فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧١
بهيلة
نبات جو - و واحد و جمع در آن يكسان است و الف براى تانيث بود پس منون نشود و يا بهماة (
bohm t
) واحد آن باشد .
بهن
بهن
(
bahan
) م . ع . بهن بهنا ( از باب سمع ) : شادان و فرحناك شد . و منه حديث الانصار بهنوا منها اخر الدهر اى افرحوا و طيبوا نفسا بصحبتى .
بهنانات
بهنانات
(
bahn n t
) ع . ج بهنانه (
bahn nat
) .
بهنانة
بهنانة
(
bahn nat
) ا . ع . زن خوشبوى خوش نفس . و زن نرم گفتار خوش‌كردار .
و زن سبك روح خندان ج : بهنانات .
بهنانه
بهنانه
(
bahn ne
) ا . پ . بوزينه و ميمون .
بهنانه
بهنانه
(
behn ne
) ا . پ . كليچهء سفيد .
و نان قرص .
بهنس
بهنس
(
bahnas
) ا . ع . گران ستبر . و شير بيشه . و شتر رام . و ا . خ . نام محدثى .
به نسبت
به نسبت
(
be - nesbat
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور تناسب . و بطور تساوى .
و باصطلاح علم حساب تقسيم به نسبت عملى را گويند كه مقسوم واحد و مقسوم عليه متعدد باشد و طورى عمل تقسيم را اجرا نمايند كه هر يك از افراد مقسوم عليه بتساوى دارا باشند .
بهنسة
بهنسة
(
bahnasat
) م . ع . خراميدن و برفتار شير رفتن .
بهنسى
بهنسى
(
bahnas
) ا خ . ع . روستائى بصعيد مصر .
بهنه
بهنه
(
bahne
) ا . پ . چوب مخروطى مر اطفال را كه ريسمانى بر آن پيچيده و بر زمين گذاشته آن ريسمان را بكشند تا بچرخد .
بهو
بهو
(
bahv
) ا . پ . صفه و ايوان . و كوشك و بالاخانه . وا . خ . نام يكى از پادشاهان هند .
بهو
بهو
(
bahv
) ا . ع . خانهء پيشگاه سراى .
و گاو سار فراخ . ج : ابهاء (
abh '
) و بهو (
bohovv
) و بهى (
bohiy
) . و زمين فراخ .
و فراخ از هر چيز . و جوف سينه . و گشادگى ميان دو پستان و اعلاى سينه . و جايگاه استراحت بچه در شكم مادر . ج : ابهاء (
abh '
) و ابه (
abhen
) و بهى (
bohiy
) و (
behiy
) .
بهو
بهو
(
bohovv
) ع . ج بهو (
bahv
) .
بهوء
بهوء
(
bohu '
) م . ع . بها به بها (
bah'an
) و بهوء و بهاء . مر . بها و (
bah '
) و (
bah '
) .
بهوت
بهوت
(
bahut
) ا . ع . بسيار دروغ‌باف .
ج : بهت (
boht
) و (
bohot
) .
بهود
بهود
(
bohovd
) ا . پ . هر چيز نيم سوخته كه از نزديك شدن به آتش زرد رنگ شده باشد .
بهور
بهور
(
bahvar
) ا . ع . شير بيشه .
بهور
بهور
(
bohur
) م . ع . بهر بهرا و بهورا . مر . بهر .
بهور
بهور
(
bohovr
) ا . پ . چشم . و نگاه و نظر .
بهوص
بهوص
(
bohus
) ا . ع . چيزى يق ما اصبت منه بهوصا .
بهوغ
بهوغ
(
bohuq
) م . ع . بخواب شدن ( و الفعل من فتح ) .
بهون
بهون
(
bohovn
) ا . پ . بهور و چشم و نگاه .
بهيونة
بهيونة
(
bahvaniyat
) ص . ع . شتران ما بين كرمانى و تازى .
بهه
بهه
(
bahe
) پ . كلمهء امر يعنى دور باش .
بهى
بهى
(
bahy
) م . ع . بهى البيت بهيا ( از باب سمع ) : خالى و معطل شد آن خانه .
بهى
بهى
(
be'hi
) ا . پ . نيكوئى و خوبى و بهترى . و صحت . و شفا و تندرستى . و ميوه‌اى كه آن را آبى و به و سفرجل نيز گويند .
بهى
بهى
(
behi
) ص . پ . يزدان‌پرستى .
و دين بهى : دين يزدان‌پرستى .
بهى
بهى
(
behi
) پ . كلمه‌ايست در سلام به شخص حاضر گفته مىشود .
بهى
بهى
(
bahiy
) ص . ع . روشن و تابان .
و خوب و زيبا . و فصيح يق رجل بهى :
مرد با حسن و زيبائى .
بهى
بهى
(
bohiy
) ع . ج بهو (
bahv
) .
بهى
بهى
(
bohiy
) و (
behiy
) ع . ج . بهو .
بهىپيكر
بهىپيكر
(
behi - paykar
) ص . پ .
خوب‌روى و خوب صورت و نيكو شكل .
بهية
بهية
(
bahiyyat
) ص . ع . مؤنث بهى (
bahiy
) يق امراة بهية .
بهية
بهية
(
bohayyat
) ا . خ . ع . زنى تابعيه .
بهيتة
بهيتة
(
bahitat
) ا . ع . دروغ و دروغى كه بحيرت اندازد و يا للبهيتة - بكسر اللام كلمهء استغاثه است .
بهيج
بهيج
(
bahij
) ص . ع . خوب و نيكو . قوله تعالى : مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ . و شادمان .
بهيد
بهيد
(
baheyd
) ا . پ . قسمى از غله .
بهيدن
بهيدن
(
bahidan
) ف م . پ . فشار دادن و افشردن و با دو دست چسبيدن و با پا افشردن .
و لگد زدن و پايمال كردن .
بهير
بهير
(
bahir
) ا . پ . اسباب و سامان و بار و بنه و پس‌خانه .
بهير
بهير
(
bahir
) ا . ع . زن كلان سرين كه چون راه رود اضطراب بر وى افتد .
بهير
بهير
(
bahir
) ص . ع . آنكه از گرانى بار تا سه و دمه بر وى افتد .
بهيرا
بهيرا
(
baheyr
) ا . پ . ثمر درختى در هند كه در دباغى و صباغى به كار مىبرند .
بهيرة
بهيرة
(
bahirat
) ا . ع . زن سست كوتاه خلقت . و زن شريف آزاد و زن گران كابين - و به اين معنى از اتباع مهيرة است .
بهيصل
بهيصل
(
bohaysel
) ا . ع . ( مصغرا ) هيچ‌كاره .
بهيلة
بهيلة
(
bahilat
) ص . ع . امراة بهيلة :
زن گران كابين .