الرد الوجيز على كتاب " لله ثم للتاريخ " ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

حقيقت انتساب شيعه به اهل‌بيت

آيا امام حسن خوار كنندهء مؤمنان بود ؟ يا عزّت بخش ايشان ، زيرا با رفتار حكيمانه و تيزبينىِ خود خونشان را پاس داشت و صفوفشان را يكى گرداند ؟

پاسخ نويسنده اين است كه روايت نقل شده از سوى كشى از آنجا كه مرسل است و نام على بن حسين طويل در زنجيرهء راويان آن ديده مىشود ضعيف است ، زيرا اين فرد در كتب رجالى موثّق دانسته نشده است .

در صورتى كه درستىِ اين خبر را هم قبول كنيم و بپذيريم كه سفيان بن ابى ليلى يا سفيان بن الليل - چنان كه در پاره‌اى منابع آمده - شيعى بوده است بايد بپذيريم كه بىهيچ ترديدى همهء شيعيان هر كه را به صلح امام حسن عليه السلام اعتراض كند خطا كار مىدانند و هر سخنى را كه قداست امام عليه السلام را مخدوش سازد نادرست مىدانند و معتقدند كه امام عليه السلام هر چه كرده صحيح و حكيمانه بوده است و منافع فراوان اسلام و مسلمانان را دربرداشته است ، و علماى شيعه در اين باره كتابهاى بسيار نوشته‌اند و از اين پس نمىدانيم چگونه نويسنده به خود اجازه داده تا همهء شيعيان را با سخن كسى كه حداكثر مىتوان او را يك شيعى دانست مورد اهانت قرار دهد ، و حال آنكه همهء شيعيان ، هم سخن ، صلح و اهداف امام عليه السلام را صحيح مىدانند .

نويسنده ادعا كرده كه امام صادق از سوى شيعيان انواع آزارها را ديده است و شيعيان هر سخن زشتى را به ايشان نسبت داده‌اند . يكى از اين احاديث از زراره روايت شده كه گفته است : « از امام صادق عليه السلام