الرد الوجيز على كتاب " لله ثم للتاريخ " ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٦

تأثير عناصر بيگانه در پديد آمدن تشيّع

سنن ترمذى ، ج 3 ، ص 456 ) .

ابن حبان و احمد و ديگران از زربن حبيش روايت كرده‌اند كه گفته است : « ابَى بن كعب را ديدم و به او گفتم : ابن مسعود ، سوره‌هاى فلق و ناس را از قرآنها مىزدايد و مىگويد : اين دو سوره از قرآن نيستند ، آنچه را از قرآن نيست در قرآن ننهيد . ابى گفت : اين سخن به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گفته شد و او به ما فرمود : ما نيز همين را مىگوييم » ( صحيح ابن حبان ، ج 10 ، ص 274 ؛ مسند احمد ، ج 5 ، ص 129 ) .

ابن كثير مىگويد : « ميان بسيارى از قاريان و فقها مشهور است كه ابن مسعود در قرآن خود دو سورهء ناس و فلق را نمىنوشت . شايد او اين دو سوره را از پيامبر صلى الله عليه و آله نشنيده باشد و نزد او تواتر نيافته باشد » ( تفسير القرآن العظيم ، ج 4 ، ص 572 ) .

بخارى و جز او آورده‌اند كه عمر بن خطاب گفته است : « اگر مردم نمىگفتند عمر به كتاب خدا افزوده آيهء رجم را با دست خود مىنوشتم » ( صحيح بخارى ، ج 4 ، ص 2241 ) .

حاكم به نقل از حذيفه ( رضىاللَّه عنه ) حديثى را مىآورَد كه آن را صحيح مىداند و ذهبى نيز با او همسوست . وى مىگويد : « آنچه شما ( اكنون ) مىخوانيد يك چهارم آن ، يعنى ( سوره ) برائت است ، و شما آن را سورهء توبه مىخوانيد ، ولى در حقيقت ، سورهء عذاب است » ( المستدرك ، ج 2 ، ص 331 ) .

ابن كثير پس از آنكه يادآور مىشود سورهء احزاب به اندازهء سورهء بقره بوده است مىگويد : « اين اسنادى حسن است و اقتضاى آن را دارد كه در اين سوره قرآن ( آياتى ديگر ) بوده ولى لفظ و حكم آن نسخ شده