع
بك : الفاظ مستعمل
لفظ مؤول
لفظ مؤول
بج : مؤول
ا . ع : الفاظ غير واضح
لفظ مهمل
لفظ مهمل
بك : الفاظ مهمل
لفظ نص
لفظ نص
بج : نص
ا . ع : الفاظ واضح
ا . و : لفظ مشكل
لفظ نهى
لفظ نهى
بك : ماده نهى
لفظ واضح
لفظ واضح
بك : الفاظ واضح
لقب
لقب
ا . و : مفهوم لقب
لوازم احكام
لوازم احكام
بك : ملازمات احكام
لوازم حكم شرعى
لوازم حكم شرعى
بك : ملازمات احكام
لوازم شرعى مستصحب
لوازم شرعى مستصحب
بك : آثار شرعى مستصحب
لوازم عادى مستصحب
لوازم عادى مستصحب
بك : آثار عادى مستصحب
لوازم عقلى مستصحب
لوازم عقلى مستصحب
بك : آثار عقلى مستصحب
لوازم قطع
لوازم قطع
لوازم قطع ( ادامه )
بك : احكام قطع
[ « م » ]
[ « م » ]
مأتى به
مأتى به
ا . و : مأمور به
مأمور
مأمور
ا . و : آمر
اوامر
مأمور به
مأمور به
مأمور به
بج : فعل مأمور به
ا . خ : مأمور به تخييرى
مأمور به تعبدى
مأمور به تعيينى
مأمور به توصلى
مأمور به ظاهرى
مأمور به عينى
مأمور به غيرى
مأمور به كفائى
ا . خ : مأمور به مشروط
مأمور به مطلق ( زمان )
مأمور به مطلق ( شرط )
مأمور به معلق
مأمور به منجز
مأمور به موقت
مأمور به نفسى
مأمور به واقعى
ا . و : اوامر
شرايط مأمور به
اجزاء مأمور به
مأتى به