كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٣٦

ديلَ شير . . .

جوانى و دل صاف و پاكم را ديد * از شادى به پدرم گفت كه :

بچه‌ام ماشاء اللّه جوان شده است * مىتواند آب و سراب را از يكديگر تشخيص بدهد

« خوب » و « خراب » را از هم فرق بدهد * پدر من در پاسخ به مادرم گفت :

به يارى پروردگار * بين مردم بتواند ، فردا

مقام و نام بدست بياورد * تا پدر و مادرم از دنيا كوچ كردند

حرفهايشان را به كار بستم * گفتم : چه خوبست آدم بشوم

يك آدم پاك ، در اين دنيا بشوم * بين مردمان بروم ، صاف و پاك

مقام و نام و نشان اگر نشد ، باكى نيست * به اين آرزو ، دست به كار شدم

خودم را ميان صحنهء زندگى انداختم ، اى برادر * شب‌وروز با مردمان نشستم

از آنان مدام تجربه آموختم * بين مردم گُم شدم . . .

براى آنان رازم را نگفتم * رازم چه بود ؟ مىخواستم آدم بشوم !

در دنيا آدمى پاك بشوم * نامم را « كاسگول ، گيله‌مرد » گذاشتم

در اين دنيا ، گرم و سرد روزگار را چشيدم * ديدم هيچ‌چيزى بهتر از « دانش » نيست

پرسيدم كه : داناى جهان كيست ؟ * اين مردمان گفتند : اى برادر

كه عالِم و دانا ذات پروردگار است * اوست كه هرزمان دستت را مىگيرد

به تقاضاهاى تو از هرجهت رسيدگى مىكند * او به تو عقل كار و معاش مىبخشد

او تو را به راه سعى و تلاش مىبرد * او به كله‌ات عقل سالم مىگذارد

بدست تو كليد را قرص و محكم مىسپارد * اين حرفها بطور كامل مرا شيدا كرد

در ته دلم عشق حق ، جا كرد * اكنون ، سالهاى سال است در زندگى

با برازندگى دارم مىدوم * دل من آرزو دارد كه « آدم » بشوم

آدمى پاك و بىغش در جهان بشوم

ديلَ شير . . .

ديلَ شير . . .

گب دارم ايتا زيبيل * همه تامْ ، دَرَه مىديل !

ترسمه اگر نگم ، * هوطو مىراز ديلَه امرا ، ايوار

مىسرا بَنَم به گيلْ * چى بگم و اللّه ، نانم چوطو بگم . . .

من آخر او سرزبانَه نارَمه : * مىگبا لُعاب بَدَم

دان‌ْدانَه شلارو ، آب‌وتاب بدم * مىدسا ، هى والانم

دو تا بالا جَلانَم * هى ، مرا تكان بدم

مى لب و مَچّا همش نشان بدم * مىگَبه امْرا ، هلاچين بوخورم

هى بشم بوجور ، بازام بايم بىجير * ترا دردسر بدم ، لاپ ، بيرابير . . .

هَن قَدَر تانم بگم : * - سالانه سال بو ، ميره ب ، كفْ ويريز

سَكَ زندگى كوديم ، نفس زه‌ئيم * گاهى وختان كى بوئى :

مىخوشى كم ، ناخوشى مىشين زياد ، * اوشانه كَلّانا گيفتيم مَرِه كَسْ بَه كَسْ زه‌ئيم !

ايتا روز . . . * اى نفر نانم كى بو ، چيكاره بو

داد بزه : * - بودوب ، بودوب ، دونيا به آخر بَرَسِه

تا بايم بگم چَرِه ؟ * آسمان بگردسه ، بگردسه

خُورِه گَرْ بگردسه * ايدفا ،

مىسَرَهْ جوركى بامو فوگورْ دَسَه * مىا - ديل آبه نوبو ، زاله مىشين نتركسه ؟ !

داد بزم گورخانه قَدْ * امّا هيذَّره ، نو گفتم بَد و رَدْ !

اى نفر نانم كى بو ، چى كاره بو * داده بزه :

- غير هَنْ نيه تَرِه چارهء كار * آسمانا تىدَسَه ميان بدار ،

چاره غيرهَن نوبو * كى صدا بو گفته بو . . .