كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٤٨

غِرتِ گيلْ ، هِمّتِ گالِش كويَه

مادر * كمى چاى درون « قابدان » فرورفته و درهم شده

درست كرد * و از داخل ديگ سياه كوچك

تكه‌اى پلوى سرد ( كته ) برداشت * و در بشقاب كوچكى نهاد

*

مىدانم دنيائى اندر دلت انباشته است * امّا درد و غمى كه در دلت آشيانه كرده

و تنيده * در سينهء من نشسته است !

چاره چيست ؟ * دارم از درد مىسوزم و آتش مىگيرم

ديگر طاقت آن را ندارم * كه بدن تكيده و از هم گسيخته و دنده‌هاى نازك

و بيرون زده‌ات را بنگرم

*

تا تو هستى ! * مادر ، چه غمى دارد پوسه

بلند شو پوسه ، بلند شو پوسه * دست نوازش بر سر و رويش كشيد

و تكه‌هيزم كوچكى را كه درون اجاق مىسوخت * و دود مىكرد به كنارى زد !

*

پسرك تا راه افتاد * آب در چشمان مادرش حلقه زد

قلبش به طپش افتاد : * آهسته‌تر ، برو ، پوسه

جنگل بارانى است و زمين را خيس و لغزنده كرده * و ، پاپوش تو لاستيكى است

آهسته‌تر ، برو ، پوسه * بار اسب سنگين است و راه دشوار

واى . . . * اگر در گِل‌ولاى بماند و به مقصد نرسد

چه‌كسى به يارى تو خواهد آمد ؟

غِرتِ گيلْ ، هِمّتِ گالِش كويَه

غِرتِ گيلْ ، هِمّتِ گالِش كويَه

اينه كه وىنين * سرخه زنه ، سرخاكونه

سرخ صبادم ، دم ، دريا سويه * هوا سويه ؟

كى گونه سويه * آى وچه‌ك !

چومه سويه * خون بگيته چومه سويه

*

اينه كه وىنين * « راشمه‌دره » سيه‌چال جى

« بابُران » توك * تا « ورگ‌چال » سوك سر ،

كول دوكونه ، لويه‌كنه ، سياكونه * توشه زنه من دامون دامون من

سيلا كونه سبز كويه * هوا دويه ؟ !

اى وچه‌ك * پو بكورده دل دويه !

*

اينه كه وىنين ، * گالش و چه

يه ويجه ، پچه * هى جير زنه ، هى جور زنه

اى تله دوج ، او تله دوج * مردم گونن يه الف چويه ،

هه ! * « شورك » كويه !

اينه كه وىنين * « سماموس » تكال توك

هميشه زمات * ورفه نيشته ،

اسپه زنه ، سويا كونه چوم سويه ، * اسپه كويه ؟

كى گونه كويه ؟ * اى وچه‌ك

سر مويه ؟ * درد بكشه سرمويه

*

اينه كه وىنين * اى سر ، اوسر ،

« جل‌دره » سر * « وزان » اسپه سنگ‌سر

« خزران » توك « وازوازان » تنگه ك سر ، * « چال سرا » تكال سر ،