كتاب گيلان ( فارسى ) — الجزء ٢، الصفحة ٥٣٥

برگردان به فارسى سخنان پاى اجاق

جوانى و ، مىصافَ ديلابيده * جه شادى بو گفته به مى « آقا جان »

كى مىزاى ، ماشا اللّه بوبوستَه جوان * تا نه فرقَ آبا بَدَه از سراب

بَدَه فَرق و ، تشخيص خُوب و ، خراب * آقا جانْ مىشين ، در جوابَ مىمار

بو گفته : به يارىّ پروردگار ، * بتانه خورِه مردومانَ ميان

به دس‌باره فردا مقام ونيشان * جَه دونيا بوشوئيد تا پئر و مار

اوشانَ گبانا ، دَوَستم به كار * بو گفتم : چى خوبَه كى آدم بَبَم

ايتا آدمَ پاكَ عالَم ببم * بَشم مردومان ميان صاف و پاك

مقام و نيشان گر نوبوسته چى باك * بَه اناجَه بو ، كى دَ كَفتم به كار

تاودام مرا زندگىتان برار . . . * بىنيشتم شب‌وروز ، با مردومان

فاگيفتم همش تجربه از اوشان * آويرا بومه ، مردومان ميان

نوكودم مىرازا ، اوشانِه بييان * چى بو راز ؟ خواستيم كى آدم ببم

ايتا آدمَ پاكَ عالَم ببم * مىناما بنام : ( كاسگول ، گيله‌مرد )

بىچيشتَم ادونيا ميان گرم‌وسرد * بيدِم هيچّى بِختر جَه دانش نيه

واپرسم كى : داناىِ عالَم كيه * بو گفتيدى ا مردومان ، اوىْ برار

كى : عالِمْ ايسَه ذات پروردگار * اونه كى تىبالَه گيره هرزمات

رسه تىتقاضايَه از هرجهات * تَرا ، اون فاده عقَل كار و معاش

تَرا ، اون بره راه سعى و تلاش * به تى كلّه اون عقلَ سالَم نيهِه

كليدا تىدس ، قرص و محكم نيهِه * احرفانْ مرا پاك شيدا بوكود

مىاديلَه‌تانْ عشق حق ، جا بوكود * الانْ سالانَ ساله دَر زَندگى

دوبستانْدَرَم ، با برازندگى * داره ناجه مىديل ، كى آدم ببم

ايتا آدم پاكَ عالَم ببم !

برگردان به فارسى سخنان پاى اجاق

برگردان به فارسى سخنان پاى اجاق

برادر ، آمدى ؟ خيلى بهتر شده * آمدى ، اشك از چشمانم زايل شد

اجاق ، آكنده از آتش هيزم است * گفتگو كردن كنار اجاق آتش خوب است

در كنارم ، گوشهء اين اطاق بنشين * ميان اجاق ، آتش پُر است

قدرى گرم شو ، تا آرامش بيابى * با تو سخن گفتن در پاى اجاق آتش خوبست اى برادر

ببين من چه مىگويم و تو چه مىشنوى * چطور چست و چابك از خواب بيدار مىشوى

در آن ايام كه مادرم كار مزرعه مىكرد * پدرم با « لوپايه » بار برنج حمل مىكرد

كوچك بودم ، از دنيا باخبر نبودم * سر جاده براى خودم مىافتادم و مىخوابيدم

صبحها به تنهائى با خاك بازى مىكردم * به سنگ و سفال دست مىزدم

با دوستان كنار رودخانه مىرفتم * آب‌تنى مىكردم و از رودخانه بيرون مىآمدم

مثل گل بادبادك درست مىكردم * براى آن كلاف‌هاى نخ ، بازمىكردم

بادبادك بزرگ من ، سه دنباله داشت * بالاى آسمان خيلى تكان مىخورد و به اهتزاز درمىآمد

ناگهان باد آمد و بادبادك مرا با خود بُرد * دل تنگم را بطور كلى به درد آورد !

يك روز ، به تنهائى روبروى آئينه ايستادم * عكسم را ديدم ، شعله گرفتم و سرخ شدم

تا قدوقواره خود را ديدم * از فرط ذوق و شادمانى ، داد زدم و فرياد كشيدم

گفتم : ماشاء اللّه كه من بزرگ شدم * چشمانم بازشده و ديگر بيدار شدم

بيهوده چرا براى مادرم بچه شوم * حالا حق دارم كه مرد شوم !

اى برادر ، حرفهايم به دلت مىنشيند و خوشت مىآيد ؟ * كنار اجاق آتش ، پس گوش به حرفهايم بده

حرفهايم زياد است ، دردسر ندهم * خلاصه بگويم ، حرف اگر مختصر زده شود خوب است

يادم هست ، زمانىكه صورتم موى درآورد * مادرم وِرد خواند و به صورتم دميد

سبيلم را بالاى لبم ديد