كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٥٤

برگردان به فارسى شعر سالهاى خسوف

- كت دبوستا نره ور * دسه لنگه هكشه كونكا كه ور

كه بنه‌ا خومتوره ادسونه سر * لماداه كركره ماتاوه ك بون

كه نخاسه ا عروسه حاله مسان * نوقره‌ئى لمبره ناز و نوزه‌جى

« قبله ا داره » تو كه اندا هكشه * - تا « جه‌گا » كه رجه ره

*

موموهه‌ا دسّك ور گه دتره * اونه نامه چه نهى ؟

پالوان ، مونتظره موژدهِ يه دونه و چه * دله جى قيّه كشه

- وَسّه ، وَسَه * پَس اىْ وَسّه ، وَسَه

- هِسّه كه دِ وَسّه دتر * نشنه نام « وَسَهّ »

- نازنينى لاكِه ك سر

برگردان به فارسى بس است

برگردان به فارسى بس است

پهلوان ، عرقريزان و له‌له‌زنان * كوله‌بار بزرگ سرشاخه‌هاى « شَرَم » را مىگذارد

كنار قوچى پرواربند * دست‌وپا را دراز مىكند كنار سگ جوان گله

كه پوزه‌اش را بر دستهايش گذاشته بود * لميده زير نور پريده رنگ ماه

كه مثل عروسى ناخشنود * دامن نقره‌اىاش را با غمزه و عشوه

از حوالى بلنداى « قبله‌دار » مىكشد * - به سوى قلّه « تاجگاه »

*

ماماى محلى ( قابله ) مىآيد كنار دست‌انداز خانه مىگويد : دختر است * نام او را چه مىگذارى ؟

پهلوان ، در انتظار مژدهء يك پسر . . . * از ته دل فرياد مىكشد

- بس است ، بس است . . . * بعد از اين بس است ، بس است

كه ديگر دختر بس است * نام « وَسّه » مىنشيند

روى دخترك نازنين !

ما بگيته اسالانه شعر

ما بگيته اسالانه شعر

« ماتاوه » * شانه‌سر ، شوپره‌كان جوركاكه سر

پركشن ، اى سر ، او سر * ماتاوه ، بمورداه شو

زرته « ليارو » دو تا كه دوته * و الا به دله‌سر

سبزه مو را چومه جى * - بورمه كلانه گله سر ،

بون بونى جوره پرا * سوسره وى وى داره بونه

كه تكا داه اونه هنده يه و چه * وهطوبون پره پا

وهيطوچوم كوتونه شود كهه‌ا * كه فتركه اونه سر

*

ماتاوه ، بمورداه شو * زرچو - ديمه

تروچه مار * مچه‌ابون ، بورمه اگلو

زار زنه ، زار : * نام فكت

تورخان زداه * رابدا تور

نوگذره دِ مىخوسور * نوگذره دِ مىخوسور

برگردان به فارسى شعر سالهاى خسوف

برگردان به فارسى شعر سالهاى خسوف

غروب دم ، خفاشها ، بالاى اتاقها * پرواز مىكنند . . . اينجا ، آنجا

مهتاب ، شوى مُرده * بافت دو گيسوى زرد « ليارو » ئىاش

پريشان شده روى سينه‌اش * از چشم تيله شيشه‌اى سبزش

اشك مىبارد بر خاك * زير چشمى ، بالادست را مىنگرد

زير « وى دار » يال تپه را * كه تكيه داده به آن ، بازهم ، پسرى

و مدام ، پائين‌دست را مىپايد * و بىصبرانه منتظر فرود آمدن شب است

كه بر سرش بتازد