الرد الوجيز على كتاب " لله ثم للتاريخ " ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

خمس

مگر فقيهِ امينِ محتاطِ جامع الشرائطِ فتوا و حكم - چنان‌كه تفصيل آن خواهد آمد - كه از فقهاى اهل‌بيت عليهم السلام است » ( مجمع الفائدة والبرهان ، ج 4 ، ص 357 ) .

نويسنده مىآورد : يكى ديگر از ايشان علامه سلار است كه مىگويد :

ائمّه ، خمس را در زمان غيبت معاف شمرده‌اند تا به‌ويژه براى شيعيان تفضّل و كرمى كرده باشند . بنگريد به كتاب المراسم ، صفحهء 633 .

پاسخ به نويسنده اين است كه : اين سخن سلار ديلمى رحمه الله دربارهء انفال است نه خمس . او مىگويد : « انفال نيز تنها از آنِ او - يعنى امام - است ، و آن هر زمينى است كه گشوده شده باشد بى آنكه اسب و راكبى بر آن زمين تاخته باشد ، و زمين موات و ميراث حربى و بيشه زارها و دشتها و معادن و تيولها . هيچ كس حق ندارد در چيزى از اينها دخل و تصرّف كند مگر با اجازه امام . اگر كسى با اذن امام در اين امور دست بَرد چهار پنجم درآمد حاصله از آنها از آنِ او خواهد بود و خمسِ آن از آنِ امام است ، و در اين زمان ما را از بهر كَرَم و تفضّل خاص در دست بردن در آن حلال داشته‌اند » ( المراسم ، ص 140 ) .

بنگريد كه چگونه نويسنده ، سخن را تحريف مىكند و آنچه را دربارهء انفال است پيرامون خمس مىآورَد .

نويسنده مىگويد : يكى ديگر از اين جماعت محمّد على طباطبايى ، متوفّا در آغاز سدهء يازدهم است كه مىگويد : اصحّ ، همان معافيت [ از پرداخت خمس ] است . مدارك الافهام ، صفحهء 344 .