فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٠
ايتاء
ايام
ايام
(
ey m
) ا . ع . دود . ايم (
oyom
) ج .
ايام
ايام
(
ey m
) م . ع . آم اياما ( از باب ضرب ) : دود كرد زنبور خانه را تا انگبين چيند .
ايام
ايام
(
oy m
) و (
ey m
) ا . ع . بيمارى مر شتران را .
ايام
ايام
(
ayy m
) ع . ج يوم (
yavm
) :
روزها . و ايام الله : نعمتهاى خداوند عالم و ايام العرب : وقايع عرب . و ايام باحورا : روزهاى بحران . و يوم ذو ايام : روز سخت و روز آخر ماه .
ايام
ايام
(
ayy m
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - روزگار و روزها و موسمها و فصلها و هنگام و مدتى از زمان و اوقات . و ايام بسر بردن : زندگانى كردن و روزگار به آخر رسانيدن . و ايام بوقلمون : روزگار دگرگون و ناپايدار . و ايام شادى :
روزهاى جشن عروسى . و ايام عشر :
دههء عاشورا . و ايام معدورات : سه روز پس از قربانى كردن در مكه . و ايام معلومات : ده روز اول ذى حجه . و ايام هفته : بهين و يا بهينه كه غفوره نيز گويند .
اياما
اياما
(
ayy man
) ع . اى اى اسم ما .
ايامن
ايامن
(
ayymen
) ج . ايمن (
ayman
) و ج . يمين (
yamin
) .
ايامى
ايامى
(
ayyma
) ع . ج ايم (
ayyem
) .
ايامين
ايامين
(
ay min
) ع . ج يمين (
yamin
) .
ايان
ايان
(
ayy na
) و (
eyyana
) ع .
يعنى كى و كلمه‌ايست كه بواسطهء آن سؤال از زمان مىكنند مانند متى مانند قوله تعالى :
أَيَّانَ مُرْساها .
ايان
ايان
(
ay yne
) ع . تثنيهء اى (
ayyo
) .
ايانا
ايانا
(
eyy n
) ع . اسم مبهم با ضمير منصوب يعنى ما
ايانق
ايانق
(
ay neq
) ع . ج ناقة (
n qat
) .
اياويم
اياويم
(
ay vim
) ع . ج ايام و ج ج يوم . و يوم ذو اياويم : روز سخت و روز آخر ماه .
اياوين
اياوين
(
ay vin
) ع . ج ايوان .
اياه
اياه
(
ey ho
) ع . اسم مبهم با ضمير منصوب جهة مذكر يعنى او . و جهة مؤنث اياها . و جهة جمع مذكر اياهم يعنى آنها و جهة تثنيه مذكر و مؤنث اياهما . و جهة جمع مؤنث اياهن يعنى آنها .
اياى
اياى
(
ey ya
) ع . اسم مبهم با ضمير متكلم يعنى من .
ايايا
ايايا
(
ay y
) ا . ع . جرئت . و كلمهء امر يعنى تندتر برو .
اياير
اياير
(
oy yer
) ا . ع . موضعى در حوران .
ايايل
ايايل
(
ay yel
) ع . ج : ايل (
eyyal
) و (
oyyal
) و (
ayyol
) .
ايائم
ايائم
(
ey em
) ع . ج ايم (
ayyem
) .
ايباء
ايباء
(
ib '
) ا . ع . با انگشت اشاره كردن از پيش رو تا پيش آيد . و ايماء : اشارهء از پس .
ايباء
ايباء
(
ib '
) م . ع . اوبات الارض ايباء : بيمارىناك گرديد آن زمين . و اوبى الفصيل ( مجهولا ) : ناگوار شد شير آن بچه شتر را .
ايباد
ايباد
(
ib d
) م . ع . جدا ساختن .
ايبار
ايبار
(
ib r
) م . ع . پشمناك شدن .
ايباس
ايباس
(
ib s
) م . ع . بعلف خشك رسيدن و خشك گياه گرديدن . يق ايبست الارض .
و خشك گردانيدن چيزى را . و پياده رفتن .
و ايبس بصيغهء امر يعنى خاموش باش .
ايباش
ايباش
(
ib c
) م . ع . شتافتن . و گياه رويانيدن زمين و آميختهء علف گرديدن آن .
ايباص
ايباص
(
ib s
) م . ع . درخشيدن زمين به پيدا شدن گياه در آن و بسيار گياه گرديدن آن . و درخشيدن آتش و زبانه زدن آن .
ايباط
ايباط
(
ib t
) م . ع . سست كردن . و جراحت وارد آوردن و خون ريختن .
ايباق
ايباق
(
ib q
) م . ع . بند كردن . و باز داشتن . و هلاك نمودن .
ايبال
ايبال
(
ib l
) م . ع . آبل الرجل ايبالا : خداوند شتران بسيار گرديد آن مرد .
ايبال
ايبال
(
ib l
) ا . ع . گروهى از پرندگان و اسبان و شتران و نيز پىدرپى آينده از ايشان . ابابيل ج .
ايبالة
ايبالة
(
ib lat
) ا . ع . دستهء كاه و يا علف خشك .
ايباه
ايباه
(
ib h
) م . ع . دانستن و دريافتن .
ايبة
ايبة
(
aybat
) و (
eybat
) م . ع .
آب اوبا و ايبة و ايبة . مر . اوب (
avb
) .
ايبة
ايبة
(
ibat
) ا . ع . آبى كه در نيم روز خورند .
ايبد
ايبد
(
aybad
) ا . پ . شرارهء آتش .
ايبد
ايبد
(
aybad
) ا . ع . رستنى و گياهى .
ايبس
ايبس
(
aybas
) ا . ع . خشك . و ساق بىگوشت و استخوان . و كرانهء پيشين ساق كه بىگوشت باشد و ايابس (
ay bes
) ج .
ايبك
ايبك
(
ibak
) ا . پ . بت و صنم .
ايبك
ايبك
(
aybak
) ا خ . پ . شهرى در بدخشان .
ايبل
ايبل
(
aybal
) و (
aybol
) ا . ع . مهتر ترسايان و پارساى ترسايان و صاحب ناقوس .
ايبلى
ايبلى
(
ayboliyy
) و (
aybaliyy
) ا . ع .
ايبل .
اية
اية
(
ayyat
) ع . مؤنث اى و ايتما :
كلمهء مركب از اية و از ما .
ايتاء
ايتاء
(
it '
) م . ع . آتى اليه الشيى :
ايتاء آورد بسوى آن آن چيز را و آتى فلانا : پاداش داد فلان را .