فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٩

اوباشى

اواسى

(

av si

) ع . ج آسية (

siat

) .

اواصر

(

av ser

) ع . ج آصرة .

اواصل

(

av sel

) ع . ج و اصل و واصلة .

اواضح

(

av zeh

) ج ا . ع . روزهائى كه شبهايش روشن باشد و آنها را ايام البيض نيز گويند يعنى روز سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم از هر ماه . و امر النبى صلى الله عليه و آله بصيام الاواضح . اصله و واضح قلبت الواو همزة .

اواط

(

v tt

) ع . ج آطة (

ttat

) .

اواطب

(

av teb

) ع . ج اوطاب و ج ج وطب (

vatb

) .

اواعس

(

av es

) ع . ج اوعس (

av'as

) .

اواغى

(

av qi

) ع . ج آغية (

qiat

) .

وا : جويچه‌اى كه براى آبيارى سوى كشت آرند و نيز اواغى : شيرينه‌اى كه در كشت‌زار افتد .

اوافل

(

av fel

) ع . ج آفل .

اواقى

(

av qi

) ا . ع . نى جولاهه كه بر آن پود مىباشد . و ج . واقية (

v qiat

) .

اواقى

(

av qiy

) و (

av qi

) ع . ج اوقية (

avqiyat

) .

اوال

(

av l

) ا خ . ع . جزيره‌اى بزرگ در بحرين كه غواصان از آنجا مرواريد آرند .

و بتى مر بكر و تغلب را .

اوالف

(

av lef

) ع . ج آلفة (

lefat

) .

اوالى

(

av liy

) ع . ج اول و اولى (

avl

) و آلية (

liyat

) .

اوام

(

ov m

) ا . ع . قرض و وام . و رنگ و لون .

اوام

(

ov m

) ا . ع . تشنگى . يا گرمى آن . و دود . و دوارسر . و زه كمان . و بانگ و فرياد تشنه .

اوامر

(

av mer

) ع . ج امر .

اوامر

(

av mer

) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - فرمانها و احكام . و اوامر پادشاهى : فرمانهاى پادشاه .

اوان

(

av n

) و (

ev n

) ا . ع . هنگام ج : آونة و آئنة (

enat

) .

اوان

(

ev n

) ا . ع . صفهء بزرگ و ايوان ج : اون . و ذواوان ا خ . . نام موضعى در مدينه .

اوانى

(

av ni

) ج . ج اناء (

en '

) .

اوانى

(

ov ni

) ا خ . ع . دهى در بغداد كه يحيى بن حسين و ابن عبد الله از اهالى آنجا مىباشند . و نيز دهى در نواحى موصل .

اوانيدن

(

av nidan

) ف ل . پ . خوابيدن و خفتن . و خواب‌آلود بودن .

اواوين

(

av vin

) ع . ج ايوان .

اواه

(

av h

) ا . پ . آواه و انعكاس آواز و صدا .

اواه

(

avv h

) ص . ع . مرد با يقين و نرم دل و بسيار دعا و زارىكننده از بيم خداى عز و جل قوله تعالى إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ . و فقيه و مؤمن به زبان حبشه .

اواهد

(

av hed

) ع . ج اوهد .

اوائل

(

av el

) ع . ج اول .

اوائن

(

av en

) ا خ . ع . نام شهرى .

و ج . آئنة (

enat

) .

اوب

(

avb

) ع . ج آئب .

اوب

(

avb

) ا . ع . ابر و باد . و سرعت المثل : الاوب اوب نعامة يضرب لمن يعجل و يسرع فيه . و قصد . و عادت . و استقامت و زنبور شهد . و طريق و جهت و سو يق جاءوا من كل اوب .

اوب

(

avb

) م . ع . آب اوبا و اوبة و ايابا و ايابا و ايبة و ايبة و مابا ( از باب نصر ) : بازگشت . و آبه و اليه اوبا : آمد وى را بشب . و آب اليه ناس : آمدند او را مردم از هر سو . و آبه الله دور دارد او را خدا و آبت الناقة اوبا :

زود بزود دست و پا انداخت آن ماده شتر در رفتن .

اوب

(

) ع . سوى و جهت - لغة فى اوب .

اوب

(

avab

) م . ع . اوب اوبا ( از باب سمع ) : خشمگين گرديد .

اوبا

(

avb

) ا خ . پسر رجو عام پسر حضرت سليمان .

اوباء

(

avb '

) ج . و باء .

اوبات

(

avb t

) ع . ج اوبة .

اوباد

(

avb d

) ع . ج و بد (

vabad

) .

اوبار

(

ovb r

) ص . پ . بلع‌كننده و بگلو فروبرنده . و يا هر چيزى فروبرده شده و بلع شده . و هر جانورى كه جانور زنده را بگلو فروبرد و بلع كند . وا . آتش غالب . و زهر مهلك . و خانه و سرا .

اوبار

(

avb r

) ع . ج و بر (

vabar

) .

اوبار

(

ovb r

) ا . پ . ناله و زارى .

اوباريدن

(

ovb ridan

) ف م . پ .

ناجاويده فروبردن . و بلعيدن و بلع كردن .

و افگندن . و در عمق افگندن .

اوباريدن

(

ovb ridan

) ف ل . پ .

ناليدن و زارى كردن .

اوباش

(

ovb c

) ص . پ . مردم عامى و نافهم و بىسر و پا و جلف و سرخود و متعصب . و بعضى از علما اين لغت را مأخوذ از تازى مىدانند .

اوباش

(

avb c

) ع . ج وبش (

vabac

) .

اوباشانه

(

ovb c ne

) ص و م ف . پ .

مانند اوباش و بطور اوباشى و جلفى و الواطى .

اوباشتن

(

ovb ctan

) ف م . پ . آكندن و پر كردن . و افگندن . و بلعيدن .

اوباشه

(

ovb ce

) ا . پ . مر . اوباش .

اوباشى

(

ovb ci

) ا . پ . الواطى