فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦
آفت رسيده
آفاقى
آفاقى
(
f qi
) ص . پ . كسى كه مسافرت بسيار كرده باشد .
آفة
آفة
(
fat
) ا . ع . عاهة و آفت و آسيب .
ج : آفات .
آفت
آفت
(
fat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - هر چيزى كه فاسد كند چيزى را . و بليه و بلا . و آسيب .
و حادثه و سانحه . و مرگامرگى كه در ميان حيوانات افتد . و آن چيزى كه فاسد كند غله و ديگر كشتها را . و آفت ارضى : آفتى كه متعلق به اراضى ملكى باشد مانند خرابى قنات . و آفت ديو : آبله‌هائى كه از ترس در حين خواب در لب بروز مىكند و قوبا . و آفت سمائى :
آفتى است كه از نيامدن باران و ملخ خوراگى و سن خوارگى و جز آن در زراعت وارد مىآيد .
آفتاب
آفتاب
(
ft b
) ا . پ . تابش مهر همچون ماهتاب كه تابش ماه است . و شمس و مهر و خورشيد . و قباس . و روز . و شراب انگورى .
و روح . و آفتاب عالمتاب : خورشيد كه بهمهء عالم مىتابد . و آفتاب عالم‌سوز :
خورشيد كه مىافروزد همهء عالم را . و آفتاب زرد : نزديكهاى غروب آفتاب . و آفتاب زردرو : خربزه . و آفتاب دولت :
بخت و اقبال . و آفتاب ساده ا خ : سليمان پيغمبر و . آفتاب سر ديوار يا آفتاب كوه ا . : انتهاى عمر و زندگانى و زوال دولت و كامرانى . و آفتاب بر ديوار رفتن يا آفتاب بر كوه رفتن ف ل . : زايل شدن دولت و اقبال . و به آخر رسيدن عمر .
و آفتاب فرود كوه رفتن يا آفتاب فرو رفتن : زايل شدن دولت و اقبال .
و به آخر رسيدن زندگانى . و آفتاب به گل اندودن ف م . : پنهان كردن چيزى كه در نهايت ظهور باشد .
آفتاب‌پرست
آفتاب‌پرست
(
ft b - parast
) ص . پ . كسى كه آفتاب مىپرستد و آن را مانند خداى ستايش مىكند . و ا . جانورى شبيه به چليپاسه . و گل نيلوفر . و هر گلى كه به طرف آفتاب رود و برگهاى آن بدان جانب ميل كند .
آفتاب‌پرستى
آفتاب‌پرستى
(
ft b - parasti
) ا . پ .
ستايش آفتاب . و آئين كسانى كه آفتاب مىپرستند .
آفتاب جلوه
آفتاب جلوه
(
ftab - jalve
) ص . پ .
درخشنده مانند آفتاب .
آفتاب چشمه
آفتاب چشمه
(
ft b - c'acme
) ا . پ .
چشمهء آفتاب كه عبارت از قرص آن بود .
آفتابچى
آفتابچى
(
ft b - ci
) ا . پ . آنكه آفتابه دارد .
آفتاب خاطر
آفتاب خاطر
(
ft b - x ter
) ص . پ .
كسى كه داراى هوش روشن باشد .
آفتاب خانه
آفتاب خانه
(
ft b - x ne
) ا . پ . خانهء آفتاب . و تابخانه .
آفتاب دزدك
آفتاب دزدك
(
ft b - dozdak
) ا . پ .
شبكه‌اى كه بچگان از بوريا سازند و در آفتاب گذارند .
آفتاب رخ
آفتاب رخ
(
ft b - rox
) ص . پ .
كسى كه رخسار وى روشن و تاب‌دار باشد .
آفتاب‌رو
آفتاب‌رو
(
ft b - ru
) ص . پ . كسى كه رخسارش مانند آفتاب بدرخشد . و ا . آن طرف از حياط كه در زمستان آفتاب‌گير باشد .
آفتاب‌زار
آفتاب‌زار
(
ft b - z r
) ا . پ . جاى آفتاب‌گير . و باغ پر از گل .
آفتاب زرد
آفتاب زرد
(
ft b - zard
) ا . پ . هنگام غروب آفتاب .
آفتاب سوار
آفتاب سوار
(
ft b - su r
) ص . پ .
سحرخيز . و م ف . شبگير . و سحرگاه و هنگامى كه آفتاب بر نيامده باشد .
آفتابگاه
آفتابگاه
(
ft b - g h
) ا . پ . هر جاى كه خورشيد بتابد . و هر روز كه خورشيد درخشان بود و ابر نباشد . و هنگامى كه شب و روز مساوى باشند يعنى روز اول بهار و روز اول پائيز .
آفتاب‌گردان
آفتاب‌گردان
(
ft b - gard n
) ا . پ .
گل آفتاب‌پرست . و خيمهء كوچكى سبك و داراى يك ديرك كه در سفر جهة ناهار خوردن برپا كنند . و قطعه‌اى از چرم به شكل نيم قرص كه در پيش كلاه جهت محافظت چشم و صورت از اثر آفتاب نصب نمايند .
آفتاب گردش
آفتاب گردش
(
ft b - gardec
) ا . پ .
تمام روى زمين . و هر چيزى كه آفتاب بر آن تابد .
و حربا و بوقلمون و آفتاب‌پرست .
آفتاب گردك
آفتاب گردك
(
ft b - gardak
) ا . پ .
جانورى شبيه به چليپاسه و بوقلمون و حربا . و گل آفتاب‌پرست .
آفتاب‌گير
آفتاب‌گير
(
ft b - gir
) ا . پ . هر چيزى كه جهت محافظت از آفتاب بر بالاى سر نگاه دارند .
آفتابناك
آفتابناك
(
ft b - n k
) ص . پ . متعلق بآفتاب . و آفتاب‌دار .
آفتابه
آفتابه
(
ft be
) ا . پ . آوند لوله‌دار كه نوعا از مس و ساير فلزات مىسازند و بدان دست و روى مىشويند . و ابريق مسافران .
آفتابه‌چى
آفتابه‌چى
(
ft be - ci
) ا . پ . خادمى كه آفتابه لگن به دو سپرده باشند .
آفتابه لگن
آفتابه لگن
(
ft be - lagan
) ا . پ .
آفتابه و لگنى را گويند كه جهت دست‌ورو شستن و وضو گرفتن و ساير شست‌وشوها به كار مىبرند .
آفتابى
آفتابى
(
ft bi
) ص . پ . هر چيزى كه متعلق به آفتاب باشد . و متغير اللون . و چيزى كه آن را آفتاب داده باشند . و ا . مردم يزد لنگ حمامى را گويند . و نوعى از سپرقبه‌دار . و جائى كه جهت سايه ساخته‌اند . و آفتابى شدن ف ل . :
ظاهر شدن و از خانه بيرون آمدن پس از مدتى كه در خانه مانده باشند .
آفتاوا
آفتاوا
(
ft va
) و
آفتاوه
آفتاوه
(
ft ve
) ا . مر . آفتابه .
آفت رسيده
آفت رسيده
(
fat - raside
) ص . پ .