فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٥
بزمونه
اوليا كه ابو النجاش ظهير الدين عبد الرحمن بزغش باشد .
بزغشيه
بزغشيه
(
bozqociye
) ج ا . پ . طايفه‌اى منسوب به بزغش .
بزغم
بزغم
(
bazqam
) ا . پ . يك نوع درخت خاردارى و مغيلان .
بزغمه
بزغمه
(
bazaqme
) و (
bazaqame
) ا .
پ . طلحب و بزغسمه .
بزغنج
بزغنج (
bozqonj
) و بزغند
(
bozqond
) ا . پ . چيزى است مانند مازو عفص كه بدآن پوست را دباغت كنند و از درخت پسته حاصل مىشود و نوعا درخت پسته يك سال پسته بار آورد و يك سال بزغنج .
بزغه
بزغه
(
bazqe
) ا . پ . چوبى كه شاخهء انگور را بر آن اندازند تا به زمين نرسد .
بزغه
بزغه
(
bazaqe
) ا . پ . چلپاسه .
بزغه
بزغه
(
bozqe
) ا . پ . دهره و تبر كه عبارت از حربه‌ايست دسته‌دار و سرش مانند داس و مردم دار المرز درخت را بدان اندازند .
بزفل
بزفل (
bazfal
) و بزقل
(
bazqal
) ا .
پ . كرم گل سرخ .
بزفند
بزفند
(
bazfand
) ص . پ . تنبل و كاهل و سست و ناتوان .
بزق
بزق
(
bazq
) م . ع . بزق بزقا ( از باب نصر ) : خدو انداخت . و بزقت الشمس :
روشن شد آفتاب . و بزق الارض : تخم ريخت در آن زمين .
بزق
بزق
(
bazaq
) ا . پ . وزغ و غوك . و نام گياهى .
بزقدم
بزقدم
(
boz - qadam
) ص پ . جبان و ترسو و بزدل . و شخص پست و حقير و فرومايه . و ناتوان و عاجز .
بزك
بزك
(
bozak
) ا . پ . پرنده‌اى سياه رنگ كه منقار درازى دارد و بيشتر بر كنار آبها و گاه بر سر درخت نشيند و آواز بلند كند .
بزك
بزك
(
bazak
) ا . پ . نوعى از سرخس كه در جاهاى مرطوب رويد .
بزكى
بزكى
(
bazak
) ا . ع . شتاب روى .
بزگله
بزگله
(
boz - gale
) ا ج . پ . گلهء بزخواه وحشى و خواه اهلى باشد .
بزل
بزل
(
bazl
) ا . ع . سختى و شدت يق امر ذو بزل اى ذو شدة .
بزل
بزل
(
bazl
) م . ع . بزل الشيئ بزلا ( از باب نصر ) : شكافت آن چيز را . و بزل فلان الخمر و غيرها : درآوند شراب و جز آن سوراخ كرده برآورد آن را . و بزل الشراب : پالود آن شراب را . و بزل الامر : يك سو كرد كار را . و كذلك بزل الراى و بزل ناب البعير بزلا و بزولا :
برآمد دندان نيش شتر .
بزل
بزل
(
bozl
) ا . ع . گوسپند ماده .
بزل
بزل
(
bozl
) و (
bezol
) ع . ج . بزول .
بزل
بزل
(
bozzal
) و (
bozol
) و (
bezl
) ج بازل .
بزلاء
بزلاء
(
bazl '
) ا . ع . بلاى بزرگ . و كار هاى سخت . و رأى نيكو . و فلان نهاض ببزلاء : فلان كسيست كه به كارهاى بزرگ قيام مىكند . و ص . حظة بزلاء : حظى كه فاصل حق و باطل باشد .
بزله
بزله
(
bazle
) ا . پ . سخن شيرين و نيكو و زيبا . و لطيفه . و بزله گفتن ف ل . :
سخن شيرين گفتن . و لطيفه گفتن .
بزم
بزم
(
bazm
) ا . پ . عيش . و مجلس شراب و طرب و مهمانى . و ضيافت . و محفل و انجمن و مجلس انس . و خيمه و سراپرده .
بزم
بزم
(
bazm
) ا . ع . عزيمت بر كارى . و سخن درشت .
بزم
بزم
(
bazm
) م . ع . بزم عليه بزما ( از باب ضرب و نصر ) : گزيد وى را بدندان پيشين . و بزم الناقة : دوشيد شتر را به انگشت سبابه و انگشت نر و بزم فلانا ثوبه : ربود جامهء فلان را . و بزم بالحمل :
برداشت بار را . و بزم على الامر : عزيمت كرد بر آن كار . و بزم القول : سخن درشت گفت . و بزم الشيئ : شكست آن چيز را .
و بزم الوتر : گرفت آن زه را بانگشت سبابه و انگشت نر سپس ول كرد آن را .
بز ماده
بز ماده
(
boze - m de
) ا . پ . مادينهء از بز .
بزم‌آرا
بزم‌آرا (
bazm - r
) و بزم‌آراى
(
bazm - r y
) ص . پ . آنكه مجلس عيش و مهمانى را آرايش مىكند .
بزم‌افزون
بزم‌افزون
(
bazm - afzun
) ا خ . پ .
نام زنى .
به زمان
به زمان
(
bazm n
) و (
bozm n
) ا . پ .
ميل و خواهش . و ص . مست و اندوهگين .
بزماورد
بزماورد
(
bazm - vard
) ا . پ . يك نوع خوردنى است از گوشت پخته و خاگينه و تره كه در نان تنگ پيچند و مانند نواله سازند و با كارد بريده خورند .
بزمايون
بزمايون
(
bazm yun
) ا خ . پ . گاوى كه فريدون را شير مىداد .
بزمة
بزمة
(
bazmat
) ا . ع . يك بار خوردن .
و وزن سى درم .
بزمجه
بزمجه (
boz - maje
) و بزمچه
(
boz - mace
) ا . پ . بزغه و چلپاسه .
بزمخة
بزمخة
(
bazmaxat
) م . ع . بزمخ بزمخة : تكبر كرد .
بزم‌ساز
بزم‌ساز
(
bazm - s z
) ا . پ . تهيه‌كنندهء مهمانى . و تهيه كرده شده براى مهمانى .
بزمگاه
بزمگاه (
bazm - g h
) و بزمگه
(
bazm - gah
) ا . پ . جاى بزم و مجلس عيش و طرب و شادى و ضيافت خانه . و ا خ . نام كتابى در مقامات صوفيه . و بزمگاه بلاغت ا . ميدان فصاحت و محل مباحثه و سخن‌ورى و مكالمه .
بزمونه
بزمونه
(
bazmune
) ا . پ . نام روز