كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٦١

برگردان به فارسى حاجى گل

حالا تو هى بگو پرگوئى موقوف ! * آبروى ما حاجى گول در خطر است

مرده‌شوى اين زندگانى را ببرد * حاجى گول ، مردى گفتند . . . زنى گفتند

زن و بچه را راضى نگاهداشتنى گفتند * يكباره مىبيند كه دروازه باز شد

مرد او ، شوهرش : حاجى گول سر و كله‌اش پيدا شد * دستهايش پر از اثاث است و لبخند بر لبانش

نيست انگار ديگر ولنگار و نامرتّب * وضعيت ظاهرش آراسته و اطو كشيده . . .

كت و شلوار كازرونى پوشيده . . . * عينهو يك جوان و عطر و اودكلن زده

يك شاخه گل مريم به روى سينه‌اش نصب كرده

*

شهربانو در جايش خشك شد تا او را ديد * توى دلش گفت : خدايا ! او ديگر كيست ؟

حاجى گول و اينجور كياوبيا ؟ * حاجى گول و اينجور كفش و كلاه ؟

حاجى گول ، آن حاجى گول سابق نيست انگارى * يك دفعه او ، يعنى ترقى كرده ؟

*

چشمهايش را با اضطراب باز كرد * جلوتر براى حاجى گول نگاه به اين‌سو و آن‌سو كرد

ديد از حاجى گول پيش خودش خبرى نيست * جاى چاله هم گليم افتاده بدون دردسر

تا چشمش به ساعت افتاد * همان ساعت به خود آمد و ماجرا را دريافت

گفت : پس همهء آنها را خواب مىديدم * « حاجى گول » هنوز از اداره نيامده . . . !