كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٨٩

در لنگرود دل من

هميشه لشكر غم در پى صف‌آرائى است * تو مثل باد سبكبال ، پر گرفتى و باز

دلم به ياد تو ، سرگرم بادپيمائى است * بدان اميد كه بر ديده لنگر اندازى

محيط پهنهء چشمم هميشه دريائى است * به سوگ هجرت مظلومى از تبار حسين

دلم چو صحن حسينيه ، گرم و غوغائى است

نوپردازان

نوپردازان

آبرام - هادى

آبرام - هادى

دو كتاب از او به نامهاى « و رنگ انار خوف‌انگيز بود » به سال 1368 و « تخيل شگرف محروميت » به سال 1369 انتشار يافته است .

به گونه‌اى مبهم

به گونه‌اى مبهم

به گونه‌اى مبهم * حتى مرا مشخص كن

پيوسته تبرئه مىكنند * و باز . . .

پيوسته . . . * و باز اميد زيستن است

و به گونهء مبهم حتى مرا به ياد بسپار ! * قلبهايمان تنها ايستگاههائى است

كه پر و خالى مىشوند * و به ندرت اتفاق مىافتد به گونهء مبهم . . .

كسى كه چترش را به تو پيشنهاد كند * و تو كه سراسر بارانى

آرمون - احمد

آرمون - احمد

احمد آرمون در بندر انزلى به دنيا آمد . آرمون روزنامه‌نگار است و شاعر نوپرداز . كتاب شعر « با دهانى پر از قنارى » در 1372 از او منتشر شده است .

موج‌شكن

موج‌شكن

سر آن موج‌شكن * باز من بودم و تو

و هزاران قصه * گفته يا ناگفته بر لبمان

سخن از دريا بود * تو به من مىگفتى

گوش كن ، مىشنوى ؟ * بغض دريا دارد مىتركد

من نگه مىكردم * دستهء مرغانى را

كز فراز دريا * سوى مرداب روان مىگشتند

ما نگه مىكرديم * باد سخت پائيز

گيسوى دريا را مىآشفت * قايقى

دام در رهگذر ماهيها مىگسترد * تو به من مىگفتى

تورها مىدانند * سلب آزادى كردن جرم است

ماهيان ، * اينك دارند به آزادى مىانديشند

من به تو مىگفتم : * آه ، دريا هم‌اينك

متقلب شده است * برويم

و دل از وسوسه‌ها بِرهانيم * سر آن موج‌شكن

باز من بودم و تو * و هزاران قصه

گفته يا ناگفته بر لبمان

بندر انزلى 1349

اخوان لنگرودى - مهدى

اخوان لنگرودى - مهدى

مهدى اخوان لنگرودى به سال 1324 شمسى در لنگرود چشم به جهان گشوده است . دورهء ليسانس جامعه‌شناسى را در دانشگاه ملى به پايان رسانيد و براى ادامهء تحصيلات به اتريش سفر كرد . از وى تاكنون 3 كتاب منتشر شده است كه عبارتند از : « سپيدار » ، « چوب و عاج » ( 1369 ) و « آبنوس بر آتش » ( 1370 ) . قطعهء زير از اوست .

در لنگرود دل من

در لنگرود دل من

افسانهء ترا به « من » گفتم ، * ديدم كه گريه مىكنم .

ديدم كه ياخته‌هاى وجودم ، * شكل عظيم غربت را ،

تصوير مىكنند . * آه ، اى شرقى شفيق !

بر من متاز ! * ديشب افسانهء ترا به من گفتم

در من ، منى گريست * باران گريه بود كه مىباريد