كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٥٦

برگردان به فارسى كربلايى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار

نمونهء اشعار سيد على مير باذل ( منصور )

نمونهء اشعار سيد على مير باذل ( منصور )

كبلا حسن جان ، تى بجارا بَدار

كبلا حسن جان ، تى بجارا بَدار

كبلا حسن جان ! تى بجارا بدار * بجاره سر ، بازام تى كارا بدار

تى زرد گاب ، بركت تى بجاره * هه بركته امره ، تى ديل به كاره

پس بجار و باغ و بولاغه بدار * زندگى رِه باز تى چراغه بدار

تى زرد گابه‌ىْ ، تا بجارا كاره * تى زن وزاى ، بركت و روزى داره

تى بجارا ايوار ننى پوشت سر * ور نزنى تو روخانا ، ناخبر

ايوار نايى شهرَ ميان بىگدار * ديل نكنى ايوار جه باغ و بجار

هركى تَرَه وعدهء شهرا بدا * تى دوشمنه ، وعدهء بى جا بدا

كبلايى جان ، شهرا بيده‌يى ، دانم * خوش بامو ، يا خوش نامو ، ده من نانم

اگر تَرَه خوش بامو شهره ميان * گوشا بدار ، تا بگم از مىزبان :

شهر نگو ، پوتاره لانه بگو * ا - شلوغى ميان تو تنها نوشو

تا وختىكى كلاچ نوكوده قارقار * صداى ماشين آيه از هركنار

وختى دينى مردمانه رادوار * بفكراشى : كوداندريدى فرار !

هركى دو دستى خو كُلايه گيره * تى امرايه ، امّا خو رايه گيره

اگر دينى تو اونَه دنگ و فنگه * گول نوخورى ايوار بيگى قشنگه

خالى بدان هَه زرق و برقه داره * هه‌زرق و برقه كى آدم گول خوره

خوبار كوچا دَوَدِه كى بيشيم * باغ و بجاره فروشه كى بيشيم

وختى آيه چن روزى بِه ماندگار * تازه دانه چى خبره ا - ديار

وختى نفس كشه ، همش خوس كونه * نان و پينير هرجا نيهه موس كونه

هرچى دينه آجر و سنگ‌پاره * ديل اونه شين تنگه آخر بهاره

بهار بامو سبز درختا نيده * تورش خالو بيرون بامو ، اون نيچه

وختى خو ديهاته به ياد آوردى * گفتى خوره : بازام هو گيله‌مردى !

كبلايى جان ! دروغ نيه مىگبان * مصلحته نايى تو شهر ميان

كبلا حسن جان ! تى بجارا بدار * بجاره سر ، بازام تى كارا بدار

برگردان به فارسى كربلايى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار

برگردان به فارسى كربلايى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار

كربلايى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار * در شاليزار ، باز كارت را نگهدار

گاو زرد تو ، بركت شاليزار توست * با اين بركت ، دلت مشغول است و گرم

پس ، شاليزار و باغ و گل و گياهت را نگهدار * چراغت را باز براى زندگى كردنت نگهدار

تا گاو زرد تو ، شاليزارت را براى حاصل آماده مىكند * زن و فرزندت ، بركت و روزى دارند

ناگهان شاليزارت را رها نكنى و آن را پشت سر نگذارى * بىخبر ، با گدار زدن ، از رودخانه عبور نكنى

بدون بررسى ناگهان به شهر نيايى * از باغ و مزرعه‌ات ناگهان دل نكنى

هركس به تو وعدهء شهر را داده * دشمن توست ، وعدهء بى جا داده !

كربلايى جان ! شهر را ديده‌اى ، مىدانم * خوشت آمده يا نيامده است ، ديگر نمىدانم

اگر از شهر ، خوشت آمده * گوش كن تا از زبانم بگويم كه شهر چيست

شهر نگو ، لانهء مورچه بگو ! * تو تنهائى ميان اين شلوغى و جمعيت نرو

تا وقتىكه كلاغ قار قار نكرده * صداى اتومبيل از هركنار به گوش مىرسد

وقتى مىبينى مردم و رهگذران را * بفكرت مىآيد كه آنان دارند فرار مىكنند

هركس دو دستى كلاهش را مىگيرد * با توست ، امّا راه خودش را در پيش مىگيرد

اگر تو « دنگ و فنگ » او را مىبينى * فريب نخورى ، ناگهان بگويى قشنگ است

بدان و آگاه باش ، كه او فقط همين زرق و برق ظاهرى را دارد ! * همين زرق و برق است كه انسان فريب مىخورد

و كوله‌بارش را براى كوچ كردن به شهر مىبندد ! * باغ و مزرعه را مىفروشد كه برويم . . .