فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٦
اهميكاك
اهل (
ahl
) .
اهلاج
اهلاج
(
ehl j
) م . ع . پنهان كردن .
اهلاس
اهلاس
(
ehl s
) م . ع . سست خنديدن و پنهان كردن سخن را و نهان راز گفتن يق اهلس الله حديثا .
اهلاك
اهلاك
(
ehl k
) م . ع . ميرانيدن و هلاك كردن . و فروختن مال و رخت را .
اهلال
اهلال
(
ehl l
) م . ع . برآمدن ماه نو يق اهل الهلال و اهلا ( مجهولا ) و لا تقل اهل الشهر اى ظهر هلاله و يقال اتيته فى اهلال الشهر . و گريستن كودك بآواز و بسوى هلال نگاه كردن . و كشتن بشمشير كسى را . و بريدن به آن يق اهل السيف بفلان . و بسوى كام برداشتن تشنه زبان را تا آب دهن گرد آيد . و هلال ماه ديدن و ماه نو ديدن . و برداشتن تلبيه گوى و جز آن آواز را يق اهل المعتمر و منه قوله تعالى وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ اى نودى عليه به غير اسم اللّه .
اهلام
اهلام
(
ehl m
) م . ع . هلم (
halomma
) گفتن كسى را .
اهلب
اهلب
(
ahlab
) ا . ص . ع . مرد بسيار موى و اسب انبوه دنب و يال و دنب بريده يا دنب بىموى و دنب بسيار موى - از اضداد است - و سال بسيار باران با فراخى .
اهلبوب
اهلبوب
(
ahlabub
) ا . پ . به لغت زند و پازند بهشت و آسمان .
اهلة
اهلة
(
ahlat
) ا . ع . كسان و كسان‌سراى و جاى زوجه .
اهلة
اهلة
(
ahelat
) ا . ع . مال يق انهم لاهل اهلة اى اهل مال .
اهلة
اهلة
(
ahellat
) ع . ج هلال .
اهلك الله للخير
اهلك الله للخير
(
ahhalakall ho
) (
lelxayr
) ع . كلمه‌ايست كه در تحسين گويند يعنى خداوند ترا شايسته و سزاوار نيكوئى گرداناد .
اهلوب
اهلوب
(
ohlub
) ا . ع . حال و گونه و فن اهاليب ج . و نام اسبى .
اهلول
اهلول
(
ohlul
) ا . ع . ناچيز و باطل .
اهلون
اهلون
(
ahluna
) ع . ج اهل (
ahl
) .
اهلى
اهلى
(
ahli
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - الفت گرفته و انس گرفته و خانگى و مأنوس ضد وحشى .
اهلى
اهلى
(
ahli
) ص . ع هر دابه‌اى كه به منزل الفت گرفته باشد و هر درختى كه در بستانها و خانها نشانند .
اهليت
اهليت
(
ahliyyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شايستگى و لياقت و قابليت و سزاوارى و استحقاق . و اهليت داشتن : شايستگى داشتن و شايسته بودن و سزاوار بودن و قابل بودن و قابليت داشتن .
اهليلج
اهليلج
(
ehlilej
) ا . ع . - مأخوذ از هليهء فارسى و بمعنى آن .
اهليلجات
اهليلجات
(
ehlilej t
) ع . ج اهليلج .
(
ehlilej
) .
اهليلجى
اهليلجى
(
ehlilejiyy
) ص . ع . به شكل اهليلج و هر چيزى كه مانند هليله باشد .
اهليه
اهليه
(
ahliyye
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زوجه .
اهم
اهم
(
ahamm
) ص . ع . مهم‌تر و لازم‌تر و ضرورتر .
اهم
اهم
(
aham
) و (
ahamm
) ا . ص . پ .
- مأخوذ از تازى - مهم‌تر و ضرورتر . و اهم امور : لازمترين كارها و اهم كار : كار لازم .
اهماء
اهماء
(
ahm '
) ع . ج همء (
hem '
) .
اهماء
اهماء
(
ehm '
) م . ع . جامه دريدن و كهنه گردانيدن .
اهمات
اهمات
(
ehm t
) م . ع . پنهان داشتن سخن و خنده را .
اهماج
اهماج
(
ehm j
) م . ع . پنهان داشتن يق اهمجه اهماجا و اهمج الفرس : كوشيد آن اسب در رفتار .
اهماد
اهماد
(
ehm d
) م . ع . اهمد بالمكان :
اقامت نمود در آن جاى . و اهمد فى السير :
شتاب كرد در رفتن . و اهمد القوم فى الطعام : رانده شد آن قوم براى طعام .
و اهمدت الريح : ايستاد باد . و اهمد غضب فلان : فرونشاند خشم فلان را .
و اهمد فلان : ساكت شد فلان بر چيزى كه كراهت داشت .
اهمار
اهمار
(
ehm r
) م . ع . سخت بر زمين زدن اسب سم را .
اهمال
اهمال
(
ehm l
) م . ع . به خود فروگذاشتن چيزى و گذاشتن چيزى را و باستعمال ناداشتن آن را .
اهمال
اهمال
(
ehm l
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - غفلت و تهاون و تغافل و بىپروائى و فروگذار و فروگذاشت و سستى و تكاهل و درنگى .
و اهمال كار : كسى كه در كارها درنگى كند و تكاهل ورزد و از پى كار نرود .
اهمالا
اهمالا (
ehm lan
) و اهمالانه
(
ehm l neh
) ف م . پ . - مأخوذ از تازى - غفلتانه و بطور اهمال .
اهمام
اهمام
(
ahm m
) ع . ج هم (
hemm
) .
اهمام
اهمام
(
ehm m
) م . ع . اندوه‌گين گردانيدن و بىآرام كردن كسى را . و سخت پير شدن .
اهمر
اهمر
(
ahmar
) ا . پ . شغال .
اهمكاك
اهمكاك
(
ehmek k
) م . ع . پر خشم شدن .
اهمه
اهمه
(
ahame
) ا . پ . پاره و قطعه و حصه و بهره . و ناتمام و ناقص .
اهميت
اهميت
(
ahammiyyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - لزوم و حاجت و وجوب و احتياج و فرور . و كار بااهميت : كار با لزوم و كار لازم و كار واجب . و كار بىاهميت :
كار بدون لزوم و كار بدون احتياج و اهميت داشتن : لزوم داشتن و واجب بودن و ضرورى بودن .
اهميكاك
اهميكاك
(
ehmik k
) م . ع . اهمكاك و