فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٩
ايمن
شهرى در تركستان . و نام پادشاه يغما .
ايلكان
ايلكان
(
aylak n
) ص . پ . منسوب به شهر ايلك . و ا خ . نام پادشاه يغما .
ايلمة
ايلمة
(
aylamat
) ا . ع . درد . و جنبش .
و آواز يق ما سمعت له ايلمة .
ايلول
ايلول
(
aylul
) ا . پ . نام ماه دوازدهم از سال روميان .
ايله
ايله
(
ile
) ا خ . پ . نام شهرى در كنار درياى احمر كه تازيان ايلة (
aylat
) گويند .
ايلى
ايلى
(
ili
) و (
eyli
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - بندگى و عبوديت و تسليم و اطاعت و فروتنى .
ايليا
ايليا (
ili
) و (
iliy
) و ايلياء
(
ili '
) ا خ . ع . اورشليم .
ايلياين
ايلياين
(
iliy yen
) ا . پ . خ . اورشليم .
ايليايوفص
ايليايوفص
(
ili yufas
) ا خ . پ . نام پيغمبرى كه تازيان خضر گويند .
ايم
ايم
(
aym
) م . ع . آمت المراة ايما و ايمة (
aymatan
) و ايوما ( از باب ضرب ) : ناكدخدا ماند آن زن . و آمت من زوجها : بيوه گرديد .
ايم هو
ايم هو
(
ayma - hova
) ع . اى ما هو يعنى كدامست اوه .
ايم
ايم
(
aym
) ا . ع . مار سپيد باريك . ج :
ايوم (
ayum
) .
ايم
ايم
(
im
) ا . پ . مردى كه زنش مرده باشد .
ايم
ايم
(
im
) و (
eym
) پ . ضمير متصل يعنى ما .
ايم
ايم
(
oyom
) ع . ج ايام (
ey m
) .
ايم
ايم
(
ayyem
) ا . ع . زن بىشوهر خواه بكر باشد و يا ثيب . و مرد بىزن كه كدخدا شده باشد و يا نشده باشد . ج : ايامى (
ay m
) و ايائم . و زن آزاد . و خويشى از جانب دختر و خواهر و خاله . و مار سپيد باريك . و ا خ .
نام كوهى .
ايم
ايم
(
ayyam
) ص . ع . هذا ايم منه امامة : او نيكوتر است از وى در امامت .
ايما
ايما
(
aym
) و (
im
) ع . لغة فى اما و اما .
ايما
ايما
(
im
) پ . ضمير جمع متكلم بمعنى ما . و ما را . و مال ما .
ايما
ايما
(
im
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اشاره و نشان دادن بانگشت و جز آن . و كنايه و رمز . و علامت . و ايما كردن و ايما و اشاره كردن ف م . : نشان دادن با دست و سر و جز آن . و برمز بيان كردن .
ايما
ايما
(
ayyam
) ع . كلمه‌ايست دال بر معنى كمال و هميشه صفت نكره واقع مىشود مانند مررت برجل ايما رجل يعنى گذشتم بر مردى كه كامل بود در صفات مردى .
ائماء
ائماء
(
e'm '
) م . ع . آمت ائماء :
كنيزك گرديد .
ايماء
ايماء
(
im '
) م . ع . اوما ايماء :
اشاره كرد .
ائمار
ائمار
(
e'm r
) م . ع . امره ائمارا :
حكم كرد او را . و آمره الله : بسيار گردانيد خداى نسل و مواشى او را .
ايمار
ايمار
(
im r
) ا . ع . فرمان .
ايماس
ايماس
(
im s
) م . ع . اومس ايماسا :
قادر گرديد بر سودن و خاراندن . و نيز ايماس :
بىشرم و بىحيا شدن زن و اشتغال آن برسوائى .
ايماض
ايماض
(
im z
) م . ع . اومض البرق ايماضا : درخشيد برق بدون آنكه در ابر پراكنده گردد . و اومض فلان : بطور پنهانى اشاره كرد فلان . و اومضت المراة دزديده نكاح كرد آن زن .
ايم الله !
ايم الله !
(
aymoll he
) و (
imoll he
) ع . كلمهء قسم يعنى سوگند به خدا .
ايمان
ايمان
(
aym n
) ص . ع . مردى كه زن وى مرده باشد و محتاج بزن بود يق رجل ايمان عيمان يعنى مرد زن مردهء محتاج بزن . و مرد ماشيه هلاك شدهء محتاج بشير .
ايمان
ايمان
(
aym n
) ع . ج يمين (
yamin
) .
ائمان
ائمان
(
e'm n
) م . ع . آمنه ائمانا :
اعتماد كرد او را . و زنهار داد و بىبيم گردانيد او را . و آمن به : تصديق كرد او را . و گرويد به او و قبول كرد شريعت او را . و فروتنى نمود مر او را .
ايمان
ايمان
(
im n
) م . ع . ايمن الرجل :
از جانب راست آمد آن مرد . و نيز از جانب يمن آمد .
ايمان
ايمان
(
im n
) ا . ع . اعتقاد بجنان و اقرار به لسان و عمل باركان . و اظهار خشوع و فروتنى . و قبول شريعت .
ايمان
ايمان
(
im n
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اعتماد . و اقرار و اعتراف . و اعتقاد . و دين و مذهب و آئين . و راستى و خلوص در دين . و ايمان باطل : اعتقاد باطل و دين باطل . و ارباب ايمان ج ا . مردمان ديندار و متدين و امين . و ايمان داشتن : اعتقاد داشتن . و اعتماد كردن و باور كردن .
ايماندار
ايماندار
(
im n - d r
) ص . پ . متدين و ديندار . و معتقد .
ايمبار
ايمبار
(
im - b r
) م ف . پ . اين بار و اين هنگام و اين زمان .
ايمپراطور
ايمپراطور
(
imper tur
) ا . پ . - مأخوذ از رومى - مر . امپراتور .
ايمة
ايمة
(
aymat
) ا . ع . بيوكى و عروسى .
ايمة
ايمة
(
aymat
) م . ع . آمت المراة ايما و ايمة . مر ايم .
ايمة
ايمة
(
aemmat
) ع . ج امام .
ايمد
ايمد
(
aymad
) ا . پ . گاوآهن . و چوب گاوآهن .
ايمر
ايمر
(
aymar
) و (
imar
) ا . پ . آهن سرتيزى كه بر چوب قلبه نصب كنند و زمين را بدان شيار نمايند .
ايمن
ايمن
(
ayman
) ص . ع . مبارك . ج :