كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٤٥

سياتال . . .

برمىخيزد و بيدار مىشود . * مىزند آب ، كنار چاه آب به صورتش

مىريزد در اجاق سرد ، هيمهء خشك * مىدمد ، دود بلند نشود

آتش شعله‌ور گردد ، زود * چاى دم مىكند

مىآورد از طاقچه ، پلوى سرد خود را * مىخورد صبحانه‌اش را با عجله

برمىچيند سفره را ، شكر خدا را بجاى مىآورد * مىگويد « بسم اللّه » ، آنگاه

مىآيد از ايوان پايين * مىنَهَد بيل شخم‌زنى را روى دوش خويش

برمىدارد داس را ، مىرود ، * ببرّد و آماده كند ، باغ را

كشت كند ، دوباره . . . * خدا همهء مردم گيل را حفظ كند

مرد گيل خسته نباشد * مرد گيل خسته نباشد

سياتال . . .

سياتال . . .

مو يته تر بوله بُومْ * جنگل مين

دارون ور * سبزا بُوم ، يواش‌يواش

قايما دم مىريشا * قد ب كشم

قورصا بوم * شاخه بزام

ولگ بُودم * آزاتى ، بوبوم يته

پيلوته دار * خُووِه خوش بوم

دونسم ، * مِ نِ ما باگنه باد

نوتونه بشكنه مىشاخانه ، وَرْفْ * يته روز بىدِم ، مىور

مىريشه جير * يه دنه سيابوله

خوسره بارده بىروُن * سبزا بو ، قد ب كشه ، ماره موسون

يواشى * فجكسَه

فى وى ته ، مىجُونه گينه * بُوتم : هى ! كيسى تو ؟

چى سى ؟ * چى ويسين

فى وى تى مىجونه گينه * چى خانى ، مىجى ، بگو

بوته مىنوم ، سياتاله * مونام هى جنگل شِم

مومى پاسر نوتونم تنهايى بيسم * تى موسون

ب دا تا ، تكيه بدم * مىدسه تى گل و گردن دگَنم

جونه تى شاخه * تى ولگ

توره ، تى هركسه دوس دانى ، * مَ نوميدا نكون

بدا مونام تى موسون * سبزا بوم ، قد ب كشم ، جوُر ب شوم

جور ، تاتى توكالى * فى وى جم تى شاخانه

تى ولگونه * دوتوئه گرمى افتُو مىجُونه

اندى نالش بزا ، مينّت بُوده * مىديل بسُوته ،

تاخاسم گب بزنم * سياتال

مىمچه خوتاله امره بدوته * دِ بازين

هى فى وى ته ، فجكسه مَ * عينَ داروينجه موسون ، دجكسه مَ

سياتال * كولوفتابو ، كولوفتابو

دِمَ اون نوده رها * دوسه‌ساله مينى

بىدِم ، اى وُى ، سياتال * ماره قد بو ، او روزُون

بُوبو ، ايمرو اژدها * هرچى زور داشت

خو تاله دكشه * تا تونس