كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٨٦

مهدوى سعيدى - شيخ محمد

هنوز از نازكى با برگ گلها مىزند پهلو * لجاجت بين و نادانى نگر ، ز آشفته بازارى

كه هرديوانه‌اى بر مرد دانا مىزند پهلو * فضاى زندگى آن‌گونه شد بر ما ، كه مرغ دل

به مرغان قفس ، از تنگى جا مىزند پهلو * « معالى » تا به من باقى است از خونابه خوردنها

دلم با لالهء خونين صحرا مىزند پهلو

معيّر - مهدى

معيّر - مهدى

مهدى معير به سال 1301 شمسى در گيلان به دنيا آمد . غزل زير از اوست .

ز بوسه‌اى كه گرفتم دلت مكدر شد * چو بازپس بنهادم ، گنه مكرر شد

نظر به سوى فقيران نكاهد از قدرت * به مور كرد سليمان نظر ، پيمبر شد

ز تند باد خزان ، حكمتى عيان ديدم * كه برگ سبز فتاد از درخت و چون زر شد

نمىتوان چو تو خوشروى ديد در عالم * به شعر اگر بتوان « مهدى معيّر » شد

معين - عبد الوهاب شرفى

معين - عبد الوهاب شرفى

عبد الوهاب شرفى متخلص به معين به سال 1302 شمسى در گيلان به دنيا آمد و به سال 1350 شمسى رخ در نقاب خاك كشيد .

رسد به گوش دل من ، نواى آزادى * بگو بيا كه كنم جان فداى آزادى

اساس پرچم ظلم و ستم به باد فناست * نسيم فتح وزد بر لواى آزادى

بگو به دلشدگان ، كاروان عشق رسيد * صداى وصل رسد از دراى آزادى

برو بمير تو اى جغد شوم استبداد * كه باز در طيران شد ، هُماى آزادى

ملك‌زاده - عبد الحسين

ملك‌زاده - عبد الحسين

عبد الحسين ملك‌زاده به سال 1300 شمسى در رشت ديده به دنيا گشود .

سالها روزنامه « سايبان » را در رشت منتشر كرد . « ورزش باستانى گيلان » نوشتهء رابينو را ترجمه و چاپ كرد . به سال 1369 شمسى بدرود زندگى گفت .

دريغ و درد شد از كف گلى چو ياسمنى * گلى چو او نتوان يافت رُسته در چمنى

جهان و هرچه در آن بود خوار دانستى * شتاب كرده و با خود نبرده ، جز كفنى

تو آفتاب فروزان عمر ما بودى * تو شمع بودى و خوش سوختى در انجمنى

ز دوستى پدر بهره‌ات نبود ، دريغ ! * ز شير مادر خود ، تر نكرده‌اى دهنى

فلك چه جامه كوتاه و تنگ بهر تو دوخت ! * نصيب ما شده آوخ ، دريده پيرهنى

« ملك » بمير ، چه بنشسته‌اى پس از مرگش ؟ * چه سود زانكه ترا نيست روح در بدنى

ملكى هرزويلى - رشيد

ملكى هرزويلى - رشيد

رشيد ملكى هرزويلى به سال 1337 در هرزويل منجيل به دنيا آمد . بيانش در غزل تازگى دارد .

در غبارِ وَهم شب ، مهتابها گم مىشود * چشم بيدار سحر ، در خوابها گم مىشود

آبروى لالهء اين دشت از خون خداست * عكس عاشق از چه رو در قابها گم مىشود ؟

در قنوت نيمه شبهاى تظلم ، آه ، آه * دستهاى مهر ، در محرابها گم مىشود

مىتوان آيا گليم خويش بيرون برد از آب ؟ * زندگى روزى كه در سيلابها گم مىشود

ما غريق بركهء احساس‌مند غربتيم * مرغ دل وقتىكه در مردابها گم مىشود

مؤمن‌پور - اسد الله

مؤمن‌پور - اسد الله

اسد الله مؤمن‌پور به سال 1312 شمسى به دنيا آمد . به شيوهء متقدمان شعر مىسرايد .

اى بسا شبها ، كه تنها سوختم * وى بسا تنها به شبها سوختم

آتشى در سينه‌ام شد شعله‌ور * خود بر آتش در تماشا سوختم

گفتم آب از ديدگان جارى كنم * تا نسوزم ديگر ، اما سوختم

گشت دريا ، ديدگان از اشك غم * اى عجب ، در آب دريا سوختم

آرى از اندوه قلب زار خويش * آتشى افروختم ، تا سوختم

مهدوى سعيدى - شيخ محمد

مهدوى سعيدى - شيخ محمد

شيخ محمد مهدوى م . م لاهيجانى متخلص به صاعد در سال 1275 شمسى در لاهيجان به دنيا آمد . مقدمات را در لاهيجان و رشت فراگرفت و به نجف اشرف رفت و با رخصت « اجتهاد » به لاهيجان بازگشت . زنده‌ياد مهدوى ، همهء عمر را خواند و تحقيق كرد و بيش از 62 كتاب و رساله از خود به يادگار گذاشت . آثار چاپ شده او عبارتند از : « سادات متقدمهء گيلان » ، « جغرافياى گيلان » و « رجال دوهزارسالهء گيلان » . شادروان مهدوى در 1361 شمسى چشم از جهان فروبست و در حسينيهء مدرسهء جامع لاهيجان به خاك سپرده شد . زنده ياد مهدوى از پژوهشگران پركار گيلان بود .

نقش رخت بر دلم ثبات گرفته * آب و گِل من از آن ، حيات گرفته

از لب ياقوتى تو و رخ گلرنگ * رنگ به رخسارهء نبات گرفته

تا كه تجلّى نمود مهر تو در دل * افسر شاهى ز مُمكنات گرفته

شمع رخت چون طلوع كرد به عالم * رونق و روحى به كائنات گرفته

ديدهء دل گر به معرفت بگشايند * از زُبدَت جان به بيّنات گرفته

« صاعد » اگر در صعود ، بال‌وپرش بود * در عوض چاكرى صِلات گرفته