فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٥
بهتر
عسل .
بهارى
بهارى
(
bah ri
) ص . پ . منسوب به بهار .
بهاز
بهاز
(
beh z
) ا . پ . اسب نجيب و اصيلى كه در رمه جهت نتاج گرفتن سر دهند .
بهازر
بهازر
(
bah zer
) ع . ج بهزرة (
bohzorat
) و (
bahzarat
) و بهزر (
bahzar
) .
بهازرة
بهازرة
(
bah zerat
) ج ا . ع . شترهاى فربه .
بهاشتن
بهاشتن
(
bah ctan
) ف ل . پ . گريه كردن و زارى كردن .
به‌افتاده
به‌افتاده
(
beh - oft de
) ا . پ . تندرستى و صحت . و ص . زورآور و توانا .
به‌آفريد
به‌آفريد (
beh - farid
) و به‌آفرين
(
beh - farin
) ا خ . پ . نام خواهر اسفنديار .
بهاكن
بهاكن
(
bah kan
) ع . ج بهكن (
bahkan
) .
بهاگير
بهاگير
(
bah - gir
) ص . پ . هر چيزى كه قيمت و بهاى بسيار داشته باشد و گرانبها .
بهاليق
بهاليق
(
bah liq
) ج ا . ع . باطلها .
بهام
بهام
(
beh m
) ع . ج بهمة (
bahmat
) .
و سعد البهام منزلى از منازل قمر .
به‌آمدن
به‌آمدن
(
beh - madan
) ف ل . پ .
خوب شدن .
بهامين
بهامين
(
bah min
) ا . پ . فصل بهار .
بهانس
بهانس
(
boh nes
) ا . ع . شتر رام . و شير بيشه .
بهانستن
بهانستن
(
bah nestan
) ف ل . پ .
گريه كردن .
بهانه
بهانه
(
bah ne
) ا . پ . عذر و پوزش و معذرت . و عذر بىجا . و حيله . و سبب و باعث و واسطه و دست‌آويز . و بهانه جستن ف م . : دست‌آويز بدست آوردن .
و اعتراض بىجا كردن . و بهانه كردن :
دست‌آويز كردن . و حيله كردن .
بهانه‌جو
بهانه‌جو (
bah ne - ju
) و بهانه طلب
(
bah ne - talab
) ص . پ . آنكه از پى دست‌آويز مىگردد .
بهانه‌ساز
بهانه‌ساز (
bah ne - s z
) و بهانه فروش
(
bah ne - farovc
) ص . پ . پوزش آورنده . و حيله‌كننده . و ادعاى بيجاكننده .
بهانه‌فروشى
بهانه‌فروشى
(
bah ne - farovci
) ا . پ . فراوانى حيله . و عذر بىجا .
بهاور
بهاور
(
bah var
) ص . پ . بهاگير و پرقيمت و گرانبها .
بهائم
بهائم (
bah em
) و بهايم
(
bah yem
) ع . ج بهيمة (
bahimat
) .
بهائم
بهائم
(
bah em
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - حيوانات . و ستور . و ستور وحشى .
بهائى
بهائى
(
bah i
) ص . پ . گرانبها و پرقيمت .
به آئين
به آئين
(
beh - in
) ص . پ . بهترين آئين . و آئين نيكو .
بهباه
بهباه
(
bahb h
) ص . ع . شتر بانگ كنندهء از مستى يق بعير بهباه .
بهبود
بهبود
(
behbud
) ا . پ . عافيت و سلامت و تندرستى . وا . خ . از اعلام است .
بهبودى
بهبودى
(
behbudi
) ا . پ . خوبى و خيريت .
و تندرستى . و زور و توانائى . و كنايه از خنجر و دشنه .
بهبه !
بهبه !
(
bah - bah
) پ . كلمه‌اى كه در خوش آيند و تحسين گويند .
بهبه !
بهبه !
(
bah - bah
) ع . كلمه‌اى كه در وقت فخر و مدح و يا در وقت استعظام چيزى گويند - مأخوذ از په‌په فارسى .
بهبهة
بهبهة
(
bahbahat
) م . ع . بهبه الرجل به بهبهة : بهبه گفت آن مرد وى را . و نيز بهبهة : بانگ بلند كردن شتر .
بهبهى
بهبهى
(
bahbahiy
) ص . ع . تناور و بزرگ .
بهت
بهت
(
baht
) و (
bahat
) م . ع . بهته بهتا و بهتا ( از باب فتح ) : دروغ بست بر وى .
و نيز بهت : ناگاه گرفتن . و غالب شدن . و متحير گردانيدن . قوله تعالى : بَلْ تَأْتِيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ .
بهت
بهت
(
baht
) ا . ع . رخنه . و جدائى و افتراق . و خدارت . و حيرت . و نام يك نوع سنگى .
بهت
بهت
(
boht
) و (
baht
) و (
bahat
) م . ع .
بهت بهتا (
bohtan
) ( از باب كرم ) . و بهت بهتا (
bahtan
) ( از باب نصر ) و بهت بهتا (
bahtan
) ( از باب سمع ) و بهت بهتا (
bahatan
) ( از باب فتح ) : مدهوش شد و تحير نمود . و منقطع گرديد . و كذلك بهت ( مجهولا ) و هو الافصح قوله تعالى فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ .
بهت
بهت
(
bohot
) و (
boht
) ع . ج بهوت .
بهت
بهت
(
boht
) ا . ع . كذب و دروغ .
بهت
بهت
(
boht
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حيرت . و دهشت و سراسيمگى .
بهت
بهت
(
bahat
) ا . پ . - مأخوذ از هندى - يك نوع غذائى كه شير برنج نيز گويند .
بهتام
بهتام
(
baht m
) ا خ . پ . نام فرشته‌اى كه موكل بر باد است .
بهتان
بهتان
(
boht n
) ا . ع . دروغ و افترا و تهمت .
بهتان
بهتان
(
boht n
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تهمت و افترا . و دروغ . و نسبت دروغ . و بهتان شدن ف ل . : نسبت دروغ داده شدن . و بهتان گفتن ف م . : غيبت كردن . و نسبت دروغ دادن .
بهتانگوى
بهتانگوى
(
boht n - govy
) ص . پ .
كسى كه افترا مىگويد و بر كسى دروغ مىبندد .
بهتر
بهتر
(
bahtar
) ا . ع . دروغ .
بهتر
بهتر
(
bohator
) ا . ع . مرد كوتاه . و زن كوتاه . ج : بهاتر . (
bah ter
) .
بهتر
بهتر
(
behtar
) ص . پ . خوب‌تر و نيكوتر . و زيباتر . و شايسته‌تر . و پسنديده‌تر .