فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٩
بهم
بهصلة
بهصلة
(
bahsalat
) م . ع . بركندن جامه از تن . و درباختن آن را بقمار . و جدا كردن گوشت از هر طرف استخوان و خوردن آن .
و بهصل القوم من مالهم : خارج كرد قوم را از مالشان .
بهصلة
بهصلة
(
bohsolat
) و (
bahsolat
) ص .
ع . - مؤنث بهصل - زن كوتاه بالا و سخت سپيد رنگ . و زن بىشرم بسيار فرياد .
بهصم
بهصم
(
bohsom
) ص . ع . بسيار سخت .
بهصوص
بهصوص
(
bohsus
) ا . ع . چيزى يق ما اصبت منه بهصوصا .
بهض
بهض
(
bahz
) م . ع . بهضنى الامر بهضا ( از باب فتح ) : گران بار كرد مرا كار - و اين لغت بيشتر بظاء معجمه آيد .
بهط
بهط
(
bahatt
) ا . ع . - مأخوذ از بهتاى هندى - طعامى را گويند كه از شير و برنج و روغن پزند .
بهظ
بهظ
(
bahz
) م . ع . بهظه الامر بهظا ( از باب فتح ) : گران و دشوار شد او را اين كار . و گرانبار كرد . و بهظ الراحلة : گرانبار كرد و در مشقت انداخت راحله را . و بهظ فلانا : گرفت زنخ و ريش فلان را .
بهفت آب شستن
بهفت آب شستن
(
be - haft - b - costan
) ف م . پ . شستشوى كردن با دقت و احتياط .
بهق
بهق
(
bahaq
) ا . ع . - مأخوذ از بهك فارسى - پيسى ظاهر پوست - بر خلاف برص . و بهق الحجر : گياهى . و يا جوز گندم . و يا گياهى كه بلاتينى ليكن نامند .
بهق
بهق
(
bahaq
) م . ع . بهق بهقا ( مجهولا ) ( از باب فتح ) : بهق زده شد .
بهق
بهق
(
baheq
) ص . ع . بهق‌زده .
بهك
بهك
(
bahak
) ا . پ . پيسى ظاهر پوست آدمى كه درد نيز گويند .
بهكثة
بهكثة
(
bahkasat
) م . ع . بهكث فى العمل بهكثة : سرعت نمود در آن كار .
بهكل
بهكل
(
bahkal
) ص . ع . جوان آگنده گوشت نازك اندام . و شباب بهكل : جوانى تازه و تر .
بهكلة
بهكلة
(
bahkalat
) ص . ع . - مؤنث بهكل - زن آگنده گوشت نازك اندام .
بهكن
بهكن
(
bahkan
) ص . ع . جوان پر گوشت نازك اندام . و شباب بهكن : جوانى تازه و تر . ج : بهاكن .
بهكنة
بهكنة
(
bahkanat
) ص . ع . مؤنث بهكن يعنى زن جوان پر گوشت نازك اندام .
به‌گزين
به‌گزين
(
be - gozin
) ا . پ . انتخاب بر انتخاب . و ص . گزيده شده . و صراف و نقاد كه سيم و زر سره و ناسره را از يكديگر باز شناسد و بهتر را بگزيند و بتازى نقاد و ناقد گويند .
به‌گزين
به‌گزين
(
behgozin
) ا . پ . كافور .
بهل
بهل
(
bahl
) ا . ع . آسان . و مال اندك .
و نفرين .
بهل
بهل
(
bahl
) م . ع . بهلته بهلا ( از باب فتح ) : گذاشتم او را بر مراد او . و بهله الله : لعنت كند او را خداى .
بهل
بهل
(
bahal
) ا . ع . ماده شترى كه پستان بندش گشاده شده باشد .
بهل
بهل
(
bahal
) م . ع . بهلت الناقة بهلا ( از باب سمع ) : گشاده شد پستان‌بند آن ماده شتر . و گذاشته شد بچهء وى .
بهل
بهل
(
bohl
) و (
bohhal
) ع . ج باهل (
b hel
) .
بهل !
بهل !
(
behel
) پ . كلمهء امر يعنى بگذار .
بهلا !
بهلا !
(
bahlan
) ع . اسم فعل بمعنى مهلا يعنى آهسته باش .
بهلة
بهلة
(
bahlat
) و (
bohlat
) ا . ع . لعنت .
و نفرين . يق عليه بهلة الله اى لعنة اللّه و كذلك بهلة الله .
بهلق
بهلق
(
bahlaq
) ا . ع . سختى و بلا .
بهلق
بهلق
(
behleq
) و (
bahlaq
) و (
bohloq
) ا . ع . زن سخت سرخ . و زن بسيارگوى بىعقل . و ا خ . نام قبيله‌اى از تازيان .
بهلق
بهلق
(
behleq
) ا . ع . مرد بانگ و فريادكنندهء دلتنگ بىقرار .
بهلقا
بهلقا
(
behleqan
) و (
behlaqan
) ا .
ع . بىپرده و رو با روى يق جاء بالكلمة بهلقا او بهلقا : بىپرده و روباروى سخن گفت .
بهلقة
بهلقة
(
bahlaqat
) ا . ع . بلا .
بهلقة
بهلقة
(
bahlaqat
) م . ع . تكبر كردن و لاف .
زدن . و سخن گفتن روباروى . و دروغ گفتن .
بهلل
بهلل
(
bahlal
) و (
bohlol
) ع .
الضلال بن بهلل (
azzal lobno -
) (
bahlal , bohlol
) غير مصروفين باطل و ناچيز .
بهلول
بهلول
(
bohlul
) ا . ع . مرد بسيار خنده . و مهتر جامع هر گونه خير . و ا خ .
نام مردى معروف .
بهله
بهله
(
bahle
) ا . پ . دست‌كشى كه از تيماج و جز آن دوخته و در هنگام بر دست گرفتن چرغ و باز آن را بر دست كشند . و نكاب و جزودان .
بهله‌دار
بهله‌دار
(
bahle - d r
) ا . پ . آنكه داراى دست‌كش شكارى بود .
بهم
بهم
(
bahm
) و (
baham
) ع . ج بهمة (
bahmat
) .
بهم
بهم
(
bohm
) و (
bohom
) ع . ج ابهم (
abham
) .
بهم
بهم
(
bohm
) ع . ج بهيم . الحديث : يحشر الناس يوم القيمة حفاة عراة بهما يعنى برهنه و پاك و صاف از عيبى كه در دنيا داشتند از برص و لنگى و مانند آن .
بهم
بهم
(
boham
) ع . ج بهمة (
bohmat
) .
بهم
بهم
(
be - ham
) م ف . پ . با هم و همراه يكديگر و يكى با ديگرى و يكى در ميان ديگرى . و خشم و قهر و غضب . و بهم