آفاق معرفت ( تبصرة المبتدى وتذكرة المنتهي ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

لامع اوّل در حقيقت طور ولايت و احكام آن

حيرت و بىنشانى است .

كس مىندهد ز تو نشانى * اين است نشان بىنشانى

اينجا بود كه حدثان بر خيزد و اين مقام را « 1 » « مقام وصول » خوانند « فيخفيه « 2 » في كنه الآية » .

شعر « 3 »

عشق هيچ آفريده را نبود * عاشقى جز رسيده را نبود

آنچه گفته‌اند : « السفر سفران ، سفر إلى اللّه ، سفر في اللّه » ، السفر إلى اللّه اينجا به آخر آيد ؛ و السفر في الله بماند ؛ تا اكنون سير عاشق باشد به معشوق ، بعد از آن سير معشوق باشد در عاشق .

شعر

در تو كجا رسد كسى ، تا نرود به پاى تو * مرغ تو كى شود دلى ، تا نپرد به بال تو

حكم دويى « 4 » برخيزد جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ « 5 » .

چندان برو اين ره كه دويى « 6 » برخيزد * ور هست دويى به رهروى برخيزد

تو او نشوى و لكن ارجهد كنى * جايى برسى كز تو ، تويى برخيزد

عجايب اين طور را نهايت نيست و احوال آن جز به سلوك معلوم

( 1 ) . ل : اين راه را . ( 2 ) . عبارت نامفهوم است . ( 3 ) . حديقه سنايى ، ص 326 . ( 4 ) . حكم دويى : حكم اويى « ل » . ( 5 ) . سورهء اسراء ( 17 ) ، آيهء 81 . ( 6 ) . ص : اويى .