الإرشاد ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

[ مبارزهء على عليه السّلام با عمرو بن عبدود ]

گفتند : فرزند ابو طالب .

گفت : زندگى او به دست همتاى گرانقدرى به پايان رسيد ، اشكم خشك نشود اگر بر او بگريم ، با دلاوران جنگيد و با همتايان مبارزه كرد و مرگش به دست بزرگوار قومش بود ، اى فرزندان عامر ! افتخارى بالاتر از اين نشنيدم . سپس گفت :

لو كان قاتل عمرو غير قاتله * لكنت ابكي عليه آخر الابد

لكنّ قاتل عمرو لا يعاب به * من كان يدعى قديما بيضة البلد « 1 »

همچنين دربارهء مرگ برادرش و ياد على بن ابى طالب عليه السّلام گفت :

اسدان في ضيق المكرّ تصاولا * و كلاهما كفء كريم باسل

فتخالسا مهج النّفوس كلاهما * وسط المذاد مخاتل و مقاتل

و كلاهما حضر القراع حفيظة * لم يثنه عن ذاك شغل شاغل

فاذهب عليّ فما ظفرت بمثله * قول سديد ليس فيه تحامل

فالثّار عندي يا عليّ فليتني * ادركته و العقل منّي كامل

ذلّت قريش بعد مقتل فارس * فالذّلّ مهلكها و خزيّ شامل « 2 »

( 1 ) . اگر قاتل عمرو كسى جز قاتلش مىبود ، تا ابد الدهر بر او مىگريستم . امّا قاتل عمرو كسى است كه نتوان بر او خرده گرفت ، او كسى است كه در گذشته وى را بيضة البلد مىناميدند . ( 2 ) . دو شير در تنگناى جنگ به يكديگر درآويختند ، و هر دوى آنان همتايان گرانمايه و دلاورى هستند . هر دو در ميانهء ميدان نبرد با جنگ و فريب ، دل‌ها را ربودند . هر دو براى مبارزه آماده شدند ، و هيچ‌چيزى نتوانست آنان را از اين كار باز دارد . اى على ! برو كه به مانند او دست نخواهى يافت ، و اين سخن پايدارى است كه هيچ تحقيرى در آن نباشد . اى على ! انتقام گرفتن از او حقّ من است ، و اى كاش در حالى كه عقل و خردم كامل است به آن دست يابم . پس از مرگ اين دلاور ، قريش خوار شد ، و اين خوارى آن را به هلاكت خواهد رساند و همهء آنان رسوا خواهند شد .