فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧
ابالة
حليت - ضد حرمت .
اباحية
اباحية
(
eb hiyat
) ج ا خ . ع . نام طايفه .
و گروهى .
اباخة
اباخة
(
eb xat
) م . ع . فرونشاندن آتش .
اباخس
اباخس
(
ab xes
) ج ا . ع . انگشتان .
و بن انگشتان . و عصب و پى و وتر .
ابادة
ابادة
(
eb dat
) م . ع . هلاك كردن .
اباديد
اباديد
(
ab did
) ص . ع . متفرق و پريشان يق طير اباديد و تباديد : مرغان متفرق و پريشان .
اباديد
اباديد
(
ab dida
) م ف . ع . ذهبوا اباديد و تباديد : رفتند متفرق و پريشان .
ابآر
ابآر
(
ab ' r
) ع . ج بئر (
be'r
) .
ابأر
ابأر
(
eb ' r
) م . ع . كندن چاه .
ابار
ابار
(
ab r
) م . ع . ابر الكلب ابرا و ابارا .
( از باب ضرب و نصر ) : سوزن خورانيد سگ را . و ابرت العقرب : نيش زد كژدم . و ابر فلانا :
غيبت كرد فلان را . و ابر القوم : هلاك گردانيد قوم را .
ابار
ابار
(
eb r
) ع . ج ابرة .
ابار
ابار
(
eb r
) ابر الزرع و النخل ابرا و ابارا و ابارة ( از باب ضرب و نصر ) : اصلاح نمود زراعت را و گشن داد و اصلاح نمود خرما بن را .
ابار
ابار
(
ab r
) ا . پ . سرب .
ابار
ابار
(
abb r
) ا . ع . سوزن‌گر و سوزن فروش . و كيك . و پيشكار . و رهنما . و شياف - الابار : داروئى جهت چشم .
ابارة
ابارة
(
eb rat
) م . ع . ابر ابرا و ابارا و ابارة مر . ابار . و اباره الله ابارة :
هلاك گردانيد او را خدا .
ابارد
ابارد
(
ab red
) ج ابرد .
ابارص
ابارص
(
ab res
) ع . ج سامّ ابرص .
ابارق
ابارق
(
ab req
) ع . ج ابرق . و ج ا خ .
نام چندين موضع .
ابارمة
ابارمة (
ab remat
) و اباره (
ab reh
) و ابارهة
(
ab rehat
) ع . ج ابراهيم .
اباريات
اباريات
(
ob ri t
) ا خ . ع . نام موضعى متعلق به بنى اسد .
اباريق
اباريق
(
ab riq
) ع . ج ابريق .
ابارية
ابارية
(
ab riat
) ع . ج ابراهيم .
اباز
اباز
(
abb z
) ص . ع . ظبى اباز و ظبية اباز : آهوئى كه در دويدن برجهد .
و آهوئى كه بدود و به طرفى رو نگرداند .
اباس
اباس
(
ob s
) ص . ع . امراة اباس :
زن بدخوى .
اباش
اباش
(
ob c
) ا . ع . مجمع و انجمنى كه از هر نوع مردم در آنجا باشند .
اباشة
اباشة
(
ob cat
) ا ج . ع . گروهى از مردم از هر جنس .
اباض
اباض
(
eb z
) ا . ع . رسنى كه بدان دست شتر را با بازويش بندند تا از زمين مرتفع باشد .
ج : ابض . و نام رگى در پا . و ا خ . نام پدر عبد اللّه تميمى كه گروه اباضية از خوارج منصوب به دو مىباشند .
اباض
اباض
(
ob z
) ا خ . ع . نام دهى در يمامه كه نخلهاى آنجا از ساير نخلها بلندتر مىباشند .
اباضة
اباضة
(
eb zat
) ا . ع . نصال افگندن گياه بهمى و آن پيكان مانندى است كه بر برگ آن ظاهر مىشود و ميفتد .
اباضية
اباضية
(
eb ziyat
) ج ا خ . ع گروهى از خوارج منسوب به عبد الله بن اباض تميمى .
اباط
اباط
(
eb t
) ا . ع . هر چيز كه در كنار و در بغل گيرند . و جعلته اباطى : گردانيدم او را متصل ببغل خود .
اباطح
اباطح
(
ab teh
) ع . ج ابطح (
abtah
) .
اباطيل
اباطيل
(
ab til
) ع . ج باطل .
اباعة
اباعة
(
eb at
) م . ع . عرضه كردن جهت فروش و بيع .
اباعد
اباعد
(
ab ed
) ع . ج . ابعد (
ab'ad
) . ساكنين شهر دور .
ابا عن جد
ابا عن جد
(
aban - an - jadden
) م ف . پ .
- مأخوذ از تازى - از پدر و جد . و زاد برزاد و پشت بر پشت و نسل بر نسل .
اباعر
اباعر
(
ab ' er
) ع . ج بعير (
bair
) .
اباغ
اباغ
(
ab q
) ا . پ . اثر و نشان داغ . و ا خ .
نام موضعى .
اباغولس
اباغولس
(
ab qulos
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - گياه دوائى .
اباغووس
اباغووس
(
ab quvos
) ا خ . پ . يكى از فلاسفهء يونان .
اباق
اباق
(
eb q
) م . ع . ابق العبد اباقا و ابقا ( از باب ضرب و نصر و سمع ) : گريخت بنده بىخوف و رنج و پنهان شد و سپس به جائى رفت .
اباق
اباق
(
eb q
) ا . ع . بندهء گريخته .
اباق
اباق
(
obb q
) ع . ج آبق و ابوق .
اباقاآن
اباقاآن
(
ab - q n
) ا خ . پ . دومين پادشاه از سلسلهء هلاكوئيان كه از 663 تا 681 سلطنت كرد .
ابال
ابال
(
abb l
) ا . ع . ساربان .
ابال
ابال
(
obb l
) ع . ج آبل .
ابالة
ابالة
(
eb lat
) ا . ع . پشتارهء كلان از هيزم . و سياست . و زه چاه . و قبيله و جائنى فى ابالته : آمد با ياران و قبيلهء خود . و ا ج . گروهى از پرندگان و اسبان و شتران . و ص . پىدرپى آيندهء از ايشان . ج : ابابيل . و ابالة (
ebb lat
) و ابيل (
ebbil
) و ابول (
abbul
) ايبال (
ib l
) نيز به همين معنى آمده‌اند . و ضغث على ابالة : بليه و سختى بر بليه و سختى ديگر . و يا ارزانى و فراخى بر ارزانى و فراخى ديگر - از اضداد .
ابالة
ابالة
(
eb lat
) م . ع . ابل ابلا و ابالة ( از باب نصر و سمع ) : دانا و ماهر شدن به كار شتر . و اباله ابالة : كميزانيد او را . و در تهديد