كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٦١٨

سرود آزادى

سكندرى - مهين

سكندرى - مهين

مهين سكندرى به سال 1319 شمسى در رشت به دنيا آمد . بيشتر غزل‌سرا و چهارپاره‌سراست . كتابهاى « عطش » و « حماسهء تنهائى » از شعرهاى او چاپ شده است .

گزيده‌اى از آخرين نامه :

گزيده‌اى از آخرين نامه :

آخرين نامهء ترا اى مرد ! * واى ، با اشك ديده بگشودم

زنده شد خاطرات ديرينه * نامه را غرق بوسه بنمودم

گفتى از شهر آشنا دورى * در غريبان صفا نمىبينى

شكوه كردى كه از پرىرويان * جز فريب و ريا نمىبينى

پاسخ نامه‌ات چنين گويم * كه مرا نيست شور ديرينه

سينه از بار غم شده خونين * دل پر از درد و حسرت و كينه

ناسزا گفتمش ولى دانم * كه مرا نيست غير او يارى

مُردم از درد و غم ، خداوندا ! * نيست بهر دلم پرستارى

سياوش آبكنارى - زهرا

سياوش آبكنارى - زهرا

زهرا سياوش آبكنارى به سال 1331 در آبكنار بندر انزلى به دنيا آمد . بافت كلام او در غزل تازه است .

خواهم شبى رؤياى چشمان تو باشم * تا فجر هشيارى ، غزلخوان تو باشم

درياى چشمت گر زند موج دورنگى * آرامشى بر موج توفان تو باشم

گنجينهء رمزىست در تو ، من چو مارى * يك عمر مىخواهم نگهبان تو باشم « 19 »

خارم كه روئيدم به سر تا پاى ساقه * تا در جسارت ، دشمن جان تو باشم

دروازه‌بان روزگار روشنائى * شادم اگر چندى به زندان تو باشم

اى گلبن احساس ! اى سامان « زهرا » * خواهم شبى ناخوانده مهمان تو باشم

شارمى - طاهره

شارمى - طاهره

طاهره شارمى به سال 1330 شمسى به دنيا آمد . غزلهايش درس زندگى مىآموزد .

كاش مىشد چون همائى ، سوى جانان آمدن * با سرود زندگى ، چون باد رقصان آمدن

با سپيديها سياهى را ، به دام انداختن * بندها ، از هم دريدن ، همچو توفان آمدن

هرنهال آرزو را ، كاشت در دل آشكار * با نويد زندگى در سينه پنهان آمدن

بر لبان تشنهء مردم چكاندن آب خضر * خشكسالى را نويد مرغ باران آمدن

پرچم سبز عدالت ، بر جهان افراشتن * با سلاح مهرآرائى ، به ميدان آمدن

بر لب خوشرنگ انسانها ، نشاندن خنده را * چون شقايق سرخ‌گون اندر گلستان آمدن

كاش مرزى بين كشورها نباشد « طاهره » * تا توان سوى بهشت آباد ، با جان آمدن

صدرائى اشكورى - منير

صدرائى اشكورى - منير

منير صدرائى اشكورى در خانواده‌اى روحانى در رشت به دنيا آمد و پس از تحصيلات مقدماتى و متوسطه به دانشكدهء پزشكى راه يافت و در بندر انزلى به طبابت مشغول شد . غزلهاى منير از لطف خاصى برخوردار است . شمع زندگى اين پزشك شاعر در بهار 1366 بر اثر حادثهء رانندگى ، خاموش شد .

بخشى از شعر به من بتاب

بخشى از شعر به من بتاب

به من بتاب كه بىآفتاب مىميرم * گنه ، گنه كه ز داغ ثواب مىميرم

نگه به چشم من آويز و مست مستم كن * كه بىنگاه تو ، بىآن شراب مىميرم

ز هاى هاى دلم ، آيهء محبت خوان * بيا كه بىتو چو قوئى بر آب مىميرم

به اشك غرقه‌ام و طاقت گريزم نيست * چو موج خسته به صد پيچ‌وتاب مىميرم

دلم ، سرم ، جگرم ، سينه‌ام ز حسرت سوخت * نه كافرم كه چنين با عذاب مىميرم

نياز جان و دل ، اى صبح راستين « منير » * به من بتاب كه بىآفتاب مىميرم

فيض ربانى - هما

فيض ربانى - هما

هما فيض ربانى به سال 1310 شمسى در رشت به دنيا آمد . تحصيلات ابتدائى و متوسطه را در رشت گذراند و به كار در دانشگاه تهران پرداخت .

غزل‌سرا و چهارپاره‌سراست . اين شاعرهء سالهاى دههء 30 در ميان زنان شاعره ايران ، نامدار بود .

سرود آزادى

سرود آزادى

چيست اين سايهء غم و اندوه * كه به هرجا فكنده پردهء خويش ؟

اين غبار ندامت و خشم است * يا نشان تاثر و تشويش ؟

*

بر رخ مردمان نمىبينم * آن سرور و نشاط پيشين را

در نگاه كسى نمىخوانم * ديگر آن رازهاى ديرين را

*

ليك اين‌سان به جا نمىماند * اين شب تيره نيست جاويدان


( 19 ) . خارم ، جسارتهاى سبزم ، سخت ساده * تا فصل رستن را ، نگهبان تو باشم ملاحت اسد اللهى