فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١
ابدا
خ - 600 و ذ - 700 .
ضظغ كه حروف آن عبارتند از :
ض - 800 و ظ - 900 و غ - 1000 .
و گويند مرمر بن مرة كه از مردم طى بوده و خط عربى وضع كردهء اوست هشت پسر داشت و اين هشت كلمه نام پسرهاى وى مىباشد .
ابجدخوان
ابجدخوان
(
abjad - x n
) ص . كسى كه شروع به خواندن الف با مىكند .
ابجر
ابجر
(
abjar
) ص . ع . مرد برآمده ناف و كلان شكم . ج : بجر (
bojr
) و بجران (
bojr n
) وا . رسن كشتى . و ا خ . نام اسبى . و نام مردى .
ابجل
ابجل
(
abjal
) ا . ع . وريد بزرگى در دست و پا . و وريد بزرگى در دست استر و اسب كه در انسان آن را اكحل مىنامند .
ابجئرار
ابجئرار
(
ebje'r r
) م . ع . ابجئررت عنه ابجئرارا : سست گرديدم از وى .
ابح
ابح
(
abahh
) ص . ع . مرد گلو گرفتهء گران آواز و فربه . و چوب ستبر . وا . دينار . و تير قمار . ج : بحّ . و ا خ . نام شاعر هذلى .
ابحاء
ابحاء
(
ebh '
) م . ع . منقطع گرديدن يق ابحت على دابتى .
ابحاث
ابحاث
(
abh s
) ع . ج . بحث (
bahs
) .
ابحاح
ابحاح
(
ebh h
) م . ع . درشت حرف زدن و ابحه الصياح : گران آواز كرد او را بانگ زدن .
ابحار
ابحار
(
abh r
) ع . ج بحر (
bahr
) .
ابحار
ابحار
(
ebh r
) م . ع . ملاقات كردن و رسيدن كسى را بىقصد و اراده . و شديد گشتن سرخى در روى بينى . و فراوان بودن محصولات زمين .
و ابحر الماء : شور گرديد آب . و ابحره :
شور يافت آن را . و نيز ابحار : سفر دريا كردن .
و مسلول گرديدن .
ابحر
ابحر
(
abhor
) ج . ع . بحر (
bahr
)
ابحل
ابحل
(
abhol
) ا خ . پ . پادشاه جابلسا و آن شهريست مقابل جابلقا و هر دو در عالم مثالند نه در اين عالم .
ابخار
ابخار
(
ebx r
) م . ع . موجب تنفس عفن گشتن چيزى . و ابخره الشيى : بد بوى گردانيد آن را آن چيز .
ابخاز
ابخاز
(
abx z
) ا خ . پ . ولايتى است از قفقاز كه اكنون در تصرف روسها مىباشد .
ابخاق
ابخاق
(
ebx q
) م . ع . ابخق العين :
بركند چشم را . و ابخقت العين : برآمد چشم از چشم خانه .
ابخال
ابخال
(
ebx l
) م . ع . بخيل يافتن كسى را .
ابخر
ابخر
(
abxar
) ص . ع . كسى كه نفسش منتن باشد .
ابخرة
ابخرة
(
abxerat
) ع . ج بخار .
ابخره
ابخره
(
abxere
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - و شمى كه از جاى نمناك و گرم برآيد . و اجسام دودى شكلى كه بواسطهء اثر حرارت از اجسام جامد و يا مايع متصاعد گردند .
ابخص
ابخص
(
abxas
) ص . ع . مردى كه در چشم خانهء او گوشت پاره‌اى رسته باشد .
ابخق
ابخق
(
abxaq
) ص . ع . مردمك چشم .
ابخل
ابخل
(
abxal
) ص . ع . بسيار حريص .
و بخيل . و بخيل‌تر .
ابخنان
ابخنان
(
ebxan n
) م . ع . خفتن . و راست ايستادن . و ابخنت الناقة : بازيد ماده شتر براى دوشنده .
ابخنداء
ابخنداء
(
ebxend '
) م . ع . ابخندى البعير : كلان و تمام ساق گرديد آن شتر . و ابخندت الجارية : تمام ساق گرديد آن كنيزك .
ابخوخ
ابخوخ
(
abxux
) ا . پ . بزاق و آب دهان .
و ص . ترش روى . و ا خ . اسم شهرى .
ابخوسا
ابخوسا
(
abxus
) ا . پ . - مأخوذ از سريانى - ابو خلسا .
ابخينان
ابخينان
(
ebxin n
) م . ع . مردن . و بازيدن ماده شتر براى دوشنده .
ابد
ابد
(
abd
) م . ع . ابدت البهيمة ابدا و ابودا ( از باب ضرب و نصر ) : وحشت گرفت و برميد آن چارپا .
ابد
ابد
(
abad
) ا . ع . هميشه و روزگار . ج :
آباد و ابود . و بچهء يك ساله . و ص . دائم و قديم و ازلى و ابد آبد و ابد ابيد م . ف براى مبالغه . و لا آتيه ابد الابدية و ابد الابدين و ابد الابدين و ابد الابيد و ابد الاباد و ابد الدهر : يعنى نخواهم آمد نزد او هرگز و هيچ‌گاه .
ابد
ابد
(
abad
) ابد ابدا ( از باب سمع ) خشم گرفت . و نفرت نمود .
ابد
ابد
(
abad
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - هميشه و قديم و ازل .
ابد
ابد
(
abed
) ص . ع . غضبناك و خشمناك و متنفر .
ابد
ابد
(
ebed
) ا . ع . داه و كنيز .
ابد
ابد
(
ebed
) و (
abed
) و (
ebd
) ص . ع .
اتان ابد : ماده خر بسيار زائيده و كذا امة ابد .
ابد الله
ابد الله
(
abbadall h
) ع . كلمهء دعا يعنى هميشه و جاويد باد و درازى زندگانى دهاد ويرا خداى .
ابد
ابد
(
obbad
) ج ا . ع . جانوران وحشى .
ابد
ابد
(
abadd
) ص . ع . مردى كه دستهايش از هم دور باشد . و مرد بزرگ اندام كه اعضاى او يا دوران او از هم دور بود . و اسبى كه ما بين دو دستش دورى باشد . و ا . جولاهه . و الابد الرثيم : شير بيشه .
ابدا
ابدا
(
abadan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - هرگز . و هميشه و دائما .
ابدا
ابدا
(
ebd
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شروع و اختراع و ايجاد . و ابدا كردن ف م . : شروع كردن . و خلق كردن و ايجاد نمودن .