كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٦١٦

توكلى - فريده

نالد به حال زار من امشب سه‌تار من / شهريار )

غزل ملاحت ، رديف و قافيهء شعرهاى هلالى و شهريار را به عاريت گرفته است ؛ اما غزل « ملاحت » ملاحت و تازگى خاص خود را دارد !

جان آينه

جان آينه

دل خرده مىگرفت ، به تصوير تار من * وقتىكه بود چشم تو آئينه‌دار من

همرنگ شب شدم ، تو كجائى ؟ ستاره چشم ! * بىتو سياه مىگذرد روزگار من

من ، آن توام ، كه اين‌سوى ديوار مانده است * بردار از ميان تو و خود ، حصار من

بُن‌بستِ سرخ ، كوچهء كوچ چكاوك است * زرد است فصل ، پس تو كجائى بهار من ؟

آخر چرا عبار تو بر دل نشسته است ؟ * جسمى ز جان آينه دارد غبار من

يادش به خير ! ساقى چشمت كه مىشكست * گاهى پيالهء دل و گاهى خمار من

اشرف - معصومهء مشكوتى

اشرف - معصومهء مشكوتى

معصومهء مشكوتى متخلص به اشرف به سال 1294 شمسى در لاهيجان به دنيا آمد . از فرهنگيان با سابقه بود . در غزل و قصيده و مثنوى طبع‌آزمائى مىنمود و همگام با نوسرايان ، چهارپاره‌سرايى را نيز تجربه كرد .

در مسابقهء انجمن ادبى ايران و پاكستان ، در سال 1330 شمسى ، بين 700 شركت‌كننده ، برندهء جايزهء انجمن ادبى شد . اشرف ، بيشتر در زمينهء آزادى و سرافرازى زنان ايران سروده است . « تالار آئينه » مجموعهء بخشى از سروده‌هاى اوست .

تا كى بنشينم كه رسد از تو پيامى ؟ * شادم بكن آخر به سلامى و كلامى

بيدادگرى پيشه مكن ، چونكه به عالم * بيداد و جفا ، هيچ نكرده است دوامى

گر صاحب جاهى ، دل درويش نگه‌دار * مشكن دل ياران ، چو رسيدى به مقامى

صياد مشو ، صيد مكن ، دام ميفكن * زنهار ! كه صياد بس افتاد به دامى

تا چند در اين ميكده ، هشيار توان بود ؟ * ساقى بده آن مى كه شوم مست ، ز جامى

جواهر دشت

جواهر دشت

كنار ساحل اميد ، روزى * من و تو شادمان با هم نشستيم

در آن دنياى زيباى طبيعت * هزاران عهد بستيم

*

هوا ، چون روى خوبت با لطافت * زمين شاداب و دريا نيلگون بود

يكى قايق ز راه دور ، پيدا * به روى موج دريا رهنمون بود

به رنگ چشم مستت آسمان بود * مثال چين زلفت موج دريا

دل ما پر ز شوق زندگى بود * همه ، اميد بى جا

*

ز روى آب ، مرغان سبكبال * شتابان عده‌اى پرواز كردند

كشيده سر به سوى آسمانها * رهى آغاز كردند

*

ندانستند راه آرزوها * رهى دور است و پايانى ندارد

هزار افسوس بر آن جان خسته * كه سر در راه جانانى ندارد

*

در آن سمت چمن ، گردانه‌اى هست * كجا پيداست ، خود دامى نباشد ؟

در آنجا گر گل و پروانه‌اى هست * به ياد عشق ناكامى نباشد

*

« جواهر دشت » كوهستان زيبا * كشيده گردن از بهر تماشا

ز دورادور بر بالاى آن كوه * كمى برف از زمستان مانده برجا

*

نشسته باشكوه و باابهت * همىخندد به بزم آرزوها

همىگويد چو من ثابت‌قدم باش * به هركارى ، نه چون امواج دريا

پورزينال - ماهرخ

پورزينال - ماهرخ

ماهرخ پورزينال به سال 1309 شمسى در بندر انزلى به دنيا آمد . به غزل‌سرائى و چهارپاره‌سرائى توجه بيشترى دارد . كتابهاى « دلهاى شكسته » در 1330 ، « گلهاى مرداب » در 1335 و « خشم شاعر » در 1340 از شعرهاى او منتشر شده است .

پاكدل بودم و تو غرق گناهم كردى * تا به چشم هوى اى دوست نگاهم كردى

دوستت داشتم و عشق تو در دل كشتم ! * زانكه چون گيسوى شب ، تيره پگاهم كردى

عشق من خون شد و از سينه به چشمانم ريخت * چه بگويم ؟ كه چه با روز سياهم كردى

پس از اين از مى چشمان تو پرهيز كنم * گرچه آلوده به درياى گناهم كردى

قدر گوهرچه شناسد رهى مُهره‌فروش * كيميا بودم و بيهوده تباهم كردى

سوختم شمع‌صفت « ماهرخ » اندر ره دوست * آتشى بودم و خاكستر كاهم كردى

توكلى - فريده

توكلى - فريده

فريده توكلى به سال 1328 شمسى به دنيا آمد . شعر زير از اوست :

ديريست ، در انتظار خويشم * چون گل ، به ره بهار خويشم

از بس كه ز ديده ، ريختم اشك * شرمندهء چشمه‌سار خويشم

چون دانه به خاك ، خو گرفتم * در حسرت برگ و بار خويشم