كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٦٠٨

باران

است . در اينجا شعر معروف او را تحت عنوان باران مىخوانيد :

باران

باران

باز باران * با ترانه

با گهرهاى فراوان * مىخورد بر بام خانه

من به پشت شيشه تنها * ايستاده

در گذرها * رودها راه اوفتاده

شاد و خرم * يك دو سه گنجشك پرگو

باز هردم * مىپرند اين‌سو و آنسو

مىخورد بر شيشه و در * مشت و سيلى

آسمان امروز ديگر * نيست نيلى

يادم آرد روز باران * گردش يك روز ديرين

خوب و شيرين * توى جنگلهاى گيلان

كودكى ده سال بودم * شاد و خرم

نرم و نازك * چست و چابك

از پرنده * از چرنده

از خزنده * بود جنگل گرم و زنده

آسمان ، آبى چو دريا * يك دو ابر اينجا و آنجا

چون دل من * روز ، روشن

بوى جنگل تازه و تر * همچو مى هستى دهنده

بر درختان مىزدى پر * هركجا زيبا پرنده

بركه‌ها آرام و آبى * برگ و گل هرجا نمايان

چتر نيلوفر درخشان * آفتابى

سنگها ، از آب جسته * از خزه پوشيده تن را

بس وزغ آنجا نشسته * دمبدم در شور و غوغا

رودخانه ، * با دو صد زيبا ترانه

زير پاهاى درختان * چرخ مىزد چرخ مىزد همچو مستان

چشمه‌ها چون شيشه‌هاى آفتابى * نرم و خوش در جوش و لرزه

توى آنها سنگ‌ريزه * سرخ و سبز و زرد و آبى

با دو پاى كودكانه * مىدويدم همچو آهو

مىپريدم از سر جو * دور مىگشتم ز خانه

مىپراندم سنگ‌ريزه * تا دهد بر آب لرزه

بهر چاه و بهر چاله * مىشكستم « كردخاله « 15 » »

مىكشانيدم به پائين * شاخه‌هاى بيدمشكى

دست من مىگشت رنگين * از تمشك سرخ و مشكى

مىشنيدم از پرنده * داستانهاى نهانى

از لب باد وزنده * رازهاى زندگانى

هرچه مىديدم در آنجا * بود دلكش ، بود زيبا

شاد بودم * مىسرودم

روز ! اى روز دلارا ! * داده‌ات خورشيد رخشان

اين‌چنين رخسار زيبا * ورنه بودى زشت و بيجان

اين درختان * با همه سبزى و خوبى


( 15 ) . كردخاله - دوخاله‌چو - دوخالنگ : چوب دو شاخه به شكل عدد 7 كه يك شاخه‌اش بلند است . با آن از چاه آب مىكشند يا شاخهء درختان را به زير مىآورند .