كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٣٨

برگردان به فارسى بىعرضه و بىدست‌وپا و بىمصرف

جانالى ! بيده زناى ، جه ابر غورصه پورابو ! * پاك خوره واهيلابو ، لعنت شيطان بو كوده به گب بامو :

ترا چيسه زَنَكه * چى « تفاق » دكفته ، من خبر نارم ؟

جانالى زن ، ايدفا * خوگولى بُغضا ، اويا بَتَركانِه ، گورخانه واران بوكوده

فوكوده هَى آرسو ، از خو چومان * آرسومئنى خومرداكا ، اطُو طعنه بَزِه :

هَنَه تىزاى ؟ * چى بكاشتى ، تاودائى مىكشه ؟ !

تو ، هَنا ، گى ، جَغَله ؟ * خاشَ جان ، بىدَس‌وپا

ماكاته ، ميچه ميله . . . * خاكا مىسر ، اونَه پيلّا كودَنِه

چو طومن ، وا ، مىجانا سالانَ سال ، غورصه بَدَم * آخَرَ عُمْرىْ ، اجُورْ جَغْلَه دارى

ماكاتَه ، ميچَه ميله ، تَه‌تغارى ؟ * تا آ كِه زخم زبان ، از ان و ، اونْ ، وابوخورَم

مَردومَه گوشه‌كنايه ، مرا پاك ، پيراكوده * مىزاكَه ناما ، بنادى خوشانِه :

( ماكاتَه ، ميچَه ميله * خاشَ جانْ ، بىدَس‌وپا )

بسكى جَغْلا دوخوا ديدى به هَه نام * امَنام

او نَه ايْسما دوخوانيم * گاگَلَفْ ، ساب كونيمى !

امِه جَغْلام خورِه عادت بوكوده * اونا وخْتى دوخوانيدى : ماكاته ، ميچه ميله ، آئوجَه دِه

بميرم من ، مىزاكَه نَجابِتَه . . . * ايتادِه گب زنيدى امردومَ دوجا بوگو :

ماكاته ، ميچه ميلِه « زَلْزَلَه » گيفتن نتانِه * امّا جاغْلان اونه همسلامالان « زلزله » يه ، زود گيريدى

خوشانَ موشْتَ ميانى داريدى * هرزمات كى نخوانِه ، تكان ديهيدى بخوانَه

جانالى بفكراشو ، * كى زناكا ، چى بگه به جِلد اوّل باوره . . .

كاس خانم ، * لچكه گوشه مرا ، خو ، آرسو ، پاكاكوده . . .

جانالى به گب بامو : * كاس خانم ! غورصه نوخور ، غورصه نيه چارهء كار

تو كى شيش تا بزائى هَمّه تايام ، پيلّاكودى * هَسا ، اهفتومى زاى ، زياديه ؟

خدايا خوش نايه و اللّه ، اجورى گب بزنى * زاكَه دِه ،

- زاكا ، نشا كى فيشادن * تىجيگر گوشه ، مىنسليد ازاكان

ايدانام ، فردا به امّيدَ خُدا بزرگا به ، خورِه به سامان فارسه * امِه دوشْمندَ دهن دَوَسْتَه بِه !

ويرى ، ده وَسته ، هچين غورصه نوخور ، بوشو تىزاكا سر بزن * « زلزله » پوشتَ خانه باغ ميان ، دارَ جورى

خوره خواندانده بو باز * ماكاته ، ميچه ميله ، ته‌تغارى

بىخيال از همه‌جا ، * بوشوبو به خواب ناز

كاس خانم نيشته بو زاكه سَرَجُور . . .

برگردان به فارسى بىعرضه و بىدست‌وپا و بىمصرف

برگردان به فارسى بىعرضه و بىدست‌وپا و بىمصرف

مهمانى تمام شده بود ، همه رفته بودند * ديگ پلو ، كنار سفره خالى باقيمانده بود

ماكاته ميچله ميله : ( فرزند و بچهء جانعلى ) * يك مشت ( لقمه ) پلوى خودش را تا آن‌زمان هنوز نخورده بود .

كودك انگشتان دست كوچكش را براى خودش * هى مىبست و باز مىكرد

لقمه پلو را داشت به صورت خمير و چانهء خمير درمىآورد ! * ماجرا حالا چه بود ؟ نگو كه بچّه خوابش مىآمد !

« زلزله » « 8 » از روى درخت ميان باغ واقع در پشت خانه * صدايش را براى كودك ، سرداده بود .

براى « ماكاته » ديگر در اين ساعت « زواله خواب » * مزه داشت

كاس خانم ( همسر جانعلى ) از بچه‌اش لقمه را گرفت و كنار بشقاب گذاشت . * دانه‌هاى پلو را از پروپايش زدود و پاك كرد .

با دستش به آرامى پشتش را نوازش داد و ماساژ داد * چهره‌اش را بوسيد .

بچه را بغل گرفت و برد . * براى او روى « تلار » بستر گشود .

چادر شب را به روى سرش به خوبى انداخت تا بخوابد و « زواله خواب » كند * صداى « زلزله » چقدر خوب و مطلوب به « تلار » مىرسيد .

كاس خانم برگشت به تنهايى پيش شوهرش . * جانعلى ديد زنش از ابر غصه پُر شده است .


( 8 ) . زنجره يا سيرسيرك ، حشره‌اى است از راستهء نيم‌بالان ، در گيلان از آن‌جهت اين حشره را « زلزله » خوانند كه در اعضاى پائين شكم خود لرزش و تكان شديدى مثل زلزله به وجود مىآورد و به اين وسيله آوازش را سرمىدهد .