كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٩٩

آخر پائيز

برآمده از آستين شب * در كنار پرده‌هاى خيال

كه پرده‌ها را كنار نمىزند * خيالها را مىدرد

آنسان كه آه * سينهء پهلوانان را .

ستاره‌ها را پير مىكند * آنسان كه شعر ، شاعران را

و مرگ ، زندگى را * و اين دستى است كه مىچرخاند

زمين را در پرده‌هاى هول * در آه سينهء پهلوانان

در شعر شاعران * در مرگ ، در زندگى

خورشيد در حيرت بدرقه مىشود * ماه در تكه‌پاره ( تكه‌تكه ) هاى خيال

رهرو - اردشير نوزاد

رهرو - اردشير نوزاد

اردشير نوزاد در رشت به دنيا آمد . تحصيلات ابتدائى و متوسطه را در زادگاه خود به پايان رساند و در تهران موفق به اخذ درجهء ليسانس شد . كتاب بازگشت ( مجموعهء شعر ) در 1335 شمسى از او انتشار يافت .

برگرد سوى من ، * اى مايهء اميد

شعرم چو برگ ياس ، * برگرد ماهتابى زيباى گردنت

طرح تلالوى رخ خورشيد مىكشد

*

اى آرزوى پاك * بر برج آسمان فروزندهء خيال

در ژرف چشم دوزخ اين شام تيره‌رنگ * تنها تو شمع خاطره‌افروز محفلى

برگرد سوى من ، * سوى ديار كشور اين قلب بىچراغ

برگرد سوى من .

تهران 1334

رئوفى ماسوله - محمود

رئوفى ماسوله - محمود

محمود رئوفى ماسوله به سال 1340 در پيربازار رشت ديده به دنيا گشود .

به شعر نو بيشتر گرايش دارد .

نسيان

نسيان

طوفان كه بازمىماند * من از سكوت آوارها بيرون مىآيم .

با سرهائى در دستانم . * سوگوارها كه مىآرامند

من از همهمهء فراموشيها مىآيم

ريحانى - مهدى

ريحانى - مهدى

مهدى ريحانى به سال 1335 در صومعه‌سرا به دنيا آمد . ريحانى نوپرداز است .

دهان مىگشايم و مىخوانمت * ويرانگرى باد بين

كه صدا را مىپراكند * و تنها زمزمه‌اى گنگ

در گوشت مىوزد * بىآن‌كه بدانى

و سر برگردانى * كه ايستاده‌ام و مىخوانمت

در گذر بادى * ويرانگر

1368

ساحل‌نشين - حسن غلامعلىپور

ساحل‌نشين - حسن غلامعلىپور

حسن غلامعلىپور در انزلى به دنيا آمد . دفتر شعر او « ماهى سرخى است تحفهء ماهيگير » در فروردين 1358 انتشار يافت . ساحل‌نشين شاعرى نوگراست و كتاب بعدى او « بر سنگهاى موج‌شكن » نام دارد .

آخر پائيز

آخر پائيز

سيلى تبر سزاى توست ، * اى درخت سرد و پير

خنده‌هاى روزهاى رفته را به خويش گير * خنده‌ها براى توست .

اينك اين غروب و اين سكوت * انتهاى ماجراى توست .

اى درخت بىثمر * نگر

كه رهگذارها ، * از براى يادگار هم

تيغ خويش را * با تن تو آشنا نمىكنند .

اينك از براى هرپرنده‌اى * شاخه‌هاى بىبهار تو ،

لانهء اميد نيست * اى درخت بىثمر

سيلى تبر * سزاى توست .