فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٨
بهصل
و بهره يافتن ف ل . : تمتع يافتن و سود .
و حاصل بردن .
بهره
بهره
(
bohre
) ا خ . پ . نام گروهى از مردم گجرات .
بهره
بهره
(
behre
) ا خ . پ . قصبه‌اى نزديك لاهور .
بهره‌بر
بهره‌بر
(
bahre - bar
) ا . پ . شريك و انباز . و ص . بهره‌ور .
بهره‌بهره
بهره‌بهره
(
bahre - bahre
) م ف .
پ . بخش بخش . و بهره بهره كردن ف م . : بخش بخش كردن و قسمت كردن .
بهره‌دار
بهره‌دار
(
bahre - d r
) ا . پ . سهيم و شريك . و ص . حصه‌دار و داراى حظ و نصيب . و كسى كه بآمال خود رسد و كامياب .
بهره‌مند
بهره‌مند
(
bahre - mand
) ص . پ .
كامياب . و متمتع و داراى حظ و نصيب . و بهره‌مند شدن ف ل . : متمتع شدن و صاحب حظ و نصيب گشتن .
بهره‌مندى
بهره‌مندى
(
bahre - mandi
) ا . پ .
كاميابى . و تمتع . و بختيارى و سعادتمندى .
بهره‌ور
بهره‌ور
(
bahre - var
) ص . پ . محظوظ و كامران . و نيك‌بخت و كامياب .
بهره‌ور بانو
بهره‌ور بانو
(
bahre - var - b nu
) ا خ . پ . نام شاهزاده خانمى .
بهره‌ياب
بهره‌ياب
(
bahre - y b
) ص . پ .
كامياب . و متمتع و بهره‌مند . و آنكه سود و فايده مىبرد . و بهره‌دار و شريك .
بهرى
بهرى
(
bahri
) ا . پ . يك قسمتى .
و يك قدرى . و يك چيزى . و كسى .
بهريك
بهريك
(
bahre - yak
) م ف . پ . براى كسى . و براى مقصودى .
بهريك
بهريك
(
be - har - yak
) م ف . پ .
بهر كدام .
بهز
بهز
(
bahz
) ا خ . ع . قبيله‌اى از عرب .
و نام كسى .
بهز
بهز
(
bahz
) م . ع . بهزه بهزا ( از باب فتح ) : بدرشتى دور كرد او را . و دفع كرد او را و غلبه كرد بر او . و بهز فى صدره : زد بر سينهء او بدست و يا به پا و يا بهر دو دست .
بهزاد
بهزاد
(
behz d
) ا خ . پ . اسفنديار و نام اسب سياووش .
بهزر
بهزر
(
bahzar
) ص . ع . خردمند استوار راى . و شريف . ج : بهازر (
bah zer
) .
بهزرة
بهزرة
(
bohzarat
) و (
bahzarat
) ا . ع .
ناقهء بزرگ . و خرمابن دراز . يا آن قدر دراز كه بار آن را با دست توان چيد . ج : بهازر .
بهس
بهس
(
bahs
) ا . ع . دليرى و شجاعت و جرأت .
بهس
بهس
(
bahs
) م . ع . دليرى كردن ( و الفعل من فتح ) .
بهش
بهش
(
bahc
) ا . پ . ميوهء درختى كه صمغ آن مقل است .
بهش
بهش
(
bahc
) ا . ع . مقل‌تر . و ص .
رجل بهش : مرد هشاش بشاش . و قوم وجوه البهش يعنى گروه سياه‌روى زشت . و بلاد البهش ا خ . : حجاز بدان‌جهت كه درخت مقل آنجا مىرويد .
بهش
بهش
(
bahc
) م . ع . بهش عنه بهشا ( از باب فتح ) : تفتيش كرد از آن . و بهش اليه : شاد شد و اهتزاز نمود بوى . و آرزومند او شد . و آهنگ وى كرد و نگرفت آن را . و شتافت بسوى آن به قصد وى . و آمادهء گريه و يا آمادهء گريه و خنده شد . و بهش بيده اليه : دراز كرد دست تا بگيرد آن را . و بهش القوم : فراهم آمدند آن گروه .
بهشت
بهشت
(
behect
) ا . پ . فردوس و جنت و جائى كه نيكوكاران پس از مردن هميشه و جاويد در آنجا خواهند بود - مقابل دوزخ كه جاى بدكاران است . و هر جاى خوب باصفاى پر گل و لالهء روح‌افزائى . و ا خ .
جائى كه آدم و حوا پس از خلق شدن مدتى در آنجا زيست كردند . و بهشت دنيا :
سغد سمرقند . و يا شهر دمشق .
بهشت آئين
بهشت آئين
(
behect - in
) ص . پ .
بهشت‌آسا و مانند بهشت .
بهشت‌روى
بهشت‌روى (
behect - ruy
) و بهشت سيما
(
behect - sim
) ص . پ . آسمانى روى .
بهشت‌زار
بهشت‌زار
(
behect - z r
) ص . پ .
جائى كه مانند بهشت باشد .
بهشت‌صبوحى
بهشت‌صبوحى
(
behect - sabuhi
) ا . پ . شراب بهشتى كه در بامدادان نوشند .
بهشت‌گنگ
بهشت‌گنگ
(
behect - gang
) ا خ . پ .
نام شهرى بوده دار الملك افراسياب .
بهشت‌نشين
بهشت‌نشين
(
behect - necin
) ص . پ .
مبارك و خجسته و مسعود و بختيار . و اهل بهشت .
بهشته
بهشته
(
bahecte
) ص . پ . موضوع و قرارداده شده و گذاشته شده .
بهشتى
بهشتى
(
behecti
) ص . پ . منسوب به بهشت .
بهشتىروى
بهشتىروى
(
behecti - ruy
) ص . پ .
خوب‌روى و جميل و زيبا .
بهشتىسرشت
بهشتىسرشت
(
behecti - serect
) ص . پ . آنكه خوى و طبعش مانند ملك باشد .
بهشتىسواد
بهشتىسواد
(
behecti - s v d
) ص .
پ . جائى كه مانند بهشت باشد .
به‌شدگى
به‌شدگى
(
beh - codegi
) ا . پ . حالت نقاهت مريض . و شفاى آن .
به‌شده
به‌شده
(
be - code
) ص . پ . خوب شده .
و شفا يافته و از بيمارى رسته .
بهص
بهص
(
bahas
) ا . ع . تشنگى .
بهصل
بهصل
(
bohsol
) و (
bahsol
) ص . ع .
مرد ستبر تناور سپيد .