الإرشاد ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٨

فصل از سخنان او عليه السّلام در بصره آنگاه كه بر آن قوم پيروز شد

شد در حالى كه قرآن بر گردن داشت ، گمان مىبرد كه او مادرش را يارى مىكرده است ، مردم را به سوى آنچه در قرآن بود فرا مىخواند در حالى كه او خود نمىدانست كه در آن چه هست ، سپس يارى خواست ، امّا نااميد شد و شكست خورد هر زورگوى معاندى ، او از خداوند خواست كه مرا بكشد پس خداوند او را كشت . كعب بن سورا بنشانيد . چون او را نشاندند امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : اى كعب ! آنچه كه خداوند به من وعده داده بود ، حقيقت يافتم ؛ پس آيا آنچه كه پروردگارت به تو وعده داده بود ، حقيقت يافتى ؟ ! سپس فرمود : كعب را بخوابانيد .

و بر طلحة بن عبيد اللّه گذشت و فرمود : اين است شكنندهء پيمان من و برانگيزانندهء فتنه و آشوب در امّت و گردآوردندهء بر من و فراخوانندهء براى كشتن من و خاندان من ؛ طلحه را بنشانيد . چون او را نشاندند امير مؤمنان عليه السّلام به او فرمود : اى طلحة بن عبيد اللّه ! آنچه كه پروردگارم به من وعده داده بود ، حقيقت يافتم ؛ پس آيا تو آنچه كه پروردگارت به تو وعده داده بود ، حقيقت يافتى ؟ ! سپس فرمود : طلحه را بخوابانيد . و گذشت . برخى از كسانى كه همراه وى بودند به او گفتند : اى امير مؤمنان ! آيا با كعب و طلحه پس از كشته شدنشان سخن مىگويى ؟ فرمود : به خدا سوگند آن دو سخن مرا شنيدند همان‌گونه كه اهل قليب « 1 » سخن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را در روز بدر شنيدند .

فصل از سخنان او عليه السّلام در بصره آنگاه كه بر آن قوم پيروز شد

فصل از سخنان او عليه السّلام در بصره آنگاه كه بر آن قوم پيروز شد

پس از حمد خداى و ستايش او ؛ امّا بعد ، همانا كه خداوند داراى رحمتى گسترده و بخششى دايم و گذشتى فراوان و شكنجه‌اى دردناك است ، حكم فرمود كه رحمت و مغفرت و عفوش از آن بندگان فرمانبرش باشد و راه‌يافتگان به رحمت او راه يافتند ؛ و حكم فرمود كه نقمت و خشم و عقابش بر بندگان عصيانگرش باشد و گمراهان پس از

( 1 ) . اهل قليب : مشركان قريش بودند كه در جنگ بدر به هلاكت رسيدند و مسلمانان ايشان را در چاهى در همان جا افكندند .