فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥

آفاق گرفته

بر گناه .

آغالشتن

(

qalectan

) ف م . : پ .

فراهم كردن . و توده كردن و انبار كردن .

آغاوات

(

q v t

) ع . ج آغا ( مخصوص مصريها و عثمانيها مىباشد ) .

آغاليدن

(

q lidan

) ف ل . : پ . گرم شدن . و متغير و ستيزنده شدن . و ف م . : تند و تيز كردن . و ترغيب نمودن مردم را بر جنگ و تحريض نمودن بر آن و خصومت افگندن ميان مردم . و در زندان كردن و محبوس ساختن .

و سختى آوردن .

آغاليده

(

q lide

) ص . پ . آشفته .

و تحريض شدهء بجنگ .

آغايان

(

q y n

) پ . ج . آغا .

آغر

(

qar

) ا . پ . رودخانهء خشكى كه پس از گذشتن سيلاب در بعضى جاهاى آن اندك آبى مانده باشد .

آغرده

(

qarde

) ا . پ . جامهء نازك و تنگ و جامهء تنگ و پاره‌پاره .

آغرسطس

(

qarsates

) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - نام گياهى كه گرمازگ نيز گويند .

آغره

(

qre

) ا . پ . يك نوع گياهى كه به زبان فرانسه ليكن گويند .

آغريوس

(

qrius

) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - بيابان و دشت .

آغستن

(

qastan

) ف م : پ . به زور و عنف چيزى در جائى فرو كردن . و پر كردن و انباشتن و آگندن .

آغسته

(

qaste

) ص . پ . مملو و پر .

و به زور پر كرده .

آغش

(

qoc

) ا . پ . آغوش و كنار و بغل .

آغشتانيدن

(

qact nidan

) ف م : پ .

سرشتن فرمودن . و خيسانيدن .

آغشتگى

(

qactegi

) ا . پ . اختلاط و امتزاج و آميزش .

آغشتن

(

qactan

) و (

qectan

) و (

qoctan

) ف ل . پ . تر شدن . آلوده شدن .

و ف م . تر كردن . و بريدن و قطع كردن . و قيمه كردن و قطعه قطعه كردن .

آغشته

(

qacte

) ص . پ آميخته و آلوده .

و تر شده . و زمين آب داده .

آغشغه

(

qecqe

) ا . پ . آن قسمتى از در كه داراى جامهاى بزرگ شيشه بود .

و در آغشغه : درى كه داراى آغشغه باشد .

آغشك

(

qacak

) ا . پ . تربانتين و يك نوع صمغ كه از طايفهء درخت كاج تراوش مىكند .

آغل

(

qel

) ا . پ . آغال و جاى باش گوسپندان .

آغند

(

qand

) ص . پ . آگنده و انباشته و پر كرده .

آغندن

(

qandan

) ف م . پ . پر كردن چيزى و انباشتن و آگندن .

آغنده

(

qande

) ص . پ . پر شده و پر و انباشته شده .

آغنده

(

qonde

) ا . پ . گلولهء پنبهء پيچيده شده . و رتيلا و نوعى از عنكبوت كه معروف به زهر داشتن است .

آغوات

(

qav t

) ع . ج آغا ( معمول مصريها مىباشد ) .

آغوز

(

qoz

) ا . پ . شيرى كه از پستان زن و زائيده سيلان مىكند و هرس و هرش و ماك نيز گويند .

آغوش

(

qowc

) ا . پ . بغل و بر و سينه . و پرستار . و بنده . و آغوش كردن و يا در آغوش كردن ف م . : در برگرفتن و در كنار گرفتن و بغل‌گيرى نمودن . و شامل كردن و دريافت كردن . و گنجيدن و ف ل .

آغوش دادن بىخبر شدن .

آغوشيدن

(

qowcidan

) ف م . : پ . در بغل كشيدن و در بركشيدن .

آغول

(

qowl

) ا . پ . نگاه بگوشهء چشم . و نگريستن از روى خشم .

آغية

(

qiat

) ا . ع . جويچه‌اى كه براى آبيارى سوى كشت آرند . ج : اواغى .

آغيرس

(

qiras

) ا . پ . گردكان و گردو و جوز .

آغيشتن

(

qictan

) ف ل . پ . در در بغل گرفته شدن . و خيسيدن . و آويخته شدن و معلق بودن . و ف م . در بغل گرفتن . و بريدن و قطع كردن . و قيمه كردن . و آويختن و آويزان نمودن .

آغيشيدن

(

qicidan

) ف ل . پ .

ترسيدن و هراسيدن و ترس و بيم داشتن .

و ف م . در آغوش گرفتن . و قطع كردن و بريدن .

آغيل

(

qil

) ا . پ . نگاه بگوشهء چشم از روى غضب و خشم . و كج‌بينى . و نگاه از روى خشم . و آغل و جاى باش گوسپندان . و ص .

شخص احول .

آف

(

) ا . پ . آفتاب و خورشيد و شمس .

و آهوى مشك .

آفات

(

f t

) ج ا . پ . مأخوذ از تازى بلاها و آفت‌ها . مر . آفت .

آفات

(

f t

) ع . ج . آفة .

آفاق

(

f q

) ع . ج . افق و افق

آفاق‌بند

(

f q - band

) و

آفاق‌ستان

(

f q - set n

)

آفاق‌گير

(

f q - gir

) ص . پ . كسى كه غالب مىشود بر جهان و در تصرف خود مىآورد عالم را .

آفاق گرفته

(

f q - gerefte

) ص . پ .

مشهور و معروف .