فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٢
بفش
بغور
بغور
(
boqur
) م . ع . بغر النجم بغورا ( از باب فتح ) : افتاد پروين و دليل باران گرديد .
بغوم
بغوم
(
baqum
) ص ع . ظبية بغوم :
آهوئى كه بسوى بچهء خود بنرم‌ترين آواز بانگ كند .
بغوم
بغوم
(
baqum
) ا خ . ع . نام دخت معدل كه صحابيه بود .
بغوم
بغوم
(
boqum
) م . ع . بغم بغاما و بغوما . مر . بغام (
boq m
) .
بغوى
بغوى
(
baqaviy
) ص . ع . منسوب بقريهء بغثور .
بغى
بغى
(
baqy
) ا . ع . خرامش و بناز رفتن اسب . و امة و داه . ج : بغايا و باران بسيار .
و بغى السماء : معظم باران آن . و برئ جرحه على بغى : به شد جراحت آن و چيزى از فساد در آن باقى ماند .
بغى
بغى
(
baqy
) م . ع . بغيت الشيئ بغيا و بغى و بغاء و بغية (
boqyatan
) و بغية (
beqyatan
) ( از باب ضرب ) : جستم آن چيز را . و بغاه الشيئ :
بر طلب آن چيز داشت او را . و بغت الامة بغيا : زنا كرد . و بغى عليه : ستم نمود .
و تعدى كرد و عدول كرد از حق . و نافرمانى نمود . و تجاوز كرد از حد . و دروغ گفت .
و بغى الفرس فى مشيه : بناز خراميد آن اسب . و سرعت نمود . و بغى الشيئ : بتأمل نگريست بسوى آن چيز . و انتظار كرد . و بغى الوادى اى جاوز حده . و بغى الجرح : آماس كرد ريش . و بغت السماء : سخت باران باريد .
بغى
بغى
(
baqy
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نافرمانى . و گمراهى و ضلالت . و بغى كردن ف م . : نافرمانى كردن و ياغى شدن .
بغى
بغى
(
boq
) م . ع . بغى بغيا و بغى .
مر . بغى (
baqy
) .
بغى
بغى
(
baqiy
) ص . ع . داه و زن زناكار .
ج : بغايا . و بسيار جستجوكننده و ريزه‌كارى نماينده در ديدن .
بغيار
بغيار (
baqy r
) و بغياز
(
baqy z
) ا . پ . شاگردانه يعنى پول اندكى كه علاوه بر اجرت استاد بشاگرد دهند . و شيرينى و يا بهاى شيرينى كه در وقت جامهء نو پوشيدن بخش كنند . و مژده و نويد .
بغيازى
بغيازى
(
baqy zi
) ا . پ . نويد و مژدگانى . و شاگردانه .
بغيان
بغيان
(
boqy n
) ع . ج باغى .
بغيبغ
بغيبغ
(
boqaybeq
) ص . ع . - مصغر بغبع - چاهى كه آبش نزديك باشد . و فحل فربه از آهو . و عدا طلقا بغيبغا : وقتى گويند كه دور ندود .
بغيبغة
بغيبغة
(
boqaybeqat
) ا خ . ع . ملكى و چاهى متعلق بآل آن حضرت صلى اللّه عليه و آله .
بغية
بغية
(
beqyat
) و (
boqyat
) م . ع . بغى بغيا و بغيه و بغية و بغاء و بغى . مر .
بغى (
baqy
) .
بغية
بغية
(
beqyat
) و (
boqyat
) ا . ع . حاجت و مطلوب يق لى فى بنى فلان بغية و كذلك بغية .
بغية
بغية
(
baqiyat
) ا . ع . مطلوب و حاجت گمشده‌اى كه آن را جويند . و طلايه . ج : بغايا .
بغيث
بغيث
(
baqis
) ا . ع . گندم . و گندم مخلوط بجو .
بغيثاء
بغيثاء
(
boqays '
) ا . ع . - مصغرا - جاى باردان از شتر .
به غير
به غير
(
baqir
) ص . ع . شترى كه به بيمارى بغر مبتلا باشد . ج : بغارى (
baq r
) و (
boq r
) .
به غير
به غير
(
be - qayr
) پ . كلمهء استثناى مأخوذ از تازى يعنى مگر . و بدون و بجز . و باستثناء .
بغيض
بغيض
(
baqiz
) ا خ . ع . پدر قبيله‌اى از قيس . و بغيض تميمى : يكى از اصحاب بود كه آن حضرت صلى اللّه عليه و آله وى را حبيب خواند .
بغيض
بغيض
(
baqiz
) ص . ع . دشمن .
بف
بف
(
baf
) ا . پ . افزار جولاهگان كه دفتين نيز گويند .
بفا
بفا
(
baf
) ا . پ . - مأخوذ از هندى .
سبوس مانندى كه از بن مويهاى سر ريزد .
بفار
بفار
(
baf r
) ا . پ . مر . بغاز .
بفاصله
بفاصله
(
be - f sele
) م ف پ . - مأخوذ از تازى - از هم‌دور . و در ميان .
بفتره
بفتره
(
baftere
) ا . پ . دانه و چينهء مرغان .
بفترى
بفترى
(
baftari
) ا . پ . بف و دفتين و كارگاه جولاهى .
بفج
بفج
(
bafj
) ا . پ . كف دهان . و آبى كه در وقت سخن گفتن از دهان مردم بيرون افتد .
و ص . كسى كه در وقت سخن گفتن آب از دهانش ريزد . و دهانى كه پيوسته از آن آب ريزد . و لب ستبرى كه از خشم و قهر فروهشته باشد .
بفجم
بفجم
(
bafjam
) م ف . پ . بسيار و فراوان .
بفجم
بفجم
(
bafjam
) ا . پ . پارچه‌اى كه بر سر چوب درازى به بندند . و هرگاه نثار بپاشند نثارچيان بدان از هوا نثار ربايند .
بفده
بفده
(
bafde
) ا . پ . بفتره و چينه و دانهء مرغان .
بفردا
بفردا
(
be - fard
) م ف . پ . فردا . و تا فردا .
بفرما !
بفرما !
(
be - farm
) پ . كلمهء امر يعنى فرمايش كن و بگو .
بفرود
بفرود
(
be - forovd
) م ف . پ . پائين . و به سمت پائين .
بفش
بفش
(
bafc
) ا . پ . - مأخوذ از هندى - عظمت و شكوه . و كروفر .