فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٦
بهرا
بهترة
بهترة
(
bahtarat
) م . ع . بهتر الرجل بهترة : دروغ گفت آن مرد .
بهترة
بهترة
(
bohtorat
) ا . ع . زن كوتاه .
بهترك
بهترك
(
behtarak
) ص . پ . تصغير بهتر يعنى كسى بهتر .
بهترك
بهترك
(
behtarak
) ا . پ . سالى را گويند سيزده ماهه كه پارسيان از كبيسهء يك صد و بيست سال اعتبار مىكرده‌اند يعنى بعد از هر يك صد و بيست سال يك سال را سيزده ماه مىشمرده‌اند و آن را بهترك مىناميده‌اند - و اين سال در زمان هر پادشاهى كه واقع مىشد دليل بر شوكت و عظمت او بود و او را اعظم سلاطين مىدانسته‌اند بلكه مىگفتند سال بهترك جز در زمان پادشاه بزرگ صاحب شوكت واقع نخواهد شد . مثل آنكه در زمان انوشيروان در ماه ارديبهشت واقع گرديد .
بهترين
بهترين
(
behtarin
) ص . پ . زيباترين .
و خوب‌ترين . و ستوده‌ترين . و بهترين خلق ا خ . حضرت پيغمبر ما خاتم النبيين صلى اللّه عليه و آله .
بهترين بخت
بهترين بخت
(
behtarin - baxt
) ص .
پ . نيك‌بخت و سعادتمند . و آنكه بخت و طالع وى از ديگران بهتر باشد .
بهث
بهث
(
bahs
) م . ع . بهث اليه بهثا ( از باب فتح ) : پيش آمد او را بگشاده‌روئى .
بهثة
بهثة
(
bohsat
) ا . ع . گاو وحشى . وا خ .
نام چند نفر .
بهج
بهج
(
bahj
) م . ع . بهج بهجا و بهجة ( از باب سمع ) : شادمان گرديد و مسرور شد . و بهج به : شادمان و مسرور گرديد بوى .
بهج
بهج
(
bahaj
) م . ع . بهجه بهجا ( از باب فتح ) : شاد و مسرور كرد او را .
بهج
بهج
(
bahej
) ص . ع . شادمان .
بهج
بهج
(
bahaj
) ا . پ . داروئى كه از مصر آورند و بوزيدان نيز گويند . و بتازى مستعجل خوانند .
بهجة
بهجة
(
bahjat
) ا . ع . شادمانى . و حسن و خوبى . قوله تعالى حَدائِقَ ذاتَ بَهْجَةٍ .
بهجة
بهجة
(
bahjat
) م . ع . بهج بهاجة و بهجة ( از باب كرم ) : خوب و نيكو گرديد . و بهج بهجا و بهجة . مر . بهج .
بهجت
بهجت
(
behjat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سرور و شادى و شادمانى . و شوق . و پربهجت : شادمانى زياد و سرور بسيار .
بهجت آيات
بهجت آيات
(
behjat - y t
) ص . پ .
خجسته و سعادتمند . و شادمان .
به‌خور
به‌خور
(
beh - xor
) ص . پ . مناسب و لايق و شايسته و سزاوار .
بهدانه
بهدانه
(
beh - d ne
) ا . پ . تخم بهى .
بهدرى
بهدرى
(
bohdoriy
) ا . ع . كودك شيرزده كه جوان نشود .
بهدل
بهدل
(
bahdal
) ا . ع . بچهء كفتار . و مرغى سبز پر . و بنو بهدل ج ا خ . :
قبيله‌اى از عرب .
بهدلة
بهدلة
(
bahdalat
) ا خ . ع . نام مردى .
و نام زنى - و به اين معنى بدون الف و لام آيد .
بهدلة
بهدلة
(
bahdalat
) م . ع . كلان پستان گرديدن . و سبكى و شتابى كردن در رفتار .
بهدله
بهدله
(
bahdale
) ا . خ . پ . از اعلام است و زن و مرد هر دو را مىنامند .
بهدين
بهدين
(
beh - din
) ا . پ . دين و آئين حضرت زردشت كه دين بهى نيز گويند .
بهر
بهر
(
bahr
) ا . ع . توانگرى . و دورى .
و درستى . و اندوه . و هلاكى . و نگونسارى يق بهرا له . و بهتان و تهمت . و تكليف ما لا يطاق . و شگفت . و پرى . و روشنى و غلبه . و قولهم الازواج ثلثة : زوج بهر اى يبهر العيون بحسنه اى يغلبها و يعجبها .
و زوج دهر اى يعد لنوائب الدهر . و زوج مهر اى يؤخذ منه المهر .
بهر
بهر
(
bahr
) م . ع . بهر بهرا و بهورا ( از باب فتح ) : روشن شد . و خوش‌نما نمود .
و بهر فلانا بهرا : غالب آمد بر فلان .
و بهر الرجل : دور شد آن مرد و بهر فلان : زيان كرد فلان . و بهر زيدا :
محزون كرد زيد را . و بهر فلانا : بهتان زد بر فلان . و بهر الرجل : تكليف كرد بر آن مرد فوق طاقتش . و بهر القمر :
فايق آمد روشنى ماه روشنى ديگر ستاره‌ها را .
و بهر فلان : گذشت فلان از اصحاب در دانش و فضل . و بهرت فلانة النساء :
غالب آمد فلان زن در نيكوئى بر ديگر زنان .
و بهر الحمل بهرا : تا سه و دمه افگند بر او بار . و بهر ( مجهولا ) : ناسه و دمه برافتاد او را .
بهر
بهر
(
bohr
) ا . ع . زمين فراخ . و ميانهء وادى . و ميانهء بلد . و تاسه و دمه .
بهر
بهر
(
bahr
) ا . پ . حصه و نصيب و قسمت و بخش . و ا خ . نام ولايتى .
بهر
بهر
(
bahr
) پ . كلمهء رابطه از براى بيان علت يعنى براى و از براى . و بسبب و به جهت .
بهر
بهر
(
bohr
) ا . پ . گياهى كه ساقه‌اش .
مانند ساقهء جو مىباشد .
بهر
بهر
(
bohr
) م ف . پ . پىدرپى و على - الاتصال .
بهر
بهر
(
behar
) م ف . پ . به همه . و درهمه .
و از همه . و هر و همه . و به‌هرحال يعنى در همه حال . و به همه صورت . و در هر صورت .
و بهر سال : همه ساله . و هميشه . و بهر سه نوع يعنى حيوانى و نباتى و معدنى . و بهر ماه يعنى در همه ماه و همه ماهه . و بهر وقت يعنى در همه هنگام و همهء اوقات .
بهرا
بهرا
(
bahr
) پ . كلمهء رابطه بمعنى علت يعنى از براى چيزى و از جهت چيزى .