فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٧

ايگباون

او را خداى .

ايقاد

(

iq d

) ا . پ . - مأخوذ از تازى - برافروختگى آتش . و ايقاد نايرهء حرب :

روشن كردن شعلهء جنگ .

ايقاذ

(

iq z

) م . ع . اوقذ زيدا ايقاذا :

بيمار گذاشت زيد را .

ايقار

(

iq r

) م . ع . اوقر الدابة ايقارا و قرة : بار كرد آن ستور را . و اوقرت النخلة : گرانبار شد آن خرمابن .

و اوقر الله الدابة : بكفاند خداى ساق آن ستور را و بشكند استخوان آن را .

ايقاص

(

iq s

) م . ع . كوتاه كردن گردن را .

ايقاظ

(

ayq z

) ع . ج يقظ (

yaqez

) و (

yaqoz

) .

ايقاظ

(

iq z

) م . ع . ايقظه ايقاظا :

بيدار كرد آن را از خواب . و ايقظ الغبار :

برانگيخت گرد را .

ايقاع

(

iq '

) م . ع . اوقعه ايقاعا :

انداخت آن را . و اوقع بالقوم : مبالغه كرد در قتال آن قوم . و بجنگ در انداختند آنها را . و اوقعه بالشر : انداخت آن را در بدى . و نيز ايقاع : فروگرفتن آب مرغزار را . و پست كردن سرودگوى آواز را و راست كردن آن را .

ايقاف

(

iq f

) م . ع . خاموش بودن .

و ايستانيدن . و بازايستادن از كارى يق اوقف عنه . و وقف كردن بر مساكين چيزى را يق اوقف الدار و الدابة .

و ما اوقفك هاهنا و اى شئى اوقفك هاهنا اى اى شأن حملك على الوقوف يعنى چه چيز واداشت ترا بر ايستادن در اينجا .

ايقال

(

iq l

) ا . پ . غمازى . و خوشامدگى .

ايقام

(

iq m

) م . ع . چيره شدن . و خوار كردن . و بازداشتن از خواسته .

ايقان

(

iq n

) م . ع . ايقنه و به ايقانا :

بىگمان دانست آن را .

ايقاه

(

iq h

) م . ع . ايقهته ايقاها :

فرمان‌بردارى و بندگى كردم آن را .

ايقون

(

iqun

) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - يك قسم گلى مانند گل سرخ ولى بدبوى و گنده .

ايقونة

(

ayqunat

) ا . ع . - مأخوذ از يونانى - تصوير و نقش و نگار .

ايك

(

) ا . پ . شرارهء آتش .

ايك

(

ayk

) ا . ع . درختان بهم پيچيده .

و بيشهء درختان كنار و پيلو . و انبوهى از هر درخت كه باشد حتى از خرمابنان . و ايك آيك : ايك باردار .

ايك

(

ayk

) م . ع . ايك الاراك ايكا ( از باب سمع ) : انبوه و درهم پيچيده شد درخت پيلو .

ايكاء

(

ik '

) م . ع . چون مهموز باشد تكيه كردن . و برپاى كردن تكيه‌گاه براى كسى . و چون يائى باشد با بند بستن سرمشك يق اوكى القربة و عليها اى شده بالوكاء .

و زفتى كردن يق سئل فاوكى . و قولهم اوك حلقك ( بصيغهء امر ) يعنى خاموش باش .

ايكاب

(

ik b

) م . ع . لازم گرفتن موكب را . و آمادهء پريده شدن مرغ . و بال جنبانيدن آن وقت فرود آمدن . و بخشم آوردن كسى را .

ايكاح

(

ik h

) م . ع . اوكح ايكاحا :

مانده گرديد . و اوكح فى حفره : به سنگ رسيد در كندن آن . و اوكح العطاء :

قطع كرد دهش را . و اوكح عن الامر :

باز ايستاد از آن كار .

ايكار

(

ik r

) م . ع . پر كردن خنور را .

ايكاس

(

ik s

) م . ع . اوكس فلان فى تجارته ايكاسا ( مجهولا ) : زيان كرد فلان در تجارت خود .

ايكاع

(

ik '

) م . ع . اوكعوا ايكاعا :

خداوند شتران فربه و ستبر و درشت اندام شدند و اوكع زيد : كم چيز شد زيد و كار دشوار آورد . و اوكع الامر : استوار و محكم گشت آن كار . و اوكع فلان فى الامر : سختى كرد فلان در آن كار . و اوكع السقاء و غيره : درشت و ستبر و سخت گردانيد مشك و جز آن را .

ائكاف

(

e'k f

) م . ع . آكف الحمار ائكافا : بست عرق‌گير را بر پشت آن خر .

ايكاف

(

ik f

) م . ع . اوكف البيت بالمطر ايكاقا : چكه كرد سقف خانه از باران . و كذلك اوكفت العين بالدمع :

چكيد اشك از چشم . و اوكفه : گذاشت بر آن و كاف يعنى عرق‌گير را و كذلك آكفه ايكافا ( بقلب الواو الفا ) . و اوكفه فى الاثم : در گناه افگند او را .

ائكال

(

e'k l

) م . ع . آكله الشيئى ائكالا : داد به او آن چيز را تا بخورد . و آكلت النار الحطب : معدوم كرد آتش هيزم را . و آكل بينهم : سخن‌چينى كرد در ميان آنها و برانگيخت بعضى را بر بعضى .

و آكل النخل و الزرع : خوردنى آورد آن خرمابن و آن كشت . و آكل فلانا فلانا : قادر گردانيد فلان را بر فلان .

ايكال

(

ik l

) م . ع . اوكل بالله ايكالا : تكيه نمود بر خدا . و نيز ايكال : گذاشتن كار به كسى .

ايكة

(

aykat

) ا . ع . واحد ايك . مر . ايك .

ايكم

(

ayyakom

) ع . يعنى كداميك از شماها .

ايگ

(

) ا خ . پ . نام ولايتى از ولايات فارس .

ايگباون

(

igb van

) ا خ . پ . نام كتابى در مذهب مغان و كيش آتش‌پرستى .