فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٨

اواسط

انيسه

(

anise

) ص . پ . هر چيز بسته و منعقد كه بدشوارى از هم جدا گشته و حل گردد .

انيسيان

(

onaysi n

) ا . ع . مصغر انسان .

انيسية

(

anisiyat

) ا . ع . مجالست و مصاحبت و هم‌دمى و هم‌دلى .

انيش

(

anic

) ا . پ . باغ كوچك و تاكستان .

انيشه

(

anice

) ا . پ . جاسوس . و چاپلوس . و ص . انيسه .

انيض

(

aniz

) م . ع . انض اللحم انيضا ( از باب ضرب ) : متغير شد گوشت .

و انضت الامعاء : جنبيدند روده‌ها از ترس .

انيض

(

aniz

) ص . ع . گوشت نيم‌پخته .

انيف

(

anif

) ا . ع . آهن نرم . و كوه رويانندهء نبات پيش از جميع زمين .

انيف

(

onayf

) ا خ . ع . نام چند نفر صحابى . و شاعرى . و انيف قرع :

نام موضعى .

انيفة

(

anifat

) ص . ع . ارض انيفة النبت : زمين زود رويانندهء گياه .

انيق

(

aniq

) ا . ع . داروئى كه بدان مو را بريزانند .

انيق

(

aniq

) ص . ع . شىء انيق اى حسن معجب : چيز نيك به شگفت آورنده .

انيم

(

anim

) ا ج . ع . انام و خلق و جن و انس . و جميع آنچه بر روى زمين است .

انين

(

anin

) ا . پ . ظرفى سفالى مانند سبو و خمچهء بزرگ كه دوغ در آن كنند و بجنبانند تا مسكه جدا گردد .

انين

(

anin

) م . ع . ان انا و انينا .

مر . ان (

anna

) .

انيه

(

anih

) م . ع . انه انها و انيها مر . انه (

anh

) .

انيه !

(

anih

) ع . كلمهء انكار يعنى نه .

او

(

) ع . حرف عطف بمعنى يا . و در خبر براى شك آيد و يا ابهام . و در ان شاء براى تخيير و يا اباحة و يا مطلق جمع و يا تقسيم و يا تقريب . و نيز بمعنى الى و الاى استثنائى آيد . و گاه بطور شرطيه استعمال شود . و گاه براى تبعيض و گاه بمعنى بل .

او

(

) پ . كلمهء اشاره كه به شخص غايب اشاره مىكنند . و نيز ضمير منفصل است درصورتىكه مرجع آن شخص باشد .

او

(

ava

) ا . ع . دع الاو جانبا :

بگذار او را .

اوا

(

) ا . پ . آواز و صدا . و آواز بازگشت . و آش و شوربا .

اواء

(

ev '

) م . ع . اويت منزلى و اليه اوّيا و اويا و اواء ( از باب ضرب ) : جاى گرفتم قوله تعالى سَآوِي إِلى جَبَلٍ يَعْصِمُنِي مِنَ الْماءِ . و اويته المنزل و اليه : جاى دادم آن را .

اواب

(

avv b

) ص . ع . آنكه از هر چيزى بخداى عز و جل بازگردد و تسبيح‌كننده و پدر قبيله . و صلوة الاوابين :

نماز چاشت .

اواب

(

ovv b

) ع . ج آئب .

اوابد

(

av bed

) ع . ج آبدة (

bedat

)

اوابل

(

av bel

) ص . ع . ابل اوابل :

شتران بسيار .

اوابون

(

avv buna

) ع . ج اواب .

اوابى

(

avv bi

) ص . ع . منسوب به قبيلهء اواب .

اواخر

(

av xer

) ع . ج آخرة و اخير .

اواخى

(

av xiy

) ع . ج اخية (

axiyat

) .

اوادم

(

av dem

) ع . ج آدم .

او آذى

(

av ziy

) ع . ج آذى .

اوار

(

av r

) ا . پ . دفتر و حساب ديوانى .

اوار

(

ov r

) ا . ع . گرمى آتش و آفتاب و تشنگى . و دود زبانهء آتش . و باد جنوب ج : اور (

ovor

) .

اوارجات

(

av rej t

) ع ج اوارجة .

اوارجة

(

av rejat

) ا . ع . مأخوذ از اوارهء فارسى و بمعنى آن . ج : اوارجات .

اوارجه

اوارجه (

av rje

) اوارچه

و (

av rce

) ا . پ . دفتر حسابى كه حسابهاى پراكندهء ديوانى را در آن نويسند و آن را دفتر اوراجه نيز گويند .

اوراك

(

av rek

) ع . ج آركة .

اواره

(

av re

) ا . پ . دفتر حسابى كه حسابهاى پراكندهء ديوانى را در آن نويسند و آن را دفتر اوارجه نيز گويند . و ديوان‌خانه و دار الاماره . و بارگاه ملوك . و ريزهء آهنى كه در وقت سوراخ كردن نعل اسب برآيد .

اواره

(

ov re

) ا . پ . گرما . و هواى گرم .

اوارى

(

av riy

) ع . ج آرى .

اواريدن

(

av ridan

) ف م . پ .

آواريدن و گواريدن . و خوردن .

اوارين

(

av rin

) ص . پ . زشت و بد ضد پرارين كه بمعنى نيكو و خوب باشد .

اواز

(

av z

) ا . پ . هنگامى كه آفتاب در برج حوت حركت مىكند .

اوازم

(

av zem

) ع . ج آزمة (

zemat

) .

اوازى

(

av zi

) پ . كلمهء رابطه بمعنى با .

اواسط

(

av set

) ع . ج اوسط .

اواسط

(

av set

) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - وسط و ميانه و ميان . و اواسط ماه : ميانه‌هاى ماه . و اواسط ناس :

مردمان ميانه حال كه نه چندان توانگر باشند و نه فقير .