فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٥
بقول
يق بقع الرجل ( مجهولا ) .
بقع
بقع
(
boq '
) ا خ . ع . چاهى بمدينه . و موضعى در شام بديار كلب - و به اين معنى بدون الف و لام آيد . و مردم آبكشى كه بدنش از آب جابجا تر شده باشد . و ص . قومى كه بر آنها جامه‌هاى مرقع باشد قول حجاج : رايت قوما بقعا .
بقع
بقع
(
boq '
) ص . ع . ج . ابقع (
abqa '
) و بقعاء (
baq ' '
) .
بقع
بقع
(
baqa '
) ا . ع . پيسى در مرغ و سگ .
بقع
بقع
(
baqa '
) م . ع . بقع بقعا ( از باب سمع ) : پيسه گرديد . و بقع به : بسنده كرد به آن . و بقعت الارض منه : خالى شد زمين از آن . و بقع المستقى : تر گرديد جا بجاى تن آن آبكش از آب . و بقع الرجل ( مجهولا ) : بهتان زده شد . و فحش داده شد آن مرد .
بقع
بقع
(
baqe '
) ص . ع . جائى كه در آن ملخهاى پيسه باشد .
بقع
بقع
(
boqa '
) ع . ج بقعة (
boq'at
) .
بقعاء
بقعاء
(
baq ' '
) ص . ع . پيسه - مؤنث ابقع - ج : بقع (
boq '
) .
بقعاء
بقعاء
(
baq ' '
) ا . ع . سال قحطناك . و يا سال فراخ كه در آن تنگى هم باشد . و ا خ . نام پدر بطنى از تازيان . و دهى بيمامه .
و چند آب . و روستائى ميان موصل و نصيبين . و دهى و روستائى ديگر . و بقعاء ذى القضة : موضعى كه ابو بكر صديق رضى اللّه عنه براى ساختگارى لشكر اسلام به جهت قتال مرتدان در آنجا رفته بود . و بقعاء المسالح :
نام موضعى .
بقعان
بقعان
(
beq ' n
) ع . ج ابقع (
abqa '
) .
بقعان
بقعان
(
boq ' n
) ا خ . ع . موضعى نزديك عين الكبريت . و بقعان الشام ج :
خادمان و بندگان اهل شام به جهت سپيدى و سرخى آنها و يا براى آنكه از روم و از حبش‌اند .
بقعان
بقعان
(
boq ' n
) ج ا . ع . غلامان زنگى .
و خدمتگاران .
بقعة
بقعة
(
boq'at
) و (
baq'at
) ا . ع . جاى پست و گودالى كه در آن آب گرد آيد . و پاره‌اى زمين ممتاز از زمين حوالى خود . ج : بقع (
boqa '
) و بقاع (
beq '
) .
بقعة
بقعة
(
baqeat
) ص . ع . ارض بقعة :
زمينى كه در آن ملخهاى پيسه باشد .
بقعه
بقعه
(
boq'e
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بنا و عمارت و خانه و سراى . و جاى و مقام . و صومعه و خانقاه .
بقفا
بقفا
(
be - qaf
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - به پس . و به پشت . و به روى پشت و ستان .
بقل
بقل
(
baql
) ا . ع . هر گياهى كه زمين بدان سبز گردد . ج : ابقال و بقول (
boqul
) و تره . و سبزه‌اى كه از تخم رويد نه از بيخ .
و بنو بقل ج ا خ . : قبيله‌اى از ازد .
بقل
بقل
(
boql
) ا . ع . تره و سبزهء بهار .
بقلة
بقلة
(
baqlat
) ا . ع . واحد بقل . و بقلة الاترجية : بادرنجبويه . و بقلة الانصار : كلم . و بقلة الباردة : لبلاب .
و بقلة البرارى : گياهى . و بقلة الحمقاء :
خرفه . و بقلة الخراسانية : مرزه . و بقلة الخطاطيف : زردچوبه . و بقلة الذهبية : گياهى كه قطف هم گويند . و بقلة الرماة : گياهى . و بقلة الرمل : گياهى .
و بقلة الضب : نيز گياهى و بقلة الغزال نيز گياهى . و بقلة اللينة : خرفه . و بقلة المباركة : كاسنى و يا خرفه . و بقلة الملك : شاهتره . و بقلة اليمانية :
گياهى . و يا يك قسم از اسفناج . و بقلة اليهودية : كاسنى برى .
بقلة
بقلة
(
baqelat
) ص . ع . ارض بقلة :
زمين تره‌زار و سبزه‌ناك .
بقلت
بقلت
(
be - qellat
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - به مقدار كم و اندك . و بندرت .
بقلنقار
بقلنقار (
baqlanq r
) و بقلنقاز
(
baqlanq z
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - پرنده‌اى كبود رنگ و ابلق و پاهايش دراز و منقارش پهن و گوشتش حلال و مأكول كه بغلنقار نيز گويند .
بقم
بقم
(
baqam
) ا . پ . مر . بكم .
بقم
بقم
(
boqm
) و (
boqom
) ا خ . ع . نام بطنى از تازيان .
بقم
بقم
(
boqom
) ا . پ . درخت تاتوره .
بقم
بقم
(
baqqam
) ا . ع . معرب بكم كه چوبى است سرخ و رنگ رزان بدان پارچه رنگ كنند و درخت آن بزرگ و برگش ببرگ بادام ماند .
بقم
بقم
(
boqqam
) ا . ع . درخت جوز ماثل كه درخت تاتوره باشد .
بقم
بقم
(
baqam
) م . ع . بقم البعير بقما ( از باب سمع ) : بيمار گرديد آن شتر از خوردن غنطوان كه نوعى از شور گياه است .
بقو
بقو
(
baqv
) م . ع . بقا بقوا و بقاوة .
مر بقاوة .
بقوة
بقوة
(
baqvat
) ا . ع . ابقه بقوتك مالك : نگاهدار او را چنان كه نگاه مىدارى مال خود را .
بقول
بقول
(
boqul
) م . ع . بقل بقولا ( از باب نصر ) : ظاهر و نمايان شد . و بقل ناب البعير اى طلع . و بقل وجه الغلام :
ريش درآورد كودك . و بقل لبعيره : براى شتران خود سبزه گرد آورد . و بقلت الارض : سبز و با نبات شد زمين . و بقل الرمث : سبز شد شور گياه .
بقول
بقول
(
boqul
) ع . ج بقل (
baql
) . و بقول الاوجاع : گياهى كه دردهاى شكم را زايل كند .