كيمياى سعادت ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٧

شرط دوم آنكه اين عالم در محلّ آن نباشد كه ديگران در فرا ستدن او به وى اقتدا كنند

ايشان را حسد آيد .

و به هر صفت كه باشد ناديدن ظالمان اولىتر تا [ 1 ] با ايشان مخالطت نبايد كرد و با كسانى كه با ايشان مخالطت كنند هم نبايد كرد ، و اگر كسى قادر نباشد بدانكه با ايشان مخالطت نكند تا آنگاه كه متوارى نگردد و از ديگران بنبرد ، بايد كه زاويه گيرد و مخالطت با همه كس در باقى كند [ 2 ] .

رسول ( ص ) مىگويد : « هميشه اين امّت در كنف حمايت حق - تعالى - باشند تا آنگاه كه علماى ايشان با امرا مخالطت نكنند . » و در جمله ، سبب فساد رعيّت از فساد ملوك و سلاطين بود ، و فساد سلاطين از فساد علما باشد كه ايشان را اصلاح نكنند و بر ايشان انكار نكنند .

فصل - [ در شرائط ستدن مال از سلطان ]

فصل - [ در شرائط ستدن مال از سلطان ]

اگر سلطانى مالى به نزديك عالمى فرستد تا تفرقه كند بر خيرات : اگر داند كه آن را مالكى است معيّن ، نشايد كه تفرقه كند البتّه ، بلكه بايد كه بگويد تا با خداوند دهند . و ليكن اگر مالك پديدار نباشد گروهى از علما امتناع كرده‌اند از فراستدن و تفرقه كردن ، و به نزديك ما اولىتر آن بود كه از ايشان فرا - ستاند و تفرقه كند بر خيرات ، تا از دست ايشان بيرون شود و آلت ظلم ايشان نگردد ، و درويشان را نيز راحتى باشد . كه حكم اين مال آن است كه به درويشان بايد رسانيد ، و ليكن به سه شرط :

شرط اول آنكه به سبب فراستدن وى ، سلطان اعتقاد نكند

شرط اول آنكه به سبب فراستدن وى ، سلطان اعتقاد نكند

كه مال وى خود حلال است و اگر حلال نبودى وى فرا نستدى ، كه آنگاه دلير گردد بر كسب حرام ، و شرّ اين از خير تفرقه بيشتر بود .

شرط دوم آنكه اين عالم در محلّ آن نباشد كه ديگران در فرا ستدن او به وى اقتدا كنند

شرط دوم آنكه اين عالم در محلّ آن نباشد كه ديگران در فرا ستدن او به وى اقتدا كنند

و از تفرقه كردن وى غافل مانند ، چنان كه گروهى حجّت

[ 1 ] تا ، زنهار . [ 2 ] در باقى كردن ، ترك كردن .