فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨
آواره
آنف
آنف
(
nef
) ص . ع . مطيع و فرمان‌بردار .
آنف
آنف
(
naf
) ص . ع . تلك ارض آنف بلاد الله يعنى اين زمين رويانيده‌ترين زمينهاست . و ما رأيت احمى آنفا و لا آنف من فلان : باننگ‌تر از فلان نديدم .
آنفا
آنفا
(
nefan
) م ف . ع . قال آنفا :
گفت اكنون .
آنق
آنق
(
naq
) ص . ع . ما آنق فى كذا اى ما اشد طلبه له يعنى چقدر به سختى طلب مىكند اين چيز را .
آن‌قدر
آن‌قدر
(
n - qadar
) و
آن‌قدرها
آن‌قدرها
(
n - qadar - h
) م ف . پ . مقدار بسيار و مقدار زياد .
آنك
آنك
(
nk
) م ف . پ . آنكه . و كدام كس و چه‌كس .
آنك
آنك
(
nak
) پ . كلمهء اشاره كه به چيز نزديك اشاره مىكنند .
آنك
آنك
(
nak
) ا . پ . آبله كه بر اندام آدمى برآيد .
آنك
آنك
(
nok
) ا . ع . سرب كه يكى از اجسام مفرد و فلزات معروف است .
آن‌كس
آن‌كس
(
n - kas
) پ . كلمهء اشاره يعنى او و آن شخص .
آنكه
آنكه
(
n - ke
) م ف . كسى كه .
آنكه
آنكه
(
n - ke
) پ كلمهء اشاره كه به چيز دور اشاره مىكنند يعنى آن‌كس كه .
آنگاه
آنگاه
(
n - g h
) م ف . پ . آن زمان و در آن‌وقت . و پس از آن و بعد از آن .
آنگاهى
آنگاهى
(
n - g hi
) م ف . پ . آن وقتى و آن زمان .
آنگندن
آنگندن
(
ngandan
) ف م . پ . آگندن و پر ساختن .
آنگنده
آنگنده
(
ngande
) ص . پ . آگنده و انباشته و پرساخته .
آنگه
آنگه
(
n - gah
) م ف . پ . آن زمان . و بعد از اين . و همه وقت و هميشه و همواره . و فورا و همان آن . و بسرعت .
آنه
آنه
(
ne
) كلمه‌اى كه چون در آخر كلمه‌اى افزوده شود معناى معين فعلى به آن مىدهد مانند برادر : برادرانه .
آنها
آنها
(
n - h
) پ . ج آن اشاره و آن ضمير .
آنهالت
آنهالت
(
nh lt
) ا خ . پ . ( كشور آزاد ) يكى از ممالك آلمان جمهورى كوچكى است كه در ايالت پروسى ساكس واقع شده و داراى 000 ، 331 نفر جمعيت مىباشد و پايتخت آن دساو نام دارد .
آن همه
آن همه
(
n - hame
) م ف . پ . همهء آنها .
و همهء آن . و به آن فراوانى و به آن زيادى .
آنى
آنى
(
ni
) ص . پ . منسوب به آن . و شخصى و شخصيتى .
آنى
آنى
(
ni
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - امرى كه بسيار موقت باشد . و فورى .
آنى
آنى
(
ni
) ص . ع . رجل آن : مرد بسيار حليم . و نيز چيزى كه گرمى آن بغايت رسيده باشد قوله تعالى : بَيْنَ حَمِيمٍ آنٍ .
آنى
آنى
(
niy
) ص . ع . منسوب به آن . و آنى الوصول : چيزى كه وصولش فورى بود .
آنية
آنية
(
niat
) ص . ع . مونث آنى . قوله تعالى : تُسْقى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ : آشاميده شدند از چشمه‌اى كه بمنتهاى گرمى رسيده باشد .
آنية
آنية
(
niat
) ع . ج اناء .
آنيسته
آنيسته
(
niste
) ص . پ . منجمد و بسته و فسرده .
آنيسون
آنيسون
(
nisun
) ا . پ . مقاومت و مقابلى .
آنين
آنين
(
nin
) ا . پ . چوبى كه بدان ماست بهم زنند تا مسكه جدا گردد . و ظرف سفالين مانند خمچه كه ماست را در آن ريزند جهت گرفتن مسكه .
آو
آو
(
v
) ا . پ . آب و ماء .
آوا
آوا
(
v
) ا . پ . آواز و صوت و آهنگ و صدا . و انعكاس آواز . و شهرت و آوازه .
و غوغا و فرياد . و بلبل . و خوراك و طعام .
و گوشت‌آوا : قسمى از طعام كه از گوشت قيمه كرده مىسازند . و برنج‌آوا يك نوع طعام كه از برنج ترتيب مىدهند و هزارآوا : هزاردستان و بلبل .
آواب
آواب
(
v b
) ع . ج اوب .
آواخ
آواخ
! (
v x
) پ . كلمهء افسوس كه بمعنى آه و واى در موقع تأسف استعمال مىشود .
آواخ
آواخ
(
v x
) ا . پ . بهره و حصه و نصيب و قسمت .
آوادان
آوادان
(
v d n
) ص . پ . آبادان و و مزروع و معمور . و مسرور و خوشدل و شادمان .
آوار
آوار
(
v r
) ص . پ . پريشان . و پراكنده .
و ويران و مخروب و از خانمان دور و مطرود و مردود . و ا . خرابى . و ظلم و ستم و تعدى و جور . و حساب و آوارجه و شماره و مقدار و اندازه .
آوارجه
آوارجه
(
v r - je
) ا . پ . حساب .
و اوارجه و دفتر دخل و خرج و كتابچه و دفتر و روزنامهء حساب .
آوارچه
آوارچه
(
v r - ce
) ا . پ . آوارجه .
آوارگى
آوارگى
(
v regi
) ا . پ . دورى از خانمان و وطن و بىخانمانى . و بىچارگى و بدبختى .
آواره
آواره
(
v re
) ا . پ . آوار و دفتر حساب .
و حساب و شماره و يقين . و بىگمان . و اطمينان و تحقيق . و برادهء آهن و آهن‌ريزه . و ظلم و ستم و تعدى و جور . و ويرانه و خرابى و خرابه .
و ص . ناپديد و غايب . و مخروب . و پراكنده و پريشان . و بىنام و نشان . و مطرود و مردود و منفى و بىخانمان و از خانمان دور افتاده .
و بيكار . و آواره شدن ف ل . : مظلوم شدن و ستمديده شدن . و از خانمان و شغل و كار دور افتادن . و آواره كردن ف م . : آزردن و رنج دادن . و از خانمان دور كردن . و آواره گرديدن ف ل . : گمراه شدن . و آواره