فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٧
اهياج
پر خشم شدن .
اهناء
اهناء
(
ehn '
) م . ع . طعام خوش گوارد خورانيدن و دادن .
اهناد
اهناد
(
ahn d
) ع . ج هند (
hend
) .
اهناف
اهناف
(
ehn f
) م . ع . نرم خنديدن فوق تبسم مانند خندهء فسوس‌كننده و آن خاص زنان است و شتابى كردن . و آماده شدن كودك بگريستن .
اهناق
اهناق
(
ehn q
) م . ع . تفته كردن . و بىآرام نمودن .
اهنامه
اهنامه
(
ahn me
) ا . پ . كروفر و خودآرائى و خودنمائى . و دولت و عشق .
و رسوائى و هر چيزى كه زود فانى شود و از دست رود و از انتفاع بازماند و شكسته شود .
اهنان
اهنان
(
ehn n
) م . ع . گريانيدن يق اهنه الله .
اهند
اهند
(
ahnod
) ع . ج هند (
hend
) .
اهنع
اهنع
(
ahn '
) ا . ص . ع . پست گردن و خميده قامت كوتاه يق ظليم اهنع اى فى عنقها قصر و التواء . و آنكه بر زين درست و راست نتواند نشست و به چپ و راست مايل باشد و پسر زن گرامى نژاد كه از بندهء آزادزاده شده باشد .
اهنوخوشى
اهنوخوشى
(
ahnuxovci
) ا . پ . اهل حرفت و صناعت . گويند جمشيد مردم را بر چهار بخش كرد نخست را كاتوزى نام نهاد و فرمود در كوهها و غارها جاى كنند و به پرستش پروردگار و كسب دانش روز گذرانند .
دويم نيسارى كه سپاه‌گرى آموزند . سيوم نسودى كه كشت و زراعت كنند . چهارم اهنو خوشى كه حرفت و صناعت آموزند .
اهنود
اهنود
(
ahnavad
) ا . پ . روز اول از خمسهء مسترقه .
اهنى
اهنى
(
ahn
) ص . ع . گواراتر و خوش‌گوارتر .
اهواء
اهواء
(
ahv '
) ع . ج هوى (
hav
) .
اهواء
اهواء
(
ehv '
) م . ع . اهو الشئى اهواء : افتاد آن چيز و اهوت له بالسيف :
فرود آوردم شمشير را بر وى و نيز اهواء :
دراز و بلند شدن دست بسوى چيزى . و اشاره كردن بدست .
اهوار
اهوار
(
ahv r
) ص . پ . حيران و واله و شيفته .
اهوار
اهوار
(
ahv r
) ع . ج هور (
havr
) .
اهواز
اهواز
(
ahv z
) ا . پ . يكى از ايالات ايران كه در جنوب شرقى اين مملكت واقع شده و خوزستان و هوز مشير نيز گويند .
و اين ايالت داراى نه ولايت است بدين تفصيل : ايذج (
eyzaj
) و شوشتر (
cuctar
) و گندشاپور ( جندشاپور ) و رام هرمز و شوش و سرق (
sorraq
) و عسكر مكرم و مناذر و نهر تيرى .
اهوال
اهوال
(
ahv l
) ع . ج هول (
havl
) .
اهواند
اهواند (
ahv nd
) و اهوانه
(
ahv neh
) ا . پ . نام نخستين روز از خمسهء مسترقه .
اهوج
اهوج
(
ahvaj
) ص . ع . كسى كه داراى هوج باشد يعنى درازى با اندكى گولى و شتاب‌زدگى داشته باشد .
اهود
اهود
(
ahvad
) ا . ع . روز دوشنبه . و نام قبيله‌اى از تازيان .
اهور
اهور
(
ahvar
) ا . ع . معشوق و مطلوب .
اهورا
اهورا
(
ahur
) ا . پ . بلغت اوستا وجود مطلق و هستىبخش و اهورامزدا :
هستىبخش بىهمتا و خلاق عالم را گويند .
اهوز
اهوز
(
ahvaz
) ا . پ . تيراندازى توانا كه در عهد نوشيروان بوده و با سيف ذو اليزن همراه شده و پادشاه حبشه را كشته و ملكش را متصرف گرديد .
اهوس
اهوس
(
ahvas
) ص . ع . نيك خورنده .
قولهم الناس هوسى و الزمان اهوس اى الناس يأكلون الطيبات الزمان و الزمان يأكلهم بالموت .
اهوعة
اهوعة
(
ahveat
) ع . ج هواع (
hov
) .
اهول
اهول
(
ahval
) ص . ع . باهول‌تر و ترسناك‌تر يق ما اهول : چه هولناك است .
اهول
اهول
(
ohul
) م . ع . اهل اهولا ( از باب نصر و ضرب ) : زن خواست و با اهل شد .
و هلت بالرجل : آرام يافتم و بىپژمان شدم به آن مرد . و اهل بالمكان ( مجهولا ) :
باهل خويش آبادان گرديد آن جاى .
اهوم
اهوم
(
ahvam
) ا . ع . بزرگ سر .
اهون
اهون
(
ahun
) ا . پ . آهون و رخنهء كوه و غار و كان و معدن و هر جاى زيرزمينى و سوراخى كه در ديوار كنند خصوصا براى نقب كندن .
اهون
اهون
(
ahvan
) ا ص . ع . آسان و نرم .
يقال هو اهون عليه . و نام روز دوشنبه .
و نام مردى .
اهوناء
اهوناء
(
ahven '
) ع . ج هين (
hayyen
) .
اهون‌بر
اهون‌بر
(
ahun - bar
) و (
ahun - bor
) ا . پ . نقاب و معدن‌چى و چاهخوى .
اهوى
اهوى
(
ahv
) ص . ع . دوست‌تر يق هذا اهوى الى . و اهوى و سوقة اهوى و دارة اهوى سه موضع را گويند .
اهوية
اهوية
(
ahveyat
) ع . ج هوا (
hav
) .
اهوية
اهوية
(
ohveyyat
) ا . ع . ميانهء آسمان و زمين و مغاك و جاى بسيار پست .
اهواينان
اهواينان
(
ehveyn n
) م . ع .
اهو انت المفازة اهوينانا : پست و هموار و گشاده گرديد آن دشت .
اهى
اهى
(
ahy
) م . ع . اهى اهيا . ( از باب ضرب ) : خنديد بقهقهه .
اهياج
اهياج
(
ehy j
) م . ع . اهيج الارض اهياجا : خشك گياه و يا زرد گياه يافت