كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٨٣

فيض - عبد الحسين ربانى

جان به لب آمد و بر لب نرسيده است روانم * عمر بىحاصل ايام جوانى به سر آمد

من ندانستم از آغاز و سرانجام چه دانم ؟ * محتسب مست و شهنشاه به ميثاق انا الحق

همچو فرعون كند نعره كه يزدان جهانم * اهرمن‌زاده يقين نطفهء آن ديو سپيد است

مدعى گشته كه از تخمهء كاووس كيانم * مام ايران پس از اين‌روسپى از آب درآيد

شه در انديشهء نابودى آزاده كسانم * رحمت ! ار دست دهد خوش گذرانيم زمانى

دل خرم نتوان يافت در ايران ، خوش از آنم

غواص - كاظم

غواص - كاظم

كاظم غواص به سال 1255 به دنيا آمد . ابتدا با مرثيه‌سرائى در گيلان شهرت يافت و بعدها با چاپ چند غزل ، نظر شاعران بزرگ چون نيما و شهريار را متوجه خود ساخت كه سرانجام اين ديدارهاى گرم ، فرخنده نبود .

غواص به سال 1350 خورشيدى در رشت ، رخ در نقاب خاك كشيد .

ديده شو ، تا رخ خورشيد ، نشانت بدهند * از فروغش ، شرر ديده نشانت بدهند

صورت جنت ديدار و هيولاى حضور * چون گل سدرهء جاويد ، نشانت بدهند

غمزهء گفتن و راز سخن و ساز كلام * هست يك نقطه به تجريد نشانت بدهند

گردش گوى فلك ، صولت چوگان زدنش * ناگهان بىشك و ترديد نشانت بدهند

از در ميكده و آنگه به خرابات برند * آنچه گرديد و نگرديد نشانت بدهند

در عوض عاقبة الامر ، چو « غواص » شوى * ثقلى از خفّت تهديد ، نشانت بدهند

فاخته - احمد ارض‌پيما

فاخته - احمد ارض‌پيما

در لشكاجان رودسر به دنيا آمد . او گيلكىسرا و فارسىسراست . در غزل فارسى ، زبان گرم و گيرا دارد .

بگذار ياد نامت با خوب و بد نشيند * با خوبها به خوبى ، با بد ، به بد نشيند

آنجا كه زود دستى بر سينه‌اى نشيند * زيبد به روى آن دست گر دست رد نشيند

بر چوب‌بستگان را عبرت به خاك گور است * كانجا به سر حوالت ، چوب لحد نشيند

در عالم سليمان ، تمثيل روشنايى است * عاشق اگر زمانى با ديو و دد نشيند

مهر تو را به دلها ، شعر تو مىنشاند * تا در كنار خاكت ، هركس رسد نشيند

چون « فاخته » به چشمت ، كش سرمهء محبت * در سايهء تو آهو تا سر نهد نشيند

فرزين - محمد باقر پيروزى

فرزين - محمد باقر پيروزى

محمد باقر پيروزى متخلص به فرزين به سال 1304 خورشيدى در رشت به دنيا آمد .

داغ پيرى به جوانىست ، به پيشانى ما * واى ازين عشق ، كه دارد سر ويرانى ما

سخن از گنج دل خويش بگفتيم ، و كسى * ره نبرده است به گنجينهء پنهانى ما

حسرت يك نفس شاد ، مرا سينه بسوخت * كه شد اندوه و بلا يكسره ارزانى ما

ميزبانىست دل ما ، كه پذيراى غم است ! * نه عجب آمد اگر غصه به مهمانى ما

تا به گيسوىِ پريشان تو دلبسته شديم * همه‌جا رفت سخنها ز پريشانى ما

فغان - ابو القاسم حسينجانى

فغان - ابو القاسم حسينجانى

ابو القاسم حسينجانى متخلص به فغان به سال 1328 در انزلى به دنيا آمد و در رشتهء مهندسى برق به اخذ درجهء فوق ليسانس نائل شد . پژوهش در « قرآن مجيد » و « نهج البلاغه » از كارهاى اوست . در شعر ، غزل‌سرا و نوگراست .

به دل گفته بودم كه دريا بماند * اگر چند با خويش ، تنها بماند

چرا بايد اين گفته‌هاى نگفته * به ويرانهء دل ، خدايا بماند ؟

چه حق دارد اين خار بر ما بخندد ؟ * به گل گفته بودم كه با ما بماند

مرا با شب خويشتنِ داستانى است * كه سربسته ، تا صبح فردا بماند

به قانون دريا ، نفس مىزند دل * به دل گفته بودم ، كه دريا بماند

فيض - عبد الحسين ربانى

فيض - عبد الحسين ربانى

عبد الحسين ربانى متخلص به فيض به سال 1298 در رشت به دنيا آمد و به سال 1332 در درياى انزلى غرق شد .

باران اشك مىچكد از آسمان دل * هان اى خرد ببوس ز جان آستان دل

خوش عالمى است عالم دل ، گام همتى * پاى ارادتى بنه اندر جهان دل