فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧١
ائتعاد
ايتاح
ايتاح
(
it h
) م . ع . كم كردن دهش را و كم مال گرديدن مردم . و در رنج و مشقت انداختن .
ايتاخ
ايتاخ
(
it x
) م . ع . رسيدن چيزى به كسى يق اوتخ منى .
ايتاد
ايتاد
(
it d
) م . ع . ميخ كوفتن .
ايتار
ايتار
(
it r
) م . ع . بزه كردن كمان را و زه ساختن براى كمان . و طاق گردانيدن جفت را . و نماز و تر كردن . و طاق گردانيدن چيزى را . و طاق كردن نماز را .
ايتاغ
ايتاغ
(
it q
) م . ع . هلاك گردانيدن يق او تغه الله . و بازداشتن . و در فتنه و بدى افگندن كسى را . و دردناك ساختن . و به زبان آوردن دين خود را از بزه و گناه .
ايتاليا
ايتاليا
(
it li
) ا خ . پ . مر . ايطاليا .
ايتام
ايتام
(
ayt m
) ع . ج يتيم .
ايتام
ايتام
(
ayt m
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - يتيمان و بىپدران و بىمادران . و بىپدر و مادران .
ايتام
ايتام
(
it m
) م . ع . يتيم‌دار شدن زن .
ائتام
ائتام
(
e't m
) م . ع . آتم المراة ائتاما : دو راه زن را يكى گردانيد .
ايتان
ايتان
(
it n
) م . ع . ايتنت المراة و غيرها ايتانا : نخست برآمد پاى بچهء آن زن و جز آن وقت زادن .
ايتبا
ايتبا
(
eyteb
) ا . پ . تمتع و كامرانى .
و شادمانى و سرور و عشرت .
ائتباب
ائتباب
(
e'teb b
) م . ع . ائتب للسير ائتبابا : آماده شد براى سير و گشت .
ائتبار
ائتبار
(
e'teb r
) م . ع . ائتبره ائتبارا : خواست از وى گشنى و اصلاح خرمابن و زراعت خود را . و ائتبر البئر :
كند چاه را .
ائتباض
ائتباض
(
e'teb z
) م . ع . دردناك شدن زير زانو و ناتوان شدن از تقلص آن رگ .
ائتباط
ائتباط
(
e'teb t
) م . ع . ائتبط ائتباطا : هموار و مطمئن و راست شد .
و ائتبت النفس : گران و فاسد گرديد نفس .
ائتبال
ائتبال
(
e'teb l
) م . ع . ثابت ماندن در نگهبانى و چرانيدن شتران يق انه لا يأتبل يعنى او ثابت نمىماند در نگهبانى و چرانيدن شتران و خدمت نيكو بجا نمىآورد و يا ثابت نمىماند بر شتران در حالت سوارى .
ائتثار
ائتثار
(
e'tes r
) م . ع . ائتژه ائتثارا :
رفت بر اثر آن .
ائتجاج
ائتجاج
(
e'tej j
) م . ع . ائتجت النار ائتجاجا : افروخته گرديد آتش . و ائتج النهار : سخت گرم شد روز .
ائتجار
ائتجار
(
e'tej r
) م . ع . ائتجر ائتجارا :
صدقه داد به طلب اجر . و ائتجر عليه بكذا :
براى آن اين قدر اجرت گرفت .
ائتخاذ
ائتخاذ
(
e'tex z
) م . ع . ائتخذوا فى الحرب ائتخاذا : گرفتند بعضى مر بعضى را در جنگ .
ائتدام
ائتدام
(
e'ted m
) م . ع . ائتدم الخبز ائتداما : نان را با نانخورش آميخت . و ائتدم العود : طراوت گرفت آن چوب .
ائتراء
ائتراء
(
e'ter '
) م . ع . ائترت النحل ائتراء : انگبين ساختند زنبوران عسل . و ائترى بالمكان : اقامت نمود و بند شد در آن جاى .
ائترار
ائترار
(
e'ter r
) م . ع . ائتر ائترارا :
شتابانيد .
ائتراش
ائتراش
(
e'ter c
) م . ع . ائترش الخماشة : قبول ارش نمود براى خماشة .
ائتراق (
e'ter q
) م . ع . ائترق ائتراقا :
بيدار ماند در شب .
ائتراك
ائتراك
(
e'ter k
) م . ع . اءترك الاراك : استوار و كلان گرديد درخت اراك و يا جوان شد .
ائتزار
ائتزار
(
e'tez r
) م . ع . ائترر بالازار ائتزارا : ازار پوشيد .
ائتزاز
ائتزاز
(
e'tez z
) م . ع . شتابانيدن . و ائتزت القدر : به جوش آمد آن ديگ و يا سخت جوشيد .
ائتساء
ائتساء
(
e'tes '
) م . ع . ائتسى به ائتساء :
پيشوا گرفت آن را و لا تأتس به من ليس لك باسوة ( بصيغهء نهى ) يعنى اقتدا مكن به كسى كه پيشواى تو نيست .
ائتسار
ائتسار
(
ites r
) م . ع . بهره كردن گوشت جرور را .
ائتشاء
ائتشاء (
e'tec '
) و ايتشاء
(
itec
) م . ع .
ائتش العظم : به شد شكستگى استخوان و كذلك ايتش العظم .
ائتشاب
ائتشاب
(
e'tec b
) م . ع . ائتشب القوم بهم آميختند آن گروه و مجتمع شدند .
ائتشار
ائتشار
(
e'tec r
) م . ع . ائتشرت المراة : خواست آن زن كه دندانها را خوب نيكو سازد .
ائتصار
ائتصار
(
e'tes r
) م . ع . ائتصر القوم :
بسيار شد شمارهء آن گروه . و ائتصر النبت :
دراز و بسيار گرديد گياه . و ائتصرت الارض : بهم متصل گرديد روئيدگى آن زمين .
ائتصاص
ائتصاص
(
e'tes s
) م . ع . ائتص القوم : مجتمع گرديد آن گروه .
ائتضاض
ائتضاض
(
e'tez z
) م . ع . ائتضه :
طلب كرد و زد او را . و ائتض اليه :
مضطر شد بسوى او .
ائتطام
ائتطام
(
e'tet m
) م . ع . اتتطم الرجل و عليه ائتطاما ( مجهولا ) : به مرض اطام گرفتار شد آن مرد .
ائتعاد
ائتعاد
(
e'te d
) م . ع . وعده پذيرفتن و با هم وعدهء بدى كردن يق ائتعد ياتعد ائتعادا .