آفاق معرفت ( تبصرة المبتدى وتذكرة المنتهي ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

لامع اوّل در معرفت حقيقت دنيا و فوايد آن به نسبت با طايفه‌اى و آفات و غوائل آن به نسبت با طايفه‌اى ديگر

شعر

غبنى باشد عظيم و دردى بكمال * بر مزبله ، قصرِ شه فراموش شده

و مثال ايشان چون حاجيى است كه در ميان باديه به تعهد و إعداد آب و علف مركوب خود مشغول شود و كعبه را كه مقصود اصلى است فراموش كند تا قافله بگذرد و او را در باديه ، جوع و عطش هلاك كند و طعمهء حشرات و سباع شود يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ما لَكُمْ إِذا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ « 1 » .

بيت

راهى است ترا پيش كه مىبايد رفت * اينجا اگرت مراد بر نايد بايد رفت

تن آلت توست تا به جايى برسى * تو آلت تن شوى كجا شايد رفت

26 . بعد تمهيد « 2 » هذه المقدمة ، ببايد دانست كه اعيان دنيا از آن روى كه اعيان دنياست مذموم نيست ؛ امّا تعلق و محبت آدمى بدان مذموم است ، لهذا صاحب شريعت عليه السّلام از اين معنى چنين بيان كرده است كه « حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة » « 3 » و اگر نه اعيان صلاحيت آن دارد كه تارة به اعلى علّيّين ترقى دهد و تارة به أسفل السافلين كشد .

( 1 ) . سورهء توبه ( 9 ) ، آيهء 38 . ( 2 ) . پ : - تمهيد . ( 3 ) . مصباح الشريعة ، باب 31 در زهد ، از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله نقل كرده است و در غرر و درر ، ذيل حرف « ح » از على عليه السّلام دانسته است .