التشيع والإسلام ( تشيع مولود طبيعى اسلام ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٥
راه دوم اين‌گونه بينديشم كه رسول خدا ( ص ) ، براى آيندهء " دعوت " ، داراى " موضعى مثبت " بود
" فَأَنْبَتْنا فِيها حَبًّا " وَ عِنَباً " وَ قَضْباً " وَ زَيْتُوناً " وَ نَخْلًا وَ حَدائِقَ غُلْباً " وَ فاكِهَةً وَ أَبًّا . « 20 » "
( 20 ) - سوره عبس / آيه : 28 - 32 : پس در آن زمين دانه‌اى رويانديم و انگور و سبزى ، و درخت زيتون و خرما . و بوستان‌هاى بزرگ با درخت‌هاى ستبر . و ميوه و گياه‌زار ( چراگاه ) . در لفظ " ابا " مفسران اختلاف نموده و معانى چندى از علف تا ميوه خشك برايش ذكر كرده‌اند و بسيارى از آنها نقل كرده‌اند كه از دو خليفه ( ابو بكر و عمر ) معناى " اب " را پرسيدند و هيچيك ندانستند . مرحوم فيض كاشانى ( در جلد دوم تفسير صافى / صفحه‌ى 789 ) همين روايت را از ارشاد مفيد تنها دربارهء ابو بكر با اين اضافه آورده است : پس به امير المؤمنين ( ع ) خبر دادند كه خليفه معناى اين لفظ را ندانسته ، حضرت فرمود : سبحان اللّه ! ندانسته كه " اب " به معنى گياه و چراگاه است ؟ مفسران از اهل‌سنت نيز اين داستان را در تفاسير خود آورده و گفتار دو خليفه را ، در مقام اظهار عدم اطلاع نقل كرده و گفته‌اند از رفتار و گفتار اين دو صحابى بايد درس بقيهء زيرنويس در صفحهء بعد