كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٦١٧

بخشى از شعر ديوانه

دل گشت اسير و من اسيرش * صياد خود و شكار خويشم

چون ساقهء سبز باغ هستى * منّت‌كش نو بهار خويشم !

گوئى همه عالم است با من * آن لحظه كه در كنار خويشم

اى عشق ، « فريده » را صدا كن * عمرىست در انتظار خويشم

ثابت‌كار - مرضيه

ثابت‌كار - مرضيه

مرضيه ثابت‌كار به سال 1324 شمسى در بندر انزلى به دنيا آمد . كتاب « وقتى براى گريستن نيست » مجموعه‌اى از اشعار اوست .

بخشى از شعر بشارت

بخشى از شعر بشارت

چشمانش آيه‌هاى رسالت را * در رسالهء شبانگاهى زمان ، تكرار مىكند

و مرا به عمق عميق‌ترين لحظه ، به فكر مىكشاند * به فكر روز و شب

لحظه‌ى طلوع و غروب * روز و شبى كه در طلوع هميشهء طالع او پيداست

مرا تا انتهاى لطيف سحرگاهان به سجده مىدارد * اينك سر به آستانش

سر به آستانه مىسايم * لبانش لبريز از تلاوت اوراد سحرگاهىست

و نگاهش بىانتهاترين فروغ جاودانه * ستاره‌اى كه به صبح بشارت مىدهد

بشارت به آخرين ستاره طلوع را به ياد مىآورد

خديوى - مهين

خديوى - مهين

مهين خديوى به سال 1332 در لاهيجان ديده به دنيا گشود و پس از طى دورهء دبيرستان به دانشگاه راه يافت . شاعره‌اى نوپرداز است . كتاب « سكوت جنگل زخمى در صبحگاه بيدارى » بخشى از اشعار او در پائيز 1356 منتشر شد . و مجموعهء شعرهاى پس از آن ، به زودى منتشر مىشود .

در مرداب روز ، * لحظه‌هايم

نيلوفرى است ، * آغشته‌ام ،

از درد ؛ * و نمناك

از خون . * شامگاه را

به ياد بسپار ! * غربت توان نداشت ،

بودن را ، * شقاوتى است .

*

يك ستاره ، * يك آسمان ،

يك جَرقّه ، * يك گل سرخ ،

يك بلور ، * و هزاران هزار زخم .

نطفه را حكايتى است ، * بارشى طولانى ،

بايد ! ! !

*

چراغ افروختيم ، * و از كوچه‌هاى شهر گذشتيم ،

فرياد شبانه ، * پرده‌ى شب را ،

دريد . * و چهره‌ى ماه را ،

چاك‌چاك كرد . * اسب ،

شيهه كشيد . * و پلنگ ،

هزاران هزار گريست !

*

يورش باد ، * خش‌خش ،

زخمى برگ ، * ماه لب فروبست .

و زمين ، * به نفرين نشست !

سكندرى - پرى

سكندرى - پرى

پرى سكندرى به سال 1317 در رشت به دنيا آمد . بيشتر اشعار او در قالب چهارپاره ؛ و در زمينهء مسائل زنان است .

بخشى از شعر ديوانه

بخشى از شعر ديوانه

شبى با خويشتن ديوانه‌اى گفت * چرا مردم مرا ديوانه خوانند ؟

گمان دارند خود از عاقلانند * به جمع خود مرا بيگانه دانند

*

صفا كو ، مهربانى كو ، وفا كو ؟ * چرا از رنج جانكاهم نكاهند ؟ !

به پيش چشم من اين روسپيدان * دوروى و پرفريب و دل‌سياهند

*

به دست مردم مجنون‌تر از خويش * خداوندا ، خداوندا ، اسيرم

چرا بايد ، چرا بايد ، نخواهند * كه من در گوشه‌اى آرام گيرم