كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٧٦

شعله - محمد تقى علىزاده

سروش گيلانى - حسنعلى محمودى

سروش گيلانى - حسنعلى محمودى

حسنعلى محمودى متخلص به سروش گيلانى به سال 1315 در لنگرود متولد شده و در رشتهء حقوق از دانشگاه تهران فارغ التحصيل گرديده است .

شاعرى است خوش‌قريحه كه در همهء شيوه‌ها طبع‌آزمائى كرده است .

چند كتاب شعر به فارسى و گيلكى از او به چاپ رسيده كه عبارتند از :

نىلبك ( مجموعهء 60 ترانه ) - كومه ( مجموعهء اشعار فارسى ) - اتكل‌متكل ( اشعار گيلكى ) .

پاى طلب

پاى طلب

مرغان باغ را به گلو ، هاىهو شكست * گلهاى راغ را ز خزان نرخ بو شكست

از تندباد حادثه شاخ امل بريد * وز گيرودار سانحه ، دلها فروشكست

يك جام عافيت نگرفتم به دور عمر * تا دل شكست و جام شكست و سبو شكست

يا رب ! چه آفتى به گلستان ما فتاد * كاين‌گونه ، ظالمانه گل آرزو شكست ؟

ما را هزار نغمهء خوش بود در گلو * اكنون چه شد كه نالهء ما در گلو شكست ؟

هرگز ز بار غم نشكستيم اى « سروش » * تا مدعى به طعنه نگويد كه : او شكست

سرّى - محمد باقر طاهرى

سرّى - محمد باقر طاهرى

محمد باقر طاهرى متخلص به سرى به سال 1274 شمسى در رشت متولد شده و در 1331 وفات يافته است . ديوان اشعار او تحت عنوان « جام احمدى » در سال 1351 منتشر گرديد .

آنان كه رخ چو ماه دارند * در پيش تو ، رنگ كاه دارند

افكنده سرى ، چو گوى بر خاك * در مقدم چون تو شاه دارند

اقليم دو كون ، زير فرمان * بىلشكر و بىسپاه دارند

بر افسر شاهى دو عالم * فخر از نمدين كلاه دارند

در خون خود اين گروه مقتول * از چشم تو صد گواه دارند

چون چشم پرانتظار « سرّى » * بر مقدم تو به راه دارند

سعيد - ضياء الدين سعيد گيلانى

سعيد - ضياء الدين سعيد گيلانى

ضياء الدين سعيد گيلانى كه « سعيد » تخلص مىكرد به سال 1288 شمسى در رشت متولد شد . سعيد دائى دكتر محمد معين بود .

پيوسته درِ رحمت حق بر همه باز است * دلباختگان را به برِ دوست نياز است

هردر كه زدم پاسخى از كس نشنيدم * سرگشته و حيران كه چه‌كس محرم راز است

ناگه ز درون دلم آن هاتف غيبى * در داد ندائى كه بيا وقت نماز است

خوش آن‌كه به هرجا و مكان ياد خدا هست * دستش به سوى كعبهء مقصود دراز است

گر رنج رسد بر تو هم از سرزنش خلق * اى بنده مخور غم كه خدا بنده‌نواز است

آن‌كس كه به اخلاص به درگاه حق آيد * همواره « سعيد » است كه در رازونياز است

سميع‌زاده - جمشيد

سميع‌زاده - جمشيد

جمشيد سميع‌زاده به سال 1308 در رشت متولد شده و به شيوهء متقدمان شعر مىسرايد .

غمى كه چشم تو دارد - ملاحتى دگر است * دمى كه حرف تو دارد ، صداقتى دگر است

نهايت غم من از بدايت غم تست * چرا كه درد ترا هم نهايتى دگر است

بيا كه با تو بخوانيم در شب ماتم * كه در مدار صداى تو ، آيتى دگر است

دو بيت شعر نگاه ترا نمىفهمند * كه اين دو قصه‌سرا را اشارتى دگر است

دريچه‌هاى صدا بسته‌اند بر « جمشيد » * ولى صداى دلش را حكايتى دگر است

شائق - محمد

شائق - محمد

محمد شائق به سال 1307 شمسى در لنگرود تولد يافته است . مجموعهء اشعار وى تحت عنوان « شقايق » منتشر شده است . شاعر در تيرماه 1373 درگذشت .

رقصيده‌ايم بس‌كه به آهنگ روزگار * ما را شكست پاى طلب ، سنگ روزگار

پائى چو كوه محكم و چون سرو ، راست بود * اكنون شكست از آتش نيرنگ روزگار

چون مرغ حق كه در قفسى مبتلا شود * پر ريختيم در قفس تنگ روزگار

ما پاسدار پرچم عدليم ، كاين چنين : * با خون نوشته‌ايم به فرهنگ روزگار

تا صبح تازه گردد و تا شب سحر شود * پيوسته بوده‌ايم شباهنگ روزگار

گمنام مُرد « شايق » اگر ماند جاودان * آزادگيش ، نقش چو ارژنگ روزگار

شعله - محمد تقى علىزاده

شعله - محمد تقى علىزاده

محمد تقى علىزاده متخلص به شعله به سال 1313 شمسى متولد شد .

هواى باغ تو دارد دل شكستهء ما