كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٥٧

برگردان به فارسى گل على چوپان و گنج بانو « 9 »

وقتى مىآيد و چند روزى در شهر ماندگار مىشود * تازه مىفهمد كه در اين ديار چه خبر است . . .

وقتى نفس مىكشد و تنفّس مىكند ، سرفه‌اش مىگيرد * نان و پنير را هرجا مىبيند كپك زده است !

هرچيز را به شكل آجر و تكه‌سنگ مىبيند * دلش تنگ مىشود و مىگيرد ، چون بهار است !

بهار آمده ، امّا او در شهر درختان سبز را نديده * گوجه درختى بيرون آمده ، امّا او آن را نچيده !

وقتى روستايش را به ياد مىآوَرد و پيش چشمش مجسم مىكند ، * به خودش مىگويد : باز همان « گيله‌مرد » هستى !

كربلايى جان ! حرفهايم دروغ نيست * مصلحت در اينست كه تو ، به شهر نيائى

كربلائى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار * در شاليزار ، باز كارت را نگهدار . . .

گول على چوپان و « گنجه بانو »

گول على چوپان و « گنجه بانو »

« گول على » خيلى زمات بو ، خوره چوپانى كودى * سالانه سال ، گول على

صوبه سر ، ويريشتى ، خو « گلّه » يه بردى به چرا * ايسايى صحرا ميان

تا غروب دم ، اويا چوپانى كودى

*

ايتا روز * كى هوا آفتابى بو

آدما زنده كودى باد بهار ، * گول على

نيشته بو دار جيرى * خوچومانه فوچه بو

بوشو بو پاك به خيال * غولطه خوردى خو خيالات ميان

ايدفا ، * ايچى مَثل « فرفره »

بگنسته اونه پايه ، بودوبست ! * گول على وازه كوده خو چومانه . . .

چى بيده بو ، گول على ؟ * ايدانه « گنجه بانو »

جه هو دار * باموبو ، بىجير خوره

شوندوبو خوجاجيگا ، خولانه‌تان

*

گول على داشتى خبر * لانه هرجا بداره « گنجه بانو »

اويا دفنه پيله گنج * گول على ذوق مرا

جلدى از جا بپرسته بيل و « گرواز » اوساده * اونا دنبال بكوده

فارسه « گنجه بانو » لانه كنار * دس بكاره‌بو ، اويا

گنجه بانو لانه‌يه بكنده هى نفس‌زنان * ايدفا ، بيده دره تا چكره آب ميان

ده بفهمسته اويا هيچى ننا ! * خومرا بگفته : ا - شانسه نارم

ها چينه‌ا - چاله‌يه بكندمه * بيخودى نقب بزم خاك خدايه ، به خدا

مىنظر گويا بامو « گنجه بانو » * يا خيالات ، اوساده مرا ، - صحرا ميانى !

« گلّه » يه جما كوده ، شكر خدا بوگفته ، خوخانه بوشو

*

گول على خيلى زماته ده الان دره به گيل ! * اونه قبر سر ، علف بوجور آيه هرتا بهار

ولى الآن ، ا - زمات * هركسى كى رادواره ، جه اورايان گذره

خسته و تشنه كى به * فارسه او جايى كى صحرا ميان

گول على بكنده بو گنج واسى * ايدانه چاه دينه

آب زمزمه اوچايه واغوزه * گيره خو زالشه سئرابه جه آب

خوخدايه دوخوانه * كى بيامرزه او آدمه كى ا - چاهه امِه واستى ايه بنا بكود

*

آبرار . . . * گول على نانسته بو

بختر از « گنج بانو » نيهه خو پوشت سر ، ايتا يادگارى * اون چيه تَرِه بگم

مردمه دوعا دانه * كى ايسه اون به خدا ، آدميزاده « پيله گنج »

برگردان به فارسى گل على چوپان و گنج بانو « 9 »

برگردان به فارسى گل على چوپان و گنج بانو « 9 »

گل على مدت زيادى بود براى خودش چوپانى مىكرد


( 9 ) . نام محلى « راسو » جانورى به رنگ سفيد و خاكسترى سير مايل به زرد شبيه موش خرما .