كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٦٠

برگردان به فارسى حاجى گل

هيتو تندوتيز بده خو آتشه * لاب بزه به سيم آخر خودشه

اى چى بختى بو خدايا ، مه بداى ؟ * اى چىجور زيندگه آخر ، مه هداى ؟

ايته مرداكم دانم بىچنگ و موشت * نه مىآبه ، نه مىنونه ، نه مىپوشت

اونه ديل خوشه ، كه او اداره چى * گونه كارمندى ، خيال كونى هچى ؟

ته كى هرگيز « حاجى گول » كورى نداى * اى لوغاز خونن تى امرا ده نماى

شاربانو گب زنه جى ، سيرا نبو * بيچاره هيطورى گود ، هاگو واگو

« حاجى گول » هچى امئنه پُز دنه * گورشه هيزارتومونى مه زنه

شاربانو كوتا امه‌نه شى نبو * خيلى گب حله اونه سينه دبو

« حاجى گول » هرچى خوشه جادانه ، جا * زيندگونه گودنم ، را دانه ، را

صد تومن پول الونى دنه تى جوف * ايسه تو هى بگو : پورگويى موقوف

امه ابرو حاجى گول در خطره * مرده‌شور ، اى زيندگونى ببره

حاجى گول ، مردى بوتن ، زنى بوتن * زن وزاكه راضى داشتنى بوتن

*

يك دفه اينه كى ، دروازه وابو * اونه مرداى ، حاجى گول پيدا بوبو

اونه دس پوره اثاث ، گاز خاله و از * نيه مثل اينكه بىبند و براز

سر و وض چاگوده ، اطّو بكشه * كازرونى كت و شلوار بپوشه

تر و تازه عطر و اودكلن بزه * گول مريم خوشه سينه سر ، فزه

*

شاربانو خشكازه تا اونه بده * ديله من بوته ، خدايا ! او ده كه ؟

حاجى گول و ايجوره كيا بيا ؟ * حاجى گول و ايجوره كفش و كلا ؟

حاجى گول او حاجى گول نئى بيدنى * يدفا ، ترقّى بوده اوينى ؟

* چوشمونه ترس و نبه جى واگوده * پيشاپيش حاجى گوله نيگابوده

خبرى نئى بده از حاجى خو وَر * چاله جام ، گليم كته بىدرد سر

ساعته تا اونه چوشمون فكته * اونه دوزارى هوسا تا بكته

بوته پس اوشونه خوبدم همه ؟ * حاجى گول حاله اداره جى نمه ؟

برگردان به فارسى حاجى گل

برگردان به فارسى حاجى گل

شهربانو هنگام نماز ظهر و وقت اذان . . . * دست برداشت از كار ، نفس‌نفس‌زنان

از روى چهارپايه چوبى برخاست * لباس‌ها را « كُر » نزده پاى چاه انداخت

او كه از صبح شستشو مىكرد * مىخواست ديگر خودش را بالا برساند

هن‌هن‌كنان ، افتان و خيزان * رساند خودش را گوشهء ايوان

اما ديد ديگر پايش راه نمىرود * همانجا به ناچار سر پايش نشست !

به محض اينكه آتش خودش را تندوتيز ديد * يكسره خودش را به سيم آخر زد

اين چه بختى بود خدايا كه به من دادى * اين چه‌جور زندگى است آخر كه به من دادى

يك شوهر هم دارم بىعرضه ، پخمه ! * نه آب من ، نه نان من و نه پشت و پشتيبان من است

دلش خوش است كه اداره‌چى است * مىگويد كارمندى خيال مىكنى دست كم گرفته مىشود

ترا كه هرگز « حاجى گول » كسرى نداد * اين گونه لغزخوانى با تو ديگر نمىآيد !

*

شهربانو از صحبت كردن سير نمىشد * بيچاره همينطورى بگومگو مىكرد

حاجى گول بيخودى اين ميانه پُز مىدهد و قيافه مىگيرد * آروغ هزارتومانى مىزند و وانمود مىكند كه مرفّه است

*

شهربانو كوتاه‌آمدنى نبود * خيلى حرف حالا حالا در سينه‌اش براى گفتن داشت

حاجى گول ! هرچيزى براى خودش جا دارد ، جا . . . * زندگى كردن هم ، راه دارد ، راه

صد تومان پول الآن در جيب تو نيست